دانشمندان یک شکارچی دندان‌خنجری غول‌پیکر را شناسایی کردند که نباید در آن دوره زنده می‌بود

شکارچی دندان‌خنجری جدید از آرژانتین نشان می‌دهد تبار آن بیشتر از آنچه تصور می‌شد دوام آورده است.

اعضای یک موزه محلی در صخره‌ای ساحلی در پامپاس آرژانتین، قطعاتی از یک فسیل باستانی را پیدا کردند که قدمت آن به پایان دوره پلیوسن یا آغاز پلیسXNET بازمی‌گشت. این بقایا به یک شکارچی بزرگ تعلق داشت، اما تنها گروهی که ویژگی‌های فسیل با آنها همخوانی داشت، خویشاوندان کیسه‌دار دندان‌خنجری بودند؛ گروهی که تصور می‌شد پیش‌تر منقرض شده‌اند. به همین دلیل، هویت این جانور برای مدتی ناشناخته باقی ماند تا اینکه اریک دل کامپو، دیرینه‌شناس موزه علوم طبیعی آرژانتین در بوئنوس آیرس و نویسنده اصلی پژوهش، همراه با همکارانش بقایا را با دقت بیشتری بررسی کردند.

نتایج این مطالعه که در نشریه Alcheringa: An Australasian Journal of Palaeontology منتشر شده، نشان می‌دهد این استخوان‌های باستانی احتمالاً متعلق به گونه‌ای تازه از شکارچیان دندان‌خنجری با نام Pampaluctor calibar بوده‌اند؛ جانوری که مدت‌ها پس از زمانی که تصور می‌شد تبار آن از میان رفته، همچنان در آمریکای جنوبی زندگی می‌کرده است.

اریک دل کامپو گفت

از گذشته تصور می‌شد برخی جانوران بومی آمریکای جنوبی، چه گوشت‌خوار و چه گیاه‌خوار، پس از اتصال کامل آمریکای شمالی و جنوبی در رقابت با گونه‌های شمالی و به‌اصطلاح مدرن‌تر شکست خورده و از میان رفته‌اند. کشف Pampaluctor نشان می‌دهد جانوران بومی آمریکای جنوبی بیشتر از آنچه پیش‌تر تصور می‌کردیم دوام آورده‌اند و با نخستین تازه‌واردان شمالی نیز تعامل داشته‌اند.

اسپاراسودونت‌ها گروهی از متاتریان‌های عمدتاً گوشت‌خوار بودند که کیسه‌داران امروزی نیز در همین شاخه جای می‌گیرند. این جانوران تا میانه یا اواخر دوره پلیوسن در آمریکای جنوبی زندگی داشتند و سپس تصور می‌شد که از بین رفته‌اند.

بیش از ۵۰ گونه از این گروه شناخته شده است؛ اندازه آنها از جانوران کوچک با وزن کمتر از ۳ کیلوگرم تا غول‌هایی با وزن بیش از ۱۰۰ کیلوگرم متغیر بود. بزرگ‌ترین اعضای این گروه از نظر وزن حتی با جگوارهای نر امروزی نیز قابل مقایسه بودند. در میان آنها، تیلکوسمیلی‌ها جایگاه ویژه‌ای داشتند و به دلیل دندان‌های بزرگ و چاقومانندشان، شباهت چشمگیری به گربه‌سانان دندان‌خنجری نشان می‌دادند.

هنگامی که Pampaluctor برای نخستین بار کشف شد، پژوهشگران نمی‌دانستند با چه جانوری روبه‌رو هستند. چند سال بعد، اریک دل کامپو که در آن زمان دانشجوی مقطع کارشناسی بود، به این احتمال رسید که این بقایا شاید به تیلکوسمیلی‌های ظاهراً منقرض‌شده تعلق داشته باشد. کامپو گفت

تیلکوسمیلی‌ها جانورانی شگفت‌انگیز با ویژگی‌های بسیار عجیب بودند و اینکه فرصت توصیف یکی از آنها را پیدا کردم، قطعاً یکی از نقاط برجسته کار علمی من به شمار می‌رود.

ساختاری شبیه یک کشتی‌گیر

اسکلت ناقص این جانور شامل استخوان‌های نیرومند گردن، یک استخوان کتف، چندین استخوان پا و دو استخوان از دم بود. پژوهشگران این بقایا را با استخوان‌های گونه‌های زنده و منقرض‌شده مقایسه کردند. استخوان‌ها شباهت‌هایی با سایر تیلکوسمیلی‌ها داشتند، اما هیچ‌کدام تطابق کاملی نشان نمی‌دادند و همین موضوع احتمال تعلق آنها به یک گونه ناشناخته را تقویت کرد.

