سریعترین کشتی مسافربری تاریخ به بزرگترین صخره مصنوعی جهان تبدیل شد
در اتفاقی که هم پایان ۷۴ سال فعالیت حرفهای و هم آغاز مرحلهای تازه از حیات یک کشتی را رقم زد، اساس یونایتد استیتس، سریعترین کشتی مسافربری اقیانوس اطلس در جهان، در سواحل منطقه پانهندل فلوریدا غرق شد تا به بزرگترین صخره مصنوعی جهان تبدیل شود. در ۱۱ نوامبر ۲۰…
خلاصه تحلیلی خبر
در اتفاقی که هم پایان ۷۴ سال فعالیت حرفهای و هم آغاز مرحلهای تازه از حیات یک کشتی را رقم زد، اساس یونایتد استیتس، سریعترین کشتی مسافربری اقیانوس اطلس در جهان، در سواحل منطقه پانهندل فلوریدا غرق شد تا به بزرگترین صخره مصنوعی جهان تبدیل شود. در ۱۱ نوامبر ۲۰…
موضوعات اصلی: پشتیبانی شبکه، کشتی، یونایتد، استیتس، اساس، داشت
در اتفاقی که هم پایان ۷۴ سال فعالیت حرفهای و هم آغاز مرحلهای تازه از حیات یک کشتی را رقم زد، اساس یونایتد استیتس، سریعترین کشتی مسافربری اقیانوس اطلس در جهان، در سواحل منطقه پانهندل فلوریدا غرق شد تا به بزرگترین صخره مصنوعی جهان تبدیل شود.
در ۱۱ نوامبر ۲۰۲۶، پیمانکاران دریایی شیرهای ورودی آب را که پیشتر برای مکش آب به موتورهای اساس یونایتد استیتس استفاده میشدند، باز کردند. با این کار، آب دریا بهتدریج و با جریانی کنترلشده وارد بدنه کشتی شد تا لاشه آن آرام و در وضعیت کاملاً متعادل به کف دریا برسد. این روش هم دلایل فنی داشت و هم الزامات قانونی. برنامهریزان میخواستند کشتی بدون خطر متلاشیشدن، بهصورت ایستاده روی بستر دریا قرار بگیرد. همچنین مقررات زیستمحیطی استفاده از مواد منفجره برای غرقکردن آن را ممنوع کرده بود.
عملیات غرقکردن کشتی ساعت ۹:۰۲ شب به وقت مرکزی آمریکا به پایان رسید. این برنامه در ابتدا برای ۱۲ نوامبر و همراه با مراسمی ویژه در نظر گرفته شده بود، اما بدترشدن شرایط جوی باعث شد عملیات ۲۴ ساعت زودتر انجام شود. در نتیجه، غرقکردن کشتی و آخرین مراحل آمادهسازی آن بهطور همزمان پیش رفتند.
پایان دوران طلایی کشتیهای اقیانوسپیما
ناپدیدشدن اساس یونایتد استیتس در زیر آب، پایان مسیر یکی از آخرین کشتیهای بزرگ مسافربری اقیانوس اطلس را رقم زد؛ کشتیهایی که در شش دهه نخست قرن بیستم بر سفرهای دریایی تسلط داشتند، اما سرانجام جای خود را به هواپیماها دادند. با پیشرفت فناوری موتورهای بخار و سازههای فولادی، این کشتیها به شهرهایی شناور تبدیل شده بودند که هزاران مسافر را در طبقات مختلف جابهجا میکردند؛ از بخش مجلل درجهیک گرفته تا قسمتهای ارزانقیمت مهاجران و بعدها دانشجویان و گردشگران اقتصادی.
