«دار و دستهی داریو»: بنیانگذاران آنتروپیک که والاستریت را فتح کردند، چه کسانی بودند؟
آنتروپیک با بزرگترین IPO تاریخ وارد بورس شد؛ ولی داستان بنیانگذارانش از یک خانهی اشتراکی و اختلافهای قدیمی و عمیق با OpenAI آغاز میشود. امروز غروب پنجشنبه ۱۰ نوامبر ۲۰۲۶ ( ۲۸ آبان ۱۴۰۵)، نماد سهحرفی ANT روی تابلوی نزدک ظاهر شد و پشت این سه حرف، شرکتی ایس…
خلاصه تحلیلی خبر
آنتروپیک با بزرگترین IPO تاریخ وارد بورس شد؛ ولی داستان بنیانگذارانش از یک خانهی اشتراکی و اختلافهای قدیمی و عمیق با OpenAI آغاز میشود. امروز غروب پنجشنبه ۱۰ نوامبر ۲۰۲۶ ( ۲۸ آبان ۱۴۰۵)، نماد سهحرفی ANT روی تابلوی نزدک ظاهر شد و پشت این سه حرف، شرکتی ایس…
موضوعات اصلی: پشتیبانی شبکه، هوش مصنوعی، آنتروپیک، داریو، شرکت، OpenAI
آنتروپیک با بزرگترین IPO تاریخ وارد بورس شد؛ ولی داستان بنیانگذارانش از یک خانهی اشتراکی و اختلافهای قدیمی و عمیق با OpenAI آغاز میشود.
امروز غروب پنجشنبه ۱۰ نوامبر ۲۰۲۶ ( ۲۸ آبان ۱۴۰۵)، نماد سهحرفی ANT روی تابلوی نزدک ظاهر شد و پشت این سه حرف، شرکتی ایستاد که پنج سال پیش چند پژوهشگر ناراضی که شرکت سابقشان را ترک کرده بودند، در حیاط خانهی یکی از بنیانگذارانش به سرمایهگذاران معرفیاش کردند.
آنتروپیک قیمت هر سهم عرضهی اولیهاش را ۸۳ دلار تعیین کرد؛ بالاتر از بازهی اولیهی ۷۰ تا ۷۸ دلار. تا امروز صبح گفته میشد تعداد سهام عرضهشده هم از ۸۲۵ به ۹۸۰ میلیون افزایش مییابد و ارزش کل عرضه را به ۸۱٫۳۴ میلیارد دلار میرساند؛ رکوردی بالاتر از عرضهی اسپیسایکس، با ارزشگذاری حدود ۱٫۵ تریلیون دلار برای سازندهی کلاد.
البته همهی پول عرضهی اولیهی سهام به آنتروپیک نمیرسد؛ حدود ۲۳٫۶ میلیون سهم را سهامداران پیشین میفروشند. ولی عددها وقتی عجیبتر میشوند که به نقطهی آغاز برگردیم. داریو آمودی پیش از ترک OpenAI در یادداشتی نوشته بود شرکت آرمانیاش باید ۷۵ درصد برای خیر عمومی و پژوهش ایمنی کار کند و فقط ۲۵ درصد به دنبال منطق بازار باشد. امروز شرکتی که با چنین ارزشی تاسیس شد، بزرگترین عرضهی اولیهی تاریخ را برگزار کرد.
فکر میکنید مسیر آنتروپیک از ارزشهای اولیهاش فاصله گرفته یا میخواهد برای پژوهشهایی که خیر بشر را دنبال میکنند؛ پول جمع کند؟ صرفا با توجه به قیمت سهام نمیتوانیم به این سوال پاسخ بدهیم. باید ببینیم چه کسانی پشت تصمیمهای شرکتاند و چرا اصلاً تصمیم گرفتند از OpenAI جدا شوند.
ولی جدایی این هفت نفر از شرکت سابق و رقیب فعلیشان اوپنایآی، برخلاف بیانیههای رسمی، چندان مؤدبانه و فلسفی پیش نرفت. خانهای در سانفرانسیسکو، دوستیهایی که زیر فشار مدیریت شرکت فرسوده شدند، دعوا بر سر اعتبار علمی، و حتی دیداری باباراک اوباماکه داریو از تدارکش بیخبر ماند و زخمهایی که هیچوقت خوب نشدند، در این داستان سهم دارند و همهچیز از خیابان دلانو شروع میشود.
