امروزه خط کارمان به‌عنوان مرز شناخته‌شده فضا در نظر گرفته می‌شود که در ارتفاع ۱۰۰ کیلومتری سطح زمین قرار دارد — تقریباً جایی که جو زمین برای پرواز آیرودینامیکی سنتی بسیار نازک می‌شود. بر اساس پایگاه داده پرتاب مداری ۲۰۲۵، ما در حال حاضر با نرخ حدود یک پرتاب در روز (۶ تا ۷ پرتاب در هفته) به فضا پرتاب می‌کنیم. اما نخستین عکس زمین در سال ۱۹۴۶ واقعاً حیرت‌انگیز بود.

روایت آن روز تاریخی

مجله Air & Space داستان این رویداد مهم در تاریخ فضا را این‌گونه روایت می‌کند: «دوربین موشک‌سوار با گرفتن یک فریم جدید در هر ۱.۵ ثانیه، مستقیماً بالا رفت و سپس چند دقیقه بعد به زمین بازگشت و با سرعت ۱۵۲ متر بر ثانیه به زمین برخورد کرد. خود دوربین خرد شد، اما فیلم که در یک کاست فولادی محافظت می‌شد، آسیب ندید.»

فرد رولی، سرباز ۱۹ ساله‌ای که به تیم بازیابی منصوب شده بود و برای بازیابی فیلم از آن عکس‌های اولیه V-2 به صحرا رفته بود، به یاد می‌آورد: «وقتی دانشمندان کاست را در وضعیت خوبی یافتند، آن‌ها از خود بی‌خود شده بودند، مثل بچه‌ها بالا و پایین می‌پریدند.» بعداً، در محل پرتاب، «وقتی آن‌ها برای نخستین بار [عکس‌ها] را روی پرده انداختند، دانشمندان دیوانه شدند.»

پیش از ۱۹۴۶

پیش از سال ۱۹۴۶، بالاترین عکس‌هایی که از سطح زمین گرفته شده بود، متعلق به بالن Explorer II بود که در سال ۱۹۳۵ تا ارتفاع ۲۲ کیلومتری صعود کرده بود — ارتفاعی که برای تشخیص انحنای زمین کافی بود. دوربین‌های V-2 بیش از پنج برابر آن ارتفاع را طی کردند و در آنجا زمین را به‌وضوح در برابر تیرگی فضا نشان دادند.

کلاید هالیدی، مهندس سازنده دوربین، در سال ۱۹۵۰ در نشنال جئوگرافیک نوشت که عکس‌های V-2 برای نخستین بار نشان داد «زمین ما برای بازدیدکنندگان از سیاره‌ای دیگر که با سفینه فضایی وارد می‌شوند، چگونه به نظر می‌رسد.»

تصویر اولیه دیگر از فضا

دانشمندان به سرعت در گرفتن عکس از زمین بهتر شدند. در ادامه، یک فریم ثابت از حدود ۶ ماه بعد، گرفته‌شده از V-2 شماره ۲۱ که در ۷ مارس ۱۹۴۷ پرتاب شد، از ارتفاع ۱۶۳ کیلومتری نمایش داده می‌شود. ناحیه تاریک روی زمین در بالا-چپ، خلیج کالیفرنیا است.

انتهای پیام