صدای این پرندگان از سروصدای ساختمان‌سازی هم بلندتر است

پژوهش جدیدی با هدف شناخت بهتر عوامل تکاملی مؤثر بر بلندی صدای پرندگان، دو گونه جدید را به فهرست مدعیان عنوان پرصداترین پرنده جهان اضافه کرده است.

صدای پرندگان بخشی جدایی‌ناپذیر از طبیعت است. از آواز کشیده و غم‌انگیز غواص‌های بزرگ گرفته تا صدای زیر و گوش‌خراش توکاهای بال‌قرمز، دانشمندان سال‌هاست جنبه‌های مختلف آواز پرندگان را بررسی می‌کنند و فرضیه‌هایی درباره نقش آن در دنیای حیوانات ارائه داده‌اند. برای مثال، فرضیه جایگاه آوایی توضیح می‌دهد که پرندگان چگونه صدا و فرکانس آواز خود را تغییر می‌دهند تا در میان صداهای پس‌زمینه بهتر شنیده شوند.

آواز پرندگان حتی می‌تواند لهجه‌ها و گویش‌های منطقه‌ای داشته باشد و بر اساس برخی پژوهش‌ها، به کاهش اضطراب و احساس بدگمانی در انسان‌ها کمک کند.

با این حال، مطالعات اندکی به یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های آواز پرندگان، یعنی شدت صدا، پرداخته‌اند؛ پژوهشی تازه که در مجله علمی Evolution منتشر شده، این موضوع را با بررسی آواز ۱۲۳ گونه پرنده در غرب ایالت ماساچوست آمریکا و مناطق مختلف برزیل بررسی کرده است.

در این مجموعه داده، جفری پودوس، بوم‌شناس رفتاری دانشگاه ماساچوست امهرست، به همراه ژوآئو سی. تی. منزس، دانشجوی سابق او، گونه‌هایی با صدای آرام مانند مرغ مگس‌خوار گلوخاکستری را در کنار پرندگان بسیار پرصدایی مانند زنگوله‌پر برهنه‌گلو و سریمای پای‌قرمز بررسی کردند. پیش از این پژوهش، اطلاعات مربوط به شدت صدای تنها ۱۰ مورد از این ۱۲۳ گونه در دسترس بود.

پودوس در بیانیه‌ای مطبوعاتی گفت

ما توانسته‌ایم تعداد گونه‌هایی را که اطلاعات مربوط به شدت صدایشان در دسترس است، به میزان چشمگیری افزایش دهیم. این پژوهش، تحقیقاتی بنیادی و زیربنایی است که پیش از این هیچ‌کس در چنین مقیاسی انجام نداده بود و پرسش‌های تازه و جالبی را برای بررسی‌های آینده مطرح می‌کند.

پودوس سال‌هاست شدت صدای پرندگان را مطالعه می‌کند. او در سال ۲۰۱۹ با همکاری پژوهشگران دیگر، در مطالعه‌ای منتشرشده در مجله Current Biology مشخص کرد که زنگوله‌پر سفید رکورددار بلندترین صدای ثبت‌شده در میان پرندگان است.

در آن پژوهش، زنگوله‌پر با پیهای جیغ‌زن مقایسه شد؛ پرنده‌ای که نامش نیز به صدای بلندش اشاره دارد. با این حال، زنگوله‌پر که طول بدنش تقریباً به ۳۰ سانتی‌متر می‌رسد، با اختلاف حدود ۹ دسی‌بل از رقیب خود پیشی گرفت و به شدت صدای حیرت‌انگیز ۱۲۵ دسی‌بل رسید؛ رقمی که تقریباً با صدای یک چکش بادی صنعتی برابری می‌کند.

پژوهش جدید دو مدعی دیگر را نیز معرفی می‌کند: زنگوله‌پر برهنه‌گلو که از خویشاوندان زنگوله‌پر سفید محسوب می‌شود و سریمای پای‌قرمز، پرنده‌ای بومی برزیل که توانایی پرواز ندارد. شدت صدای هر دو گونه از ۱۲۰ دسی‌بل فراتر می‌رود.

با این حال، هدف پژوهش صرفاً پیدا کردن پرصداترین پرنده جهان نبود؛ محققان می‌خواستند بفهمند چه ویژگی‌های جسمانی و عوامل محیطی در تکامل صداهای بسیار بلند نقش دارند. یافته‌ها به‌تدریج بخشی از این معما را روشن کرده‌اند، اما دلیل اصلی این تفاوت‌ها همچنان مشخص نیست.

منزس در ادامه توضیح داد

اکنون بخشی از چگونگی تولید این صداها را می‌دانیم؛ بدن بزرگ‌تر و منقار پهن‌تر. اما هنوز دلیل این موضوع را کشف نکرده‌ایم و احتمالاً برای درک بهتر عوامل بوم‌شناختی و تکاملی، به داده‌های بسیار بیشتری از گونه‌های مختلف نیاز داریم.

یکی از یافته‌های جالب پژوهش، رد شدن چند فرضیه اولیه بود؛ محققان تصور می‌کردند پرندگان پرصداتر احتمالاً توانایی پرواز ضعیف‌تری دارند، در جنگل‌های انبوه زندگی می‌کنند یا به‌دلیل داشتن چند جفت، از صداهای بلند برای جذب تعداد بیشتری از جفت‌های احتمالی بهره می‌برند. با این حال، داده‌های به‌دست‌آمده از این فرضیه‌ها پشتیبانی نکردند؛ دست‌کم در حال حاضر شواهد کافی برای تأیید آن‌ها وجود ندارد.

پودوس تأکید کرد

نمی‌توان چنین پژوهشی را در آزمایشگاه یا صرفاً با جمع‌آوری اطلاعات از اینترنت انجام داد. باید به دل طبیعت بروید و با دقت به آنچه می‌بینید و می‌شنوید توجه کنید.

به گفته پژوهشگران، برای درک بهتر نقش صداهای فوق‌العاده بلند در زندگی پرندگان، باید گونه‌های بیشتری در زیستگاه‌های طبیعی‌شان بررسی شوند. در حال حاضر، دانشمندان می‌دانند اندازه بدن و پهنای منقار می‌توانند در تولید صداهای بلند نقش داشته باشند، اما هنوز مشخص نیست چرا برخی پرندگان در مسیر تکامل به چنین توانایی چشمگیری دست پیدا کرده‌اند.

برای ارزیابی پایداری، امنیت و نگهداری این زیرساخت، راهنمای پشتیبانی شبکه را نیز مطالعه کنید.