سال ۲۰۱۶، در یک خانهی اشتراکی در خیابان دلانوی سانفرانسیسکو، داریو آمودی، خواهرش دانیلا و هولدن کارنوفسکی که بعدها همسر دانیلا شد؛ زیر یک سقف زندگی میکردند. گرگ براکمن مهمان پای ثابت خانهی آنها بود؛ برنامهنویس پرکار و یکی از بنیانگذاران OpenAI که دانیلا را از دوران کار در استرایپ میشناخت.
اختلاف بر سر اینکه مردم چه زمانی باید از قدرت هوش مصنوعی باخبر شوند، از همین خانه شروع شد
روزی بحث گروهی به اینجا رسید که سازندگان هوش مصنوعی چقدر باید از پتانسیل و قدرت احتمالی فناوریشان به مردم بگویند. براکمن معتقد بود اگر قرار است زندگی همه دگرگون شود، مردم حق دارند از آن باخبر باشند.
داریو و کارنوفسکی میترسیدند اعلام عمومی شتابزده، رقابت آزمایشگاهها را تندتر کند؛ ترجیح میدادند ابتدا دولتها و نهادهای مسئول را در جریان بگذارند. اختلافی که آن روز در اتاق نشیمن مطرح شد، بعدها به نقطهی شروع یک دهه جنجال تبدیل شد.
براکمن از همین بحث نتیجه گرفت که طرف مقابل اصولا نمیخواهد مردم چیزی بدانند و سالها بعد شکاف فلسفی اصلی میان دو گروه را به پنهانکاری نسبت داد. با همهی اینها، شروع رابطهی چهار نفر گرم بود. داریو در میانهی ۲۰۱۶ به OpenAI پیوست و شبهای زیادی را کنار براکمن گذراند تا عاملهای هوش مصنوعی را برای بازیهای ویدیویی آموزش بدهند.
سال ۲۰۱۷، ایلان ماسک، حامی مالی اصلی OpenAI، از مدیران خواست کارمندان را در یک جدول رتبهبندی کنند. سپس عذر حدود ۱۰ تا ۲۰ درصد از حدود ۶۰ کارمند شرکت را خواستند و داریو از روند ماجرا بهشدت آزرده شد.
مدتی بعد، براکمن ایدهای مطرح کرد که داریو را تا مرز استعفا برد؛ او پیشنهاد میداد هوش مصنوعی عمومی را (AGI) به دولتها، از جمله قدرتهای هستهای عضو شورای امنیت بفروشند. به روایت والاستریت ژورنال، داریو فروش چنین فناوریای به رقبایی مثل روسیه و چین را چیزی در حد خیانت میدانست.
اوایل ۲۰۱۸ و پس از رفتن ماسک، داریو فقط به این شرط در OpenAI ماند که سم آلتمن قول بدهد براکمن و ایلیا سوتسکور مسئولیت شرکت را به دست نگیرند. بعدها فهمید آلتمن همزمان به براکمن و سوتسکور گفته بود اختیار اخراج او را دارند.
اخراج کارکنان و اختلاف بر سر مسیر پژوهش، داریو را به مدیران OpenAI بیاعتماد کرد
دعوای بعدی سر پروژهی مدلهای زبانی GPT بود که بعدها دنیا را تغییر داد. براکمن میخواست به تیم اضافه شود، ولی داریو که آن زمان مدیر تحقیقات بود مخالفت کرد و دانیلا که پروژه را همراه الک رادفورد هدایت میکرد، صراحتاً به براکمن «نه» گفت.
دانیلا حتی پیشنهاد داد کنار برود تا براکمن وارد نشود، اما آلتمن از او خواست بماند. در نهایت براکمن بیرون ماند، ولی رادفورد از اینکه ترجیحاتش به ابزاری در یک جنگ نیابتی میان مدیران تبدیل شده بود، دلخور شد.
