راز هولناک جنگ انقلاب آمریکا کشف شد

داوطلبانی که برای یک پروژه باستان‌شناسی در پارک تاریخی رد بنک در نیوجرسی مشغول جست‌وجوی آثار مربوط به جنگ انقلاب آمریکا بودند، به کشفی غیرمنتظره دست یافتند. آن‌ها در جریان این عملیات به یک گور دسته‌جمعی متعلق به سال ۱۷۷۷ رسیدند؛ محلی که بقایای سربازانی در آن دفن شده بود که در نبرد رد بنک جان خود را از دست داده بودند.

نبرد رد بنک یکی از درگیری‌های مهم در جریان لشکرکشی فیلادلفیا در جنگ انقلاب آمریکا به شمار می‌رفت. پژوهشگران انتظار داشتند در این پروژه عمومی ده‌ها قطعه تاریخی پیدا کنند، اما هیچ‌کس تصور نمی‌کرد بقایای انسانی کشف شود و حتی احتمال یافتن یک محل دفن دسته‌جمعی نیز برای آن‌ها مطرح نبود.

سواحل رودخانه دلاور از دیرباز بخش مهمی از تاریخ جنگ انقلاب آمریکا را در خود جای داده‌اند و یادآور پیروزی‌ها و تلفات سنگین درگیری‌های آن دوران هستند. کاوش باستان‌شناسی در پارک تاریخی رد بنک در شهرستان گلاستر نیوجرسی، نمونه‌ای روشن از همین میراث تاریخی را آشکار کرد؛ جایی که هم آثار به‌جامانده از نبرد و هم یک گور دسته‌جمعی کشف شد.

جنیفر یانوفْسکی و وید کتس، استادان تاریخ دانشگاه روآن، گفتند: می‌دانستیم این پروژه عمومی احتمالا ده‌ها اثر تاریخی را آشکار می‌کند، اما هرگز انتظار پیدا کردن بقایای انسانی را نداشتیم. یافتن یک گور دسته‌جمعی نیز کاملا خارج از تصور ما بود؛ چراکه تنها تعداد اندکی گور دسته‌جمعی مربوط به جنگ انقلاب آمریکا تاکنون کشف شده است.

در جریان لشکرکشی فیلادلفیا، نبرد به رودخانه دلاور کشیده شد

لشکرکشی فیلادلفیا از ژوئیه ۱۷۷۷ تا ژوئیه ۱۷۷۸ ادامه داشت. ژنرال بریتانیایی ویلیام هاو در این دوره ارتش خود را از راه دریا به خلیج چساپیک منتقل کرد و سپس به سمت شمال حرکت کرد تا با نیروهای ژنرال جرج واشنگتن روبه‌رو شود.

نخستین رویارویی مهم در ۱۱ سپتامبر ۱۷۷۷ و در نبرد برندی‌واین رخ داد؛ نبردی که با پیروزی قاطع بریتانیا پایان یافت. همین موفقیت مسیر پیشروی نیروهای هاو را هموار کرد و ارتش او در ۲۶ سپتامبر به فیلادلفیا رسید. پس از بیرون رانده شدن نیروهای آمریکایی از شهر، ارتش واشنگتن همچنان به مقاومت ادامه داد. در ماه اکتبر، رودخانه دلاور و مسیرهای انتقال تدارکات به یکی از کانون‌های اصلی درگیری تبدیل شد. حضور نیروهای آمریکایی در فورت میفلین و فورت مرسر مانع پیشروی بریتانیایی‌ها به سمت شمال در امتداد رودخانه دلاور شد و نوعی بن‌بست نظامی ایجاد کرد.

تلاش بریتانیا برای تصرف فورت مرسر سرانجام به نبرد رد بنک در اکتبر ۱۷۷۷ انجامید؛ نبردی که پیروزی محدودی برای نیروهای میهن‌پرست آمریکایی به همراه داشت. دو هنگ از نیروهای رود آیلند از دژ دفاع می‌کردند، در حالی که ارتش بریتانیا یک تیپ هِسی را که از نیروهای آلمانی تشکیل شده بود، برای حمله اعزام کرد.

مدافعان توانستند حمله را دفع کنند. بر اساس اسناد تاریخی آلمان، ۱۱۱ سرباز هِسی در این نبرد کشته شدند و آمریکایی‌ها نیز ۱۴ نفر از نیروهای خود را از دست دادند. یک روز پس از نبرد، سرهنگ کریستوفر گرین به نیروهای هنگ رود آیلند دستور داد پیکر کشته‌شدگان را دفن کنند. یانوفْسکی و کتس درباره این رویداد گفتند

بقایای سربازان هِسی بدون تشریفات درون یک گودال ریخته شد.