اساس یونایتد استیتس را ویلیام فرانسیس گیبز، معمار و طراح آمریکایی کشتی، طراحی کرد. ساخت این شناور با سرمایهگذاری سنگین دولت آمریکا و شرکت یونایتد استیتس لاینز انجام گرفت. از آنجا که کشتی بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم و در سالهای آغازین جنگ سرد ساخته شد، دولت آمریکا آن را نهفقط پروژهای مهم برای اعتبار ملی، بلکه یک دارایی نظامی میدانست که در زمان جنگ امکان تبدیل آن به کشتی حمل نیرو وجود داشت. به همین دلیل، موتورهای آن با الهام از فناوریهای دریایی نظامی طراحی شدند. برخی از این فناوریها محرمانه بودند و در نتیجه، اطلاعات زیادی درباره کشتی، از جمله مشخصات عملکردی آن، برای سالها طبقهبندیشده باقی ماند.
هنگامی که این کشتی در سال ۱۹۵۲ وارد خدمت شد، از همان ابتدا رکوردشکنی را آغاز کرد. طول آن به حدود ۳۰۲ متر میرسید و حداکثر وزن جابهجاییاش ۴۸ هزار و ۲۲ تن بود؛ به این ترتیب، بزرگترین کشتی مسافربری ساختهشده در آمریکا به شمار میرفت. برای کاهش وزن، تمام سازه فوقانی گسترده کشتی را از آلومینیوم ساختند؛ دستاوردی چشمگیر در آن دوران، زیرا کار با آلومینیوم در حجم زیاد بسیار دشوار بود.
علاوه بر این، طراحان تلاش کردند کشتی را تا حد امکان در برابر آتش مقاوم کنند؛ اقدامی که با توجه به حوادث مرگبار اخیر کشتیهای اساس مورو کاسل و اساس نورماندی اهمیت زیادی داشت. در طراحی داخلی و ساختار کشتی تقریباً فقط از شیشه، فلز، فایبرگلاس، آزبست و پلاستیک استفاده شد. در واقع، تنها قطعات چوبی موجود در آن شامل تخته قصابی آشپزخانه، ضربهگیرهای چوب ساج روی بدنه و دو پیانوی بزرگ میشدند. استفاده از پیانوها نیز فقط پس از آزمایشی امکانپذیر شد که نشان داد چوب ماهون بهکاررفته در آنها حتی در صورت ریختن بنزین شعلهور روی سطحشان آتش نمیگیرد.
رکورد سرعتی که هنوز پابرجاست
با وجود تمام ویژگیهای فنی، مشهورترین رکورد این کشتی به سرعت بیسابقه آن در عبور از اقیانوس اطلس مربوط میشد. برای مسافران، در کنار آسایش، هیجان سرعت نیز اهمیت زیادی داشت. شرکتهای کشتیرانی برای پاسخ به این علاقه، جایزهای به نام روبان آبی راهاندازی کرده بودند که به کشتی دارای بالاترین میانگین سرعت در عبور از اقیانوس اطلس، بر اساس واحد گره دریایی، تعلق میگرفت.
این رقابت علاوه بر تبلیغات گسترده برای شرکتهای کشتیرانی، فرصتی سرگرمکننده برای شرطبندی مسافران درباره سرعت کشتی فراهم میکرد و مهندسان دریایی را به پیشرفت فناوری ترغیب میساخت. این سرعت بالا در دوران جنگ نیز مزایای عملی داشت؛ زیرا برخی کشتیهای مسافربری آنقدر سریع بودند که میتوانستند از زیردریاییهای آلمانی فرار کنند و نیازی به حرکت در قالب کاروانهای دریایی نداشتند.
در سال ۱۹۵۲، رکورد روبان آبی در اختیار کشتی آراماس کوئین مری قرار داشت؛ شناوری که از سال ۱۹۳۸ این عنوان را حفظ کرده بود. اما اساس یونایتد استیتس در نخستین سفر خود، رکورد قبلی را با اختلاف ۱۰ ساعت و ۲ دقیقه شکست. این کشتی در آن سفر به میانگین سرعت ۳۵٫۵۹ گره دریایی، معادل حدود ۶۶ کیلومتر بر ساعت، دست یافت. البته این رقم حتی حداکثر سرعت آن هم نبود. ناخدای کشتی دستور داشت فقط بهاندازهای سریع حرکت کند که رکورد را بشکند و بخشی از توان سرعتی شناور را برای رقابت با کشتیهای احتمالی سالهای آینده حفظ کند.