از سوی دیگر داریو احساس میکرد سهمش در ساخت GPT-2 و GPT-3 دیده نمیشود و آلتمن نقش او را کمرنگ جلوه میدهد. از حضور براکمن در پادکستها برای صحبت دربارهی منشور OpenAI هم دل خوشی نداشت؛ منشوری که براکمن سهم کمتری در نوشتنش داشت. سال ۲۰۱۸، وقتی آلتمن و براکمن برای دیدار با اوباما آماده میشدند و داریو را در جریان قرار ندادند، عصبانیتش به اوج رسید.
سال ۲۰۱۹ داریو به معاونت تحقیقات ارتقا پیدا کرد تا مستقیم به آلتمن گزارش دهد، ولی حتی ایمیل آلتمن به هیئتمدیره دربارهی این ارتقا هم نشان میداد هنوز خبری از آشتی نیست. او نوشته بود داریو پذیرفته پروژههایی را که خودش به آنها باور ندارد، تخریب نکند.
دعوا بر سر تیم GPT، اعتبار علمی و اختیار تصمیمگیری، رابطهی دو گروه را به بنبست رساند
وال استریت ژورنالبه نقل از کارکنان فعلی، سابق و نزدیکان شرکت مینویسد از اواخر ۲۰۱۹، رابطهی داریو و دانیلا آمودی و سم آلتمن عملا به جنگ سرد تبدیل شد. آلتمن خواهر و برادر آمودی را متهم کرد که همکاران را به ارسال بازخورد منفی دربارهی او به هیئتمدیره تشویق میکنند. هر دو انکار کردند و جلسه به فریاد و مشاجره کشید.
مارس ۲۰۲۰، وقتی آلتمن از مدیران خواست برای یکدیگر ارزیابی بنویسند، براکمن در ارزیابی دانیلا او را به سوءاستفاده از قدرت متهم کرد. آلتمن متن را «سخت اما منصفانه» خواند؛ دانیلا بند به بند به اتهامات جواب داد و براکمن پیشنهاد کرد ارزیابیاش را پس بگیرد. این جزئیات پیش از گزارش تحقیقی وال استریت ژورنال منتشر نشده بودند و هنوز احتمال دارد هر طرف، گذشته را طور دیگری تعریف و تفسیر کند.
اواخر سال ۲۰۲۰، گروهی از کارکنان تصمیم گرفتند همراه داریو استارتاپ اوپنایآی را ترک کنند. دانیلا مذاکرات خروج را پیش برد. آلتمن برای نگه داشتن داریو به خانهاش رفت، اما داریو خواهان گزارش مستقیم به هیئتمدیره بود و میگفت دیگر نمیتواند با براکمن کار کند. در نهایت هم توافقی بینشان حاصل نشد.
داریو شرکتی میخواست که پژوهش ایمنی در آن بر منطق بازار غلبه کند
داریو در هفتههای آخر یادداشتی نوشت و میان شرکتهایی که با ساخت و فروش محصول به دنبال منفعتاند و شرکتهایی که پژوهش ایمنی را وظیفهی اصلی خود میدانند، فرق گذاشت. نسبت مطلوبش را هم برای شرکت جدید ۷۵ درصد خیر عمومی و ۲۵ درصد بازار عنوان کرد تا اولویتهایش را به روشنی نشان دهد.
چند هفته بعد، داریو، دانیلا و حدود دوازده نفر دیگر OpenAI را ترک کردند. آلتمن در بیانیهی رسمیاش برای داریو و همراهانش آرزوی موفقیت کرد و از امید به سالها همکاری گفت. روایت رسمی جدایی، اختلاف بر سر جهتگیری و ایمنی بود و برخی گزارشها نگرانی از شراکت OpenAI با مایکروسافت را هم در این تصمیم مؤثر میدانستند.
داریو آمودی و همبنیانگذاران دیگر، برای شرکت جدید نامهای Aligned AI ،Sponge و Sparrow Systems هم در نظر گرفته بودند، اما در نهایت نام Anthropic انتخاب شد؛ چون حس یک شرکت انسانمحور را منتقل میکرد و دامنهاش هم آزاد بود. نخستین ارائه به سرمایهگذاران در حیاط خانهی دانیلا برگزار شد و در مه ۲۰۲۱، شرکت از جذب سرمایهی ۱۲۴ میلیون دلاری خبر داد. کلاد، محصولی که امروز نام شرکت را با آن میشناسند، هنوز وجود خارجی نداشت.