اسناد مربوط به همان دوره نشان می‌داد که ۷۵ سرباز هِسی در یک گور دفن شده بودند و ۱۰ نفر دیگر نیز در محلی نزدیک‌تر به رودخانه به خاک سپرده شدند. متخصصان در ابتدا تصور می‌کردند این سربازان در نزدیکی خانه تاریخی جیمز و اَن ویت‌ال دفن شده‌اند. این ملک در آن زمان برای احداث فورت مرسر مصادره شده بود و امروزه در آن سوی رودخانه، روبه‌روی فرودگاه بین‌المللی فیلادلفیا قرار دارد.

با این حال، محل کاوش دانشگاه روآن فاصله زیادی با خانه ویت‌ال داشت. حفاری در نزدیکی مرز شمالی پارک تاریخی رد بنک انجام شد؛ منطقه‌ای که در آن یک ترانشه دست‌نخورده از استحکامات پیشین فورت مرسر باقی مانده بود. یانوفسکی و کتس درباره اهمیت این محل گفتند

کار بررسی باستان‌شناسی را آغاز کرده بودیم و اصلا انتظار نداشتیم این قطعه زمین ساده و به‌ظاهر معمولی به یکی از مهم‌ترین نقاط پارک تبدیل شود.

نخستین نشانه زمانی به دست آمد که یکی از داوطلبان یک قطعه استخوان انسانی را پیدا کرد. پس از آن، گروه پژوهشی بقایای ۱۵ نفر را از محل بیرون آورد و همه آن‌ها را سربازان هِسی دانست.

بقایای سربازان، آثار خشونت نبرد را نشان داد

پژوهشگران توضیح دادند که خارج کردن بقایای انسانی با دقت بسیار زیادی انجام شد، زیرا استخوان‌ها وضعیت مناسبی نداشتند. هیچ اسکلت کاملی به دست نیامد و بقایا عمدتا به شکل قطعات جداگانه بودند.

با این حال، وجود سگک‌ها، دکمه‌ها و گلوله‌های تفنگ سرنخ‌های مهمی در اختیار باستان‌شناسان قرار داد و به آن‌ها کمک کرد بقایا را به سربازان هِسی نسبت دهند.

در مورد فرد شماره ۷، شواهد بسیار روشنی از صحنه نبرد به دست آمد. بقایای او در حالی پیدا شد که صورتش رو به زمین و در پایه دیوار استحکامات قرار داشت. یک گلوله سربی تفنگ در قسمت لگن راست او دیده شد، یک گلوله قوطی‌شکل سربی در مرکز پشتش قرار داشت و یک قطعه ساچمه آهنی بزرگ، مشابه گلوله توپ کوچک و تقریبا به اندازه یک توپ گلف، در بازوی چپ او یافت شد.

آسیب‌های دیگر نیز تصویری تلخ از خشونت میدان نبرد ارائه کردند. پژوهشگران دریافتند نیروی دریایی پنسیلوانیا از مهماتی به نام گلوله میله‌ای و گلوله زنجیری استفاده کرده بود.

یانوفسکی و کتس درباره این مهمات گفتند

گلوله میله‌ای شبیه دمبل سنگینی بود و گلوله زنجیری از دو گلوله توپ تشکیل می‌شد که با یک زنجیر به یکدیگر وصل بودند. هنگامی که این مهمات از توپ شلیک می‌شدند، هر دو بخش در هوا می‌چرخیدند و در مسیر حرکت خود هر چیزی را که سر راهشان قرار می‌گرفت، درهم می‌کوبیدند.

این نوع مهمات در اصل برای نابود کردن طناب‌ها، تجهیزات بادبانی و دکل‌های کشتی‌ها طراحی شده بود، اما در میدان نبرد رد بنک نیز مورد استفاده قرار گرفت. پس از جمع‌آوری بقایا، پژوهشگران مرحله تحلیل علمی را آغاز کردند. آن‌ها دندان‌های سربازان را مورد مطالعه قرار دادند تا درباره محل زندگی آن‌ها در دوران کودکی اطلاعات بیشتری به دست آورند.

نتایج بررسی‌ها نشان داد که همه این مردان دوران کودکی خود را در محدوده‌ای حدود ۴۸ کیلومتر از یکدیگر و در منطقه‌ای از شمال‌غرب اروپا سپری کرده بودند. گروه پژوهشی همچنان در حال استخراج اطلاعات بیشتر از این کشف بوده و امیدوار است دست‌کم بتواند هویت یکی از سربازان دفن‌شده را با نام واقعی‌اش مشخص کند.

این مردان نزدیک به ۲۵۰ سال پیش، دور از خانه و بدون تشریفات خاص در خاک سپرده شدند. اکنون پژوهشگران امیدوارند با کمک بقایای آن‌ها، شواهد تاریخی و روش‌های علمی، دست‌کم یکی از این سربازان را از یک پیکر گمنام به انسانی با نام و هویت مشخص تبدیل کنند.

برای ارزیابی پایداری، امنیت و نگهداری این زیرساخت، راهنمای پشتیبانی شبکه را نیز مطالعه کنید.