این اتفاق نگرانی‌هایی درباره سوءاستفاده از هویت علمی دانشگاهیان و انتشار محتوای بی‌کیفیت در فضای پژوهشی ایجاد کرده است؛ به‌ویژه آنکه دانشجویان تحصیلات تکمیلی و پژوهشگران جوان ممکن است با مشاهده نام استادان معتبر در فهرست نویسندگان این مقالات، به اعتبار چنین مجلاتی اعتماد کنند.

ماجرا زمانی آشکار شد که «آلن سعید»، استاد علوم کامپیوتر دانشگاه گوتنبرگ، از طریق اعلانی در گوگل اسکالر متوجه انتشار مقاله‌ای با نام خود در مجله «تحقیقات و نوآوری بین‌المللی آمریکا» (AIJRI) شد.

این مقاله با عنوان «سیستم‌های اطلاعاتی حامی توسعه پایدار جهانی» منتشر شده بود. اگرچه موضوع آن تا حدودی با حوزه پژوهشی سعید، یعنی هوش مصنوعی و پایداری، ارتباط داشت، اما او هیچ نقشی در نگارش یا انتشار آن نداشت.

سعید پس از بررسی مقاله متوجه شد که متن و استنادهای آن نشانه‌هایی از تولید با هوش مصنوعی دارد و فاقد ارزش علمی قابل توجه است.

او موضوع را به ثبت‌کننده دامنه مجله گزارش داد و در پاسخ اعلام شد که مقاله حذف شده است؛ با این حال، مقاله همچنان در وب‌سایت مجله قابل مشاهده بود و تنها نام نویسنده آن تغییر کرده بود.

تصاویر ارائه‌شده به تایمز هایر اجوکیشن نشان می‌دهد که در فاصله دو روز، نام نویسنده این مقاله چندین بار تغییر کرده و یک متن واحد به سه فرد متفاوت نسبت داده شده است.

ردپای سه مجله با ساختار مشابه

سعید در ادامه بررسی‌های خود با دو نشریه دیگر به نام‌های «مجله آمریکایی تحقیقات و نوآوری چندرشته‌ای پیشرفته» (AJAMRI) و «مجله آمریکایی تحقیقات چندرشته‌ای» (AJFMR) مواجه شد.

این دو نشریه نیز از طراحی گرافیکی مشابهی استفاده می‌کنند و سردبیر و اعضای هیئت‌مدیره مشترکی دارند.

در میان مقالات منتشرشده در AJAMRI، نام تعدادی از چهره‌های شناخته‌شده دانشگاهی از جمله «فی‌فی لی» و «کریستوفر منینگ» از دانشگاه استنفورد و «مایکل آی. جردن» و «استوارت راسل» از دانشگاه برکلی به‌عنوان نویسنده دیده می‌شود.

بررسی‌ها همچنین نشان می‌دهد دامنه اینترنتی هر سه مجله در سال ۲۰۲۶ ثبت شده است، اما وب‌سایت آن‌ها آرشیوی از مقالات با تاریخ انتشار چند سال قبل را نمایش می‌دهد.

این نشریات خود را مجلاتی با داوری علمی و دسترسی آزاد معرفی می‌کنند و در حوزه‌های مختلف پژوهشی فعالیت دارند. همچنین هزینه انتشار مقاله را در وب‌سایت خود اعلام کرده‌اند.

بر اساس اطلاعات منتشرشده در این وب‌سایت‌ها، دو مجله AIJRI و AJAMRI برای انتشار مقاله‌هایی با پنج نویسنده یا بیشتر که هیچ‌یک هندی نباشند، ۲۰۰ دلار دریافت می‌کنند. در مجله AJFMR نیز هزینه انتشار برای مقالات دارای یک تا چهار نویسنده ۸۰ دلار و برای مقالات دارای پنج نویسنده یا بیشتر ۱۰ دلار اعلام شده است.

سعید معتقد است این سه نشریه احتمالاً بخشی از یک مجموعه یا فعالیت مشترک هستند. او درباره پیامدهای این اتفاق هشدار داده است که دانشجویان دکتری ممکن است با دیدن نام استادان شناخته‌شده در چنین مجلاتی، تصور کنند انتشار مقاله در آن‌ها از نظر علمی پذیرفتنی است.

استادان سرشناس از انتشار مقاله به نام خود ابراز بی‌اطلاعی کردند

بر اساس گزارش تایمز هایر اجوکیشن، چندین استاد دانشگاه که نامشان در فهرست نویسندگان این مجلات قرار گرفته، اعلام کرده‌اند نه در نگارش مقالات نقشی داشته‌اند و نه اجازه استفاده از نام خود را داده‌اند.

«جوره لسکووک»، استاد علوم کامپیوتر دانشگاه استنفورد، یکی از این افراد است. او تأکید کرده که مقاله منتشرشده با نامش را ننوشته و در ارسال آن نیز نقشی نداشته است.

لسکووک همچنین گفته تا پیش از دریافت ایمیل تایمز هایر اجوکیشن از انتشار چنین مقاله‌ای اطلاعی نداشته و این اتفاق را کاملاً نگران‌کننده می‌داند.

بررسی‌ها نشان می‌دهد سوءاستفاده از نام دانشگاهیان به فهرست نویسندگان محدود نیست و نام ده‌ها پژوهشگر نیز بدون اطلاع آن‌ها در فهرست اعضای هیئت تحریریه این سه مجله درج شده است. بیشتر این افراد به مؤسسات آموزش عالی هند وابسته‌اند.

«کاناکاراجو مانوپاتی»، پژوهشگر پسادکتری دانشگاه ویرجینیا کامنولث، نیز اعلام کرده که هرگز عضویت در هیئت تحریریه این مجلات را نپذیرفته و پیش از مشاهده نام خود در وب‌سایت آن‌ها، از وجود چنین نشریاتی اطلاعی نداشته است.

هر سه مجله نام «دنیش براون» را به‌عنوان سردبیر معرفی کرده‌اند و شماره تماس واتس‌اپ آن‌ها نیز دارای پیش‌شماره ایالات متحده است. با این حال، تایمز هایر اجوکیشن اعلام کرده که این نشریات تا زمان انتشار گزارش به درخواست این رسانه برای ارائه توضیحات پاسخی نداده‌اند.

در این گزارش از اصطلاح «AI Slop» برای توصیف محتوای بی‌کیفیت، سطحی و فاقد ارزش علمی استفاده شده است؛ محتوایی که معمولاً با ابزارهای هوش مصنوعی و بدون نظارت و ارزیابی دقیق انسانی تولید می‌شود.

این نوع محتوا ممکن است از نظر ظاهری ساختاری شبیه مقاله علمی داشته باشد، اما فاقد انسجام، استدلال معتبر و یافته‌های پژوهشی قابل اتکاست.

انتهای پیام