تقریباً همهجا میخوانید که آنتروپیک هفت بنیانگذار دارد.سانفرانسیسکو استاندارداما از هشتمین همبنیانگذار فراموششده با نام بنجامین مان یاد میکند و آنتروپیک هم قبلا تأیید کرده بود که او یکی از بنیانگذاران محسوب میشود.
ولی اسناد عرضهی اولیه فقط از هفت بنیانگذار نام میبرند؛ داریو و دانیلا آمودی، تام براون، جک کلارک، جرد کاپلان، سم مککندلیش و کریس اولا. این هفت نفر از طریق سهام ویژه، در بسیاری از تصمیمهای سهامداران حق رأی ۵۰٫۱ درصدی دارند. سازوکار جداگانهی «صندوق منفعت بلندمدت» نیز انتخاب بخشی از هیئتمدیره را به عهده میگیرد.
آنتروپیک بنجامین مان را همبنیانگذار میخواند، اما او عضو حلقهی هفتنفرهی کنترل شرکت نیست
جدول سهام در امیدنامهی نهایی، سهم هر یک از هفت بنیانگذار را پس از عرضه حدود ۱٫۳ درصد از کل شرکت نشان میدهد و چیزی از بنجامین مان نمیگوید.
داریو آمودی چند هفته پیش گفته بود وقتی آنتروپیک را با هفت بنیانگذار و سهم برابر راه انداختند، خیلیها هشدار دادند که در نهایت شکست سختی میخورند. با این حال پس از پنج سال همهی بنیانگذاران هنوز در شرکت حضور دارند، برخلاف اوپنایآی که تا تابستان ۲۰۲۴، تنها سه نفر از ۱۱ بنیانگذار اولیهاش در شرکت باقی مانده بودند.
هر کدام از این هشت نفر از مسیری متفاوت به این آزمایشگاه رسیدند، بیایید با آنها بیشتر آشنا شویم.
مدیرعامل ۴۳ سالهی آنتروپیک در منطقه خلیج سانفرانسیسکو بزرگ شد. پدرش چرمدوزی ایتالیاییتبار بود که وقتی داریو در اوایل دههی بیست زندگیاش بود، درگذشت؛ مادرش پروژههای بازسازی کتابخانهها را مدیریت میکرد.
داریو در کلتک فیزیک خواند و در دوران دانشجویی علیه جنگ عراق اعتراضاتی را سازماندهی کرد. در روزنامهی دانشگاه از این خطر مینوشت که متخصصان فنی، بیآنکه دربارهی پیامد کارشان فکر کنند، به ابزار جنگ تبدیل شوند. او پس از پژوهش در استنفورد، دکترای بیوفیزیک را از پرینستون گرفت و از راه بایدو و گوگل به یادگیری ماشین رسید. سال ۲۰۱۶ به OpenAI رفت و رهبری پژوهش مدلهای GPT-2 و GPT-3 را بهعهده داشت.
آمودی در آنتروپیک نیز از کسانی بود که بر رابطهی افزایش توان محاسباتی و پیشرفت مدلها اصرار میکرد؛ باوری که هم رشد صنعتی شرکت را ممکن میکرد و همزمان نگرانیاش از سرعت رشد را بیشتر. یکی از جملههای معروفش در آنتروپیک این بود که هوش مصنوعی آنقدر سریع رشد میکند که اوضاع دیگر هیچوقت آرام نمیشود. او از زندگی خصوصیاش کمتر میگوید، اما از سفر به ایتالیا و دیدن اسبی به نام کالیپسو حرف میزند.