رکورد سریعترین کشتی مسافربری تاریخ همچنان پابرجاست و تاکنون هیچ شناور دیگری نتوانسته آن را بشکند. در طول سالهای فعالیت، افراد سرشناس بسیاری با اساس یونایتد استیتس سفر کردند؛ از جمله چهار رئیسجمهور آمریکا، یک رئیسجمهور آینده، النور روزولت، هایله سلاسی امپراتور اتیوپی، دوک و دوشس ویندزور و چهرههایی مانند مارلون براندو، مریلین مونرو، جان وین، کری گرانت، الیزابت تیلور، کاترین هپبورن، جودی گارلند، گری کوپر، شان کانری، باب هوپ، ریتا هیورث، کوکو شانل، سالوادور دالی، اروینگ برلین، لئوپولد استوکوفسکی و والتر کرونکایت.
افول یک غول دریایی
موفقیت این کشتی چندان دوام نیاورد. در دهه ۱۹۶۰، هواپیماهای جت مسافربری مانند بوئینگ ۷۰۷ مسافران را بهسوی سفر هوایی جذب کردند؛ حتی چهرههای مشهور و اعضای طبقه نوظهور جتسِت نیز سفر با هواپیما را ترجیح میدادند. همزمان، شرکت یونایتد استیتس لاینز با مشکلات اتحادیههای کارگری و کاهش حمایت دولت آمریکا روبهرو شد. سرانجام تعداد رزروها آنقدر پایین آمد که سفرها لغو شدند و اساس یونایتد استیتس در سال ۱۹۶۹ از خدمت خارج شد.
پس از آن، دههها فرسایش و زنگزدگی در انتظار این کشتی عظیم بود. مالکان مختلفی آن را خریدند، اما طرحهای تبدیل کشتی به یک شناور تفریحی، هتل، مرکز سرگرمی یا موزه شناور هیچکدام به نتیجه نرسیدند. در همین مدت، اختلافهای حقوقی و بدهیهای مالی نیز ادامه داشت تا اینکه به دلیل پرداختنکردن هزینهها، کشتی را از محل پهلوگیریاش بیرون کردند.
در نهایت، این شناور به شهرستان اوکالوسا در ایالت فلوریدا فروخته شد تا به صخرهای مصنوعی برای جذب آبزیان و غواصان تفریحی تبدیل شود. اجرای این طرح برخلاف ظاهر سادهاش به عملیات گستردهای نیاز داشت؛ از جمله جداکردن دو دودکش ۲۰ متری، دکل رادار و تجهیزات داخلی، ایجاد حفرههایی در دیوارههای جداکننده و خارجکردن چندین تن سوخت و مواد آلاینده و ناسازگار با محیطزیست.
اکنون اساس یونایتد استیتس در محل صخره مصنوعی بزرگ C، با مختصات ۳۰ درجه و ۷٫۱۴۸ دقیقه شمالی و ۸۶ درجه و ۴۶٫۷۵۵ دقیقه غربی، در فاصله حدود ۴۱ کیلومتری جنوبغربی دستین در فلوریدا، روی بستر دریا آرام گرفته است. بهزودی بخشهای زنگزده بدنه آن زیر پوششی از مرجانها، کشتیچسبها و شقایقهای دریایی پنهان خواهند شد. سالنهای رقص، تئاترها، گردشگاهها و کابینهایی که روزگاری میزبان رئیسجمهورها و اعضای خاندانهای سلطنتی بودند، حالا به زیستگاه ماهیهای ماشهای، هامورها، XNETرها و مارماهیهای مورای تبدیل میشوند.
برای ارزیابی پایداری، امنیت و نگهداری این زیرساخت، راهنمای پشتیبانی شبکه را نیز مطالعه کنید.