باستان‌شناسان شبکه‌ای مخفی از جاده‌ها را زیر پوشش جنگل‌های استوایی کشف کردند

باستان‌شناسان در نزدیکی Machu Picchu شبکه‌ای از جاده‌های پیشاکلمبی را پیدا کرده‌اند که پیش‌تر زیر پوشش انبوه جنگل‌های استوایی پنهان مانده بود.

این مسیرهای متعلق به دوران اینکاها در مجموع حدود 2.4 کیلومتر طول دارند و به مجموعه‌ای از سکوها و تراس‌های باستانی در نزدیکی دیوار مقدس ماندور منتهی می‌شوند. این جاده‌ها در ارتفاعی نزدیک به 2400 متر از سطح دریا و در میان کوه‌های مرتفع آند قرار گرفته‌اند.

مسیرهای تازه شناسایی‌شده به مجموعه‌ای از سازه‌های معماری در سمت مقابل Machu Picchu می‌رسند و ارتباط میان بخش‌های مختلف این مجموعه باستانی را بیش از گذشته آشکار می‌کنند. ماریوش زیولکوفسکی، مدیر مرکز مطالعات آند در دانشگاه ورشو، گفت

این کشف فرضیه‌های مربوط به نحوه کارکرد کل مجموعه را تکمیل می‌کند و تا حد زیادی آن‌ها را تغییر می‌دهد.

Machu Picchu که در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد، یکی از شگفت‌انگیزترین نمونه‌های شهرسازی امپراتوری اینکا در دوران اوج قدرت آن به شمار می‌رود. یونسکو این محوطه را نمونه‌ای کم‌نظیر از شهری توصیف کرده که دیوارهای سنگی عظیم، تراس‌ها و رمپ‌های آن به شکلی ساخته شده‌اند که گویی بخشی از صخره‌های طبیعی کوهستان هستند. محیط طبیعی این منطقه نیز در دامنه‌های شرقی آند قرار گرفته و حوضه بالایی آمازون را همراه با تنوع گسترده گیاهی و جانوری در بر می‌گیرد.

در محدوده گسترده‌تر پارک ملی Machu Picchu بیش از 60 بنای باستانی وجود دارد که به وسیله شبکه‌ای از جاده‌ها به یکدیگر متصل شده‌اند. زیولکوفسکی توضیح داد: این محوطه‌ها کارکردهای مختلفی به‌عنوان بخش‌های جانبی مجموعه اصلی، یعنی شهر یا مرکز اصلی Machu Picchu، داشته‌اند. او افزود که بیشتر این مکان‌ها در کرانه چپ رودخانه قرار گرفته‌اند و به نظر می‌رسد اینکاها بخش عمده برنامه‌ریزی شهری خود را در همان ناحیه متمرکز کرده بودند.

جاده‌های تازه کشف‌شده در سوی دیگر رودخانه قرار دارند؛ موضوعی که نشان می‌دهد محدوده وسیع‌تری از منطقه در دوره اینکاها دستخوش تغییرات مهم فرهنگی شده است. اضافه شدن این مسیرها به شواهد موجود، تصویر روشن‌تری از نحوه استفاده از این منطقه در حدود 600 سال پیش ارائه می‌دهد و دیدگاه تازه‌ای درباره ساختار و کارکرد Machu Picchu در اختیار پژوهشگران می‌گذارد.

نقش LiDAR در شناسایی مسیرهای پنهان

بخش مهمی از این کشف به کمک تصاویر LiDAR انجام شده است. این فناوری می‌تواند ساختارهای موجود در سطح زمین را حتی در مناطقی که با پوشش بسیار متراکم گیاهی پوشیده شده‌اند، شناسایی و نقشه‌برداری کند؛ بدون اینکه پژوهشگران ابتدا مجبور باشند در تمام نقاط منطقه به صورت زمینی جست‌وجو کنند.

گروه تحقیقاتی قصد دارد سال آینده تحقیقات میدانی را آغاز کند تا یافته‌های به‌دست‌آمده از تصاویر هوایی را با کاوش‌های باستان‌شناسی بررسی کند. حفاری‌ها می‌تواند ابعاد دقیق سکوها و تراس‌ها را مشخص کند و احتمال شناسایی سازه‌های معماری بیشتری را افزایش دهد. پژوهشگران همچنین امیدوارند در جریان بررسی‌های سال آینده بتوانند تاریخ دقیق ساخت این آثار را تعیین کنند.

در حال حاضر، پژوهشگران دانشگاه ورشو و دولت پرو از اعلام موقعیت دقیق این کشف خودداری کرده‌اند. هدف از این تصمیم جلوگیری از ورود افراد جویای گنج و آسیب احتمالی آن‌ها به محوطه باستانی است.

کشف این مسیرها و ارتباط آن‌ها با مجموعه‌ای از محوطه‌های تازه شناسایی‌شده در اطراف دیوار ماندور نشان می‌دهد که کارکرد مذهبی و مقدس مجموعه بزرگ Machu Picchu احتمالاً محدوده‌ای بسیار وسیع‌تر از آنچه پیش‌تر تصور می‌شد داشته است.

یکی از بخش‌های جاده کشف‌شده حدود 1.2 متر طول دارد و از الگوی زیگزاگی رایج در جاده‌های اینکا پیروی می‌کند. همین ویژگی باعث شده پژوهشگران احتمال دهند این مسیر نیز به دوره‌ای تعلق داشته باشد که Machu Picchu در حال استفاده بوده است و بررسی‌های میدانی آینده می‌تواند شواهد بیشتری برای تأیید این فرضیه فراهم کند.

برای ارزیابی پایداری، امنیت و نگهداری این زیرساخت، راهنمای پشتیبانی شبکه را نیز مطالعه کنید.