دانیلا، خواهر کوچکتر داریو، ریاست شرکت و هیئتمدیرهی آنتروپیک را بر عهده دارد. با بورسیهی فلوت به دانشگاه کالیفرنیا در سانتاکروز رفت و ادبیات انگلیسی خواند. بعد از دانشگاه در سیاست، توسعهی بینالمللی و استرایپ کار کرد؛ سابقهای که مسیرش را از بنیانگذاران پژوهشگر جدا میکند. او در OpenAI مدیریت گروههای مهندسی و سپس مسئولیتهایی در حوزهی ایمنی و سیاستگذاری بر عهده داشت.
دانیلا آمودی خودش را فردی همهفنحریف میداند؛ کسی که قرار نیست مدل را شخصاً آموزش دهد، اما میتواند آدمها و تصمیمها را کنار هم نگه دارد. همین توانایی در همکاری با داریو نیز به کارش میآید. به گفتهی دانیلا، آن دو از کودکی دعوا کردهاند و یاد گرفتهاند پس از اختلاف دوباره همکاری کنند.
همسرش هولدن کارنوفسکی، که در روزهای خانهی دلانو هم کنارشان بود و بهعنوان یکی از چهرههای مشهور جنبش نوعدوستی مؤثر شناخته میشود، در سال ۲۰۲۵ به شرکت پیوست.
مدیر ارشد علمی آنتروپیک علاقه به فیزیک را از مادرش به ارث برد که نویسندهای در ژانر علمیتخیلی بود. کاپلان پیش از ورود به هوش مصنوعی دکترای فیزیک را از هاروارد گرفت و در مقام استاد دانشگاه جانز هاپکینز کار میکرد.
کاپلان با داریو سالها پیش از آنتروپیک، در مسیر یک برنامهی بنیاد هرتز آشنا شد؛ هرچند گفتوگوی آنها در ماشین بیشتر دربارهی کار خیر بود تا مدلهای زبانی. کاپلان در ۲۰۱۹ به عنوان مشاور به OpenAI پیوست.
مقالهای با محور «قوانین مقیاس» نام کاپلان را بر سر زبانها انداخت؛ پژوهشی که نشان داد عملکرد مدلهای زبانی با بزرگتر شدن داده، پارامتر و توان محاسباتی، از روندهایی قابل پیشبینی پیروی میکند. این یافته برای شرکتی که باید دربارهی خرید تراشه و ساخت نسل بعدی مدل تصمیم بگیرد، معنایی عملی داشت.
کاپلان در آنتروپیک روش «هوش مصنوعی مبتنی بر قانون اساسی» را توسعه داد؛ روشی که به جای تکیهی صرف بر برچسبگذاری پاسخها به دست انسان، مجموعهای از اصول را هم وارد آموزش رفتار مدل میکند. او میگوید نسبت به کلاد حسی پدرانه دارد.
مککندلیش یکی از کمدیدهشدهترین چهرههای آنتروپیک به حساب میآید و بهندرت مصاحبه میکند. دکترای فیزیک نظریاش را از استنفورد گرفت، با تمرکز بر گرانش کوانتومی. سال ۲۰۱۸ با یک بورس ایمنی به OpenAI رفت و در ساخت GPT-3 و Codex نقش داشت.
مککندلیش در آنتروپیک از مقام مدیر علمی به مدیر فناوری رسید و از اکتبر امسال با عنوان «معمار ارشد» کار میکند؛ در این جایگاه باید تصمیمهای فنی چند گروه را در یک مسیر نگه دارد.
کمحرفی او گاهی سهمش را در چشم مخاطب پنهان میکند، حالآنکه پژوهش مشترکش با داریو و کاپلان دربارهی آموزش در مقیاس بزرگ، بخشی از پایهی فنی کاری بود که بعدا آنتروپیک روی آن بنا شد. مککندلیش در وقتهای آزادش پیانوی جز مینوازد و از بالا رفتن از درخت لذت میبرد.
براون در MIT علوم کامپیوتر و علوم شناختی خواند و پس از کسب تجربه در چند استارتاپ، سال ۲۰۱۶ به OpenAI پیوست، مدتی به گوگل برین رفت و سپس برای کار روی مدلهای زبانی برگشت. نام او در صدر نویسندگان مقالهی GPT-3 دیده میشود؛ همان مقالهای که نشان داد یک مدل بزرگ میتواند بسیاری از وظایف را تنها از چند نمونه در متن ورودی یاد بگیرد.