بر اساس اندازه استخوان ران، این جانور جثه‌ای بسیار بزرگ داشته و وزن آن حدود ۱۰۰ کیلوگرم برآورد شده است. نویسندگان پژوهش احتمال می‌دهند این جانور یکی از بزرگ‌ترین شکارچیان پستاندار شناخته‌شده در تاریخ آمریکای جنوبی بوده باشد.

از سوی دیگر، استخوان‌های ضخیم گردن و پاهای جلویی بسیار عضلانی نشان می‌دهند که این شکارچی احتمالاً به جای تعقیب طعمه، آن را با قدرت بدنی خود زمین‌گیر می‌کرده است. اریک دل کامپو گفت

من Pampaluctor را یک شکارچی کمین‌گر و قدرتمند توصیف می‌کنم که چندان چابک نبوده و به جای تعقیب طعمه، با تکیه بر نیروی بدنی و غلبه فیزیکی آن را از پا درمی‌آورده است.

از آنجا که هیچ جمجمه‌ای از این جانور پیدا نشده، پژوهشگران تصمیم گرفتند نام آن بیشتر به ساختار نیرومند بدنش اشاره داشته باشد تا دندان‌هایش. دل کامپو توضیح داد که آنها نمی‌خواستند از واژه smilus استفاده کنند و ترجیح دادند بر این واقعیت تمرکز کنند که بقایای جمجمه‌ای در اختیار ندارند.

نام luctor از واژه‌ای لاتین به معنای کشتی گرفتن گرفته شده و به خوبی با شکارچی‌ای تناسب دارد که طعمه خود را درگیر کرده و روی زمین مهار می‌کرد. نام گونه calibar نیز به افتخار یک گاوچران مشهور قرن نوزدهم انتخاب شده که به تعقیب سارقان و پیدا کردن افراد گمشده شهرت داشت.

آخرین بازمانده تبار؟

نتایج پژوهش نشان می‌دهد Pampaluctor احتمالاً یکی از جوان‌ترین اسپاراسودونت‌های کشف‌شده بوده و در دوره زندگی خود در جایگاه شکارچی رأس هرم قرار داشته است. تنها گوشت‌خوار نسبتاً بزرگی که از همان دوره شناخته شده، خویشاوندی لاشه‌خوار از خانواده راکون‌ها با وزن حدود ۲۵ کیلوگرم بوده است. احتمالاً برخی راسوها و روباه‌هایی که از آمریکای شمالی به سمت جنوب آمده بودند نیز در آن منطقه حضور داشتند.

اریک دل کامپو گفت

Pampaluctor یکی از نمونه‌های رو به افزایش از گونه‌هایی است که در سراسر آمریکای جنوبی پیدا می‌شوند، در حالی که هزاران یا حتی میلیون‌ها سال پس از زمان فرضی انقراضشان همچنان در فسیل‌ها ظاهر شده‌اند؛ پرندگان وحشتناک غول‌پیکر و بدون توانایی پرواز نیز نمونه دیگری از این وضعیت هستند. همه این یافته‌ها نشان می‌دهند داستان این گروه‌های جانوری هنوز به پایان نرسیده. به نظر من هیجان‌انگیز است که این جانوران کلاسیک آمریکای جنوبی در دوره‌های جدیدتر نیز کشف می‌شوند.

دل کامپو امیدوار است چنین کشفیاتی توجه افراد بیشتری را به این جانوران جلب کند.

اریک دل کامپو گفت

من علاقه زیادی به تیلکوسمیلی‌ها و به‌طور کلی اسپاراسودونت‌ها دارم. اگر مردم از این مقاله خوششان بیاید و تصمیم بگیرند درباره این جانوران بیشتر مطالعه کنند، آن را یک موفقیت دیگر برای این پژوهش می‌دانم.

او همچنین معتقد است گام بعدی در تحقیقات باید پیدا کردن جمجمه این شکارچی باشد. به گفته او، کشف بقایای دندان یا جمجمه می‌تواند جایگاه Pampaluctor را در درخت تبارشناسی این گروه با اطمینان بیشتری مشخص کند. کامپو گفت

پیدا شدن بقایای دندانی یا جمجمه‌ای بدون تردید می‌تواند جایگاه Pampaluctor را در درخت تبارشناسی بهتر و محکم‌تر مشخص کند.

برای ارزیابی پایداری، امنیت و نگهداری این زیرساخت، راهنمای پشتیبانی شبکه را نیز مطالعه کنید.