ناوهای هواپیمابر هسته‌ای کلاس نیمیتزنماد قدرت دریایی آمریکا، پس از دهه‌ها خدمت فعال، اکنون در آستانه پایان دوران طلایی خود در نیروی دریایی این کشور قرار گرفته‌اند و چالش‌های جدیدی برای واشنگتن ایجاد کرده‌اند.

نیروی دریایی ایالات متحده با ناوگان عظیمی ازناوهای هواپیمابرهمواره برتری دریایی خود را در جهان به نمایش گذاشته است. اما در سال‌های اخیر بحث‌های زیادی پیرامون نسل جدیدناوهای هواپیمابر فوردبه‌دلیل مشکلات فنی، انتقاداتی را برانگیخته است. برخی از کارشناسان حتی پیشنهاد بازگشت به طراحی‌های سنتی‌تر مانند کلاس نیمیتز را مطرح می‌کنند غافل از این‌که حتی این غول‌های قدیمی نیز با مشکلات خاص خود دست و پنجه نرم می‌کنند. این ناوهای کلاس نیمیتز با وجود سابقه طولانی و درخشان در حال حاضر به دلایلی مهم به پایان خط نزدیک می‌شوند.

مقایسه نیمیتز و فورد: مشکلات پنهان غول‌های قدیمی

در حالی که ناوهای هواپیمابر کلاس فورد به‌دلیل مشکلات فنی مورد انتقاد شدید قرار گرفته‌اند و برخی بازگشت به طراحی‌های اثبات‌شده‌ای مانندناوهای هواپیمابر هسته‌ای کلاس نیمیتزرا پیشنهاد می‌کنند، لازم است به این نکته توجه شود که ناوهای قدیمی نیز بدون چالش نیستند. این ناوهای باسابقه اگرچه به اندازهیو‌اس‌اس جرالد آر. فورد (CVN-78)تحت نظارت شدید نبوده‌اند، اما به‌شدت به نگهداری و تعمیرات سنگین نیاز دارند مشکلی کهکلاس فوردبا وجود نقص‌هایش قصد حل آن را داشت.

توسعه روان‌تر نیمیتز در مقابل چالش‌های فورد

توسعه ناوهایکلاس نیمیتزدر مقایسه با کلاس فورد بسیار روان‌تر بود. این امر عمدتا به‌دلیل استفاده از فناوری‌های اثبات‌شده و نه‌چندان جاه‌طلبانه در طراحی نیمیتز بود؛ برای مثال پیشرانه هسته‌ای قبلا دریو‌اس‌اس اینترپرایز (CVN-65)آزمایش شده بود و پرتاب‌کننده‌های بخار از زمان جنگ جهانی دوم در ناوهای کلاس اسکس به کار می‌رفتند. در مقابل ناوهایکلاس فوردفناوری‌های جدید و بی‌سابقه‌ای را معرفی کردند که باعث بروز چالش‌های عملیاتی بیشتری دریو‌اس‌اس جرالد آر. فورد (CVN-78)شد.

دلیل دیگر این توسعه روان، محیط صنعتی و اقتصادی زمان ساخت بود. ناوهایکلاس نیمیتزدر اوج جنگ سرد و در زمانی ساخته شدند که صنعت کشتی‌سازی آمریکا بسیار قوی‌تر از امروز بود و نیروی کار متخصص به وفور در دسترس قرار داشت. این در حالی است که ناوهایکلاس فوردپس از کاهش بودجه‌های دوران پساجنگ سرد و در شرایطی با یک پایگاه صنعتی کوچک‌تر و کمبود نیروی انسانی ساخته شدند که به تاخیر در پروژه‌های متعدد دریایی انجامید.

ایرادات فنی و معضلات نگهداری ناوهای کلاس نیمیتز

با وجود فرایند ساخت نسبتا بی‌دردسرناوهای هواپیمابر هسته‌ای کلاس نیمیتزهمچنان دارای مشکلات طراحی خاص خود هستند. یکی از این ایرادات، تمایل ناو به کمی کج شدن به سمت راست در بار کامل جنگی است که ناشی از نقص در سیستم کنترل شیب (LCS) است. این مسئله می‌تواند بر آمادگی عملیاتی تاثیر بگذارد و نیروی دریایی معمولا برای رفع آن از آب بالاست استفاده می‌کند که در شرایط اضطراری می‌تواند قابلیت مقابله با آب‌گرفتگی کشتی را به خطر اندازد.

• ناوهواپیمابر هسته‌ای PANG فرانسه؛ سرمایه‌گذاری پرهزینه با آمادگی عملیاتی ناپایدار
• ناو هواپیمابر هسته‌ای جرالد فورد آمریکا تا اواخر ۲۰۲۷ به دریا نمی‌رود
• بررسی تمام کلاس‌های اصلی ناوهای هواپیمابر نیروی دریایی آمریکا در یک قرن اخیر
• معرفی ۵ جت جنگنده نمادین و قدرتمند در تاریخ نیروی دریایی آمریکا

علاوه بر این نگهداری و تعمیرات سنگین یک نگرانی واقعی برای این کلاس از ناوهاست. هر ناو هسته‌ای در حدود نیمه عمر عملیاتی خود (حدود ۲۵ سال) به یک فرآیند پیچیده سوخت‌گیری و بازسازی نیاز دارد. این فرآیند طولانی و پرهزینه است و معمولا سه تا چهار سال به طول می‌انجامد. با گذشت زمان، نیروی دریایی مشکلات بیشتری را در ناوهایکلاس نیمیتزکشف کرده که نیازمند زمان بیشتری برای تعویض و بازسازی قطعات معیوب است.

سن بالا: مشکل اصلی ناوهای کلاس نیمیتز

مهم‌ترین مشکل امروزناوهای هواپیمابر هسته‌ای کلاس نیمیتزسن بالای آن‌هاست. برای مثال، ناویو‌اس‌اس نیمیتز (CVN-68)که در سال ۱۹۷۵ عملیاتی شد، بیش از ۴۰ سال در خدمت بوده و اکنون برای بازنشستگی برنامه‌ریزی شده است. با گذشت زمان، بدنه این ناوها فرسوده می‌شود و نگهداری آن‌ها دشوارتر و پرهزینه‌تر می‌گردد.

این فرسودگی و کاهش توان صنعتی، منجر به تاخیر در برنامه‌های نگهداری شده است. ناویو‌اس‌اس جان سی. استنیس (CVN-74)که در سال ۲۰۲۱ وارد فاز RCOH شد، بازگشتش به خدمت از سال ۲۰۲۵ به اکتبر ۲۰۲۶ موکول شده است. به همین ترتیب ناویو‌اس‌اس هری اس. ترومن (CVN-75)نیز اخیرا وارد RCOH شده و انتظار می‌رود تا پنج سال آینده از خدمت خارج باشد. هزینه عملیات و نگهداری این ناوهای باکیفیت، ده‌ها میلیارد دلار از مالیات دهندگان آمریکایی را در بر می‌گیرد.