او حالا مدیریت محاسبات آنتروپیک را بر عهده دارد و زیرساخت آموزش مدلهای آنتروپیک را اداره میکند. آموزش هر نسل مدل به ظرفیت عظیمی از تراشه و برق نیاز دارد؛ بنابراین کار براون از ادارهی سرورها فراتر میرود و تصمیمهایش تعیین میکنند چه پژوهشی اصلاً امکان اجرا خواهد داشت. براون امسال چهرهی اصلی شرکت آنتروپیک در مذاکره با کاخ سفید بود.
تنها بنیانگذار غیرآمریکاییالاصل آنتروپیک. کلارک در برایتون انگلستان بزرگ شد و ادبیات انگلیسی خواند. پیش از ورود به OpenAI بهعنوان گزارشگر فناوری برای ژورنالهای The Register و بلومبرگ مینوشت.
کلارک سال ۲۰۱۶ وارد اوپنایآی شد، آزمایشگاهی که هنوز معلوم نبود چه سهمی در سیاست عمومی پیدا میکند و بعدها خودش مسئول همین سیاستگذاری شد. از همان سالها خبرنامهی هفتگی Import AI را منتشر میکند که میان اهالی هوش مصنوعی خوانندههای پروپاقرصی دارد و همچنان میکوشد میان زبان پژوهشگران و سیاستگذاران پل بزند.
کلارک در آنتروپیک حوزهی منفعت عمومی را اداره میکند و اندیشکدهی داخلی شرکت یعنی مؤسسهی آنتروپیک را برای مطالعهی پیامدهای اجتماعی و اقتصادی هوش مصنوعی راه انداخت. حضور یک روزنامهنگار سابق میان بنیانگذاران آنتروپیک بیدلیل نیست، زیرا آنها از ابتدا بر سر اینکه آزمایشگاهها چه چیزی را، چه زمانی به چه کسی بگویند، اختلاف داشتند.
جوانترین بنیانگذار آنتروپیک هرگز مدرک دانشگاهی نگرفت. در ۱۹ سالگی بورسیهی پیتر تیل را دریافت کرد تا بهصورت مستقل روی یادگیری ماشین کار کند، سپس در گوگل برین روی DeepDream کار کرد و نشریهی علمی Distill را برای توضیح بصری و دقیق پژوهشهای یادگیری ماشین راه انداخت.
اولا در OpenAI و آنتروپیک روی «تفسیرپذیری» متمرکز بود، یعنی پیدا کردن الگوها و سازوکارهایی درون شبکههای عصبی که بتوان با آنها فهمید مدل چگونه به یک پاسخ میرسد. نقش او در کنار ساخت مدلهای بزرگتر اهمیت زیادی دارد. اگر شرکت میخواهد دربارهی خطرهای مدلهایش داوری کند، باید راهی برای دیدن رفتار درونی آنها داشته باشد.
اولا از چهار سالگی گیاهخوار شد و ماه می امسال در واتیکان، در حضور پاپ لئوی چهاردهم، از ناظران و مردم خواست آزمایشگاههای هوش مصنوعی را نقد کنند و خطاهایشان را به آنها بگویند.
مان در پنسیلوانیا و در خانوادهای پزشک بزرگ شد، در دبیرستان رباتیک کار کرد و در دانشگاه کلمبیا علوم کامپیوتر خواند. از گوگل و پروژهی Waze Carpool به اوپنایآی رسید و در پروژهی GPT-3 حضور داشت. او همراه گروه آمودی به آنتروپیک آمد و امروز بخش آزمایشی Anthropic Labs را به طور مشترک هدایت میکند؛ در ساختار شرکت، او را همچنان با عنوان «عضو کادر فنی» معرفی میکنند.
ماجرای مان فاصلهی میان زبان روزمره و زبان امیدنامهی بورسی را نشان میدهد. شرکت در معرفیهای عمومی او را همبنیانگذار میخواند، اما در سند حقوقی عرضه، نامش را در کنار هفتنفری که رأی ویژهی بنیانگذاران را در دست دارند، نیاورد. دوی استقامت و مدیتیشن، دو سرگرمی ثابتش هستند.
اگر فکر میکنید پنج سال فاصله و صدها میلیارد دلار ثروت باعث میشود بنیانگذاران آنتروپیک و مدیران فعلی اوپنایآی کدورتهایشان را فراموش کنند؛ باید به ماههای اخیر نگاه کنید.
والاستریت ژورنال مینویسد داریو در گفتوگو با همکارانش، کمک ۲۵ میلیون دلاری براکمن به کمیتهی سیاسی حامی ترامپ را «شیطانی» خوانده و اوپنایآی و بعضی رقیبانشان را به شرکتهای دخانیات تشبیه کرده است. تبلیغ سوپربول آنتروپیک هم، بدون نام بردن از اوپنایآی، نمایش آگهی در چتباتها را دست انداخت.
اختلاف بر سر قراردادهای دفاعی یکی از جدیترین وجوه تمایز دو شرکت محسوب میشود. آنتروپیک حاضر نشد قراردادی را بدون ضمانتهای سفتوسخت علیه سلاحهای خودمختار و نظارت گستردهی داخلی امضا کند و از همکاری با وزارت دفاع کنار گذاشته شد؛ چند ساعت بعد، آلتمن از قرارداد OpenAI برای کارهای طبقهبندیشدهی دفاعی خبر داد.
آنتروپیک به تصمیم دولت اعتراض حقوقی کرد و داریو در پیامی داخلی اوپنایآی را دروغپرداز خواند. هنوز هر دو طرف برداشتهای متفاوتی از حد و حدود قراردادها عنوان میکنند.
فوریهی امسال هم دوربینها در اجلاس هوش مصنوعی دهلینو لحظهای را ثبت کردند که واکنشهای زیادی به دنبال داشت. نارندرا مودی از مدیران فناوری خواست دستهای هم را بگیرند و بالا ببرند. آلتمن و آمودی کنار هم ایستاده بودند، اما دست یکدیگر را نگرفتند و هر کدام دست خودش را بالا برد، در عوض با حالتی معذب، آرنجهایشان را به هم زدند.
بنیانگذاران آنتروپیک از ابتدا میدانستند ساختن مدلهای قویتر برای پژوهش ایمنی، میتواند به همان خطری دامن بزند که میخواستند مهارش کنند. آنها در سال ۲۰۲۳ در گفتوگو با تایم این تناقض را پذیرفتند. داریو در سپتامبر امسال نیز در مقالهای خواستار کند کردن آهنگ توسعهی جهانی هوش مصنوعی شد؛ چند هفته پیش از IPO که سرمایهی بیشتری برای ادامهی رقابت فراهم میکند.
هفت بنیانگذار آنتروپیک را در قالب شرکت عامالمنفعه ثبت کردهاند. امیدنامهی شرکت هم ایمنی را در کنار رشد و منافع مالی سهامداران قرار میدهد و برای حفظ اختیار تصمیمگیری، حق رای ویژهای به هفت بنیانگذار میدهد. همین جزئیات در آینده اهمیت زیادی خواهند داشت؛ سرمایهگذاران میتوانند هر روز دربارهی ارزش شرکت رای بدهند، اما حجم سهمی که در اختیار دارند، لزوما قدرت تصمیمگیریشان را بازتاب نمیدهد.
کسی هنوز به سؤال خانهی دلانو پاسخ نداده است. براکمن میخواست مردم زودتر از قدرت هوش مصنوعی باخبر شوند؛ داریو میترسید افشای شتابزده، مسابقهای مهارنشدنی به راه بیندازد. حالا خودِ شرکتی که داریو ساخت، باید جزئیات کسبوکار و خطرهایش را در برابر بازار عمومی توضیح دهد.
بنیانگذاران آنتروپیک از فرمول ۷۵ به ۲۵ تا تابلوی نزدک راه درازی آمدهاند و تصمیمهای سخت آینده مشخص میکند کدام بخش فرمول غالب خواهد شد.
برای ارزیابی پایداری، امنیت و نگهداری این زیرساخت، راهنمای پشتیبانی شبکه را نیز مطالعه کنید.