جان ترنوس از آیفون دوئو می‌گوید: گوشی‌های تاشوی بازار حس بنجل و ارزانی داشتند!

چهارشنبه ۹ سپتامبر ۲۰۲۶، گروهی از سلبریتی‌ها، خبرنگاران و شیفتگان فناوری به اپل پارک آمده بودند تا بالاخره نگاهی نزدیک به گوشی تاشوی مشهور اپل، آیفون دوئو بیندازند.

پس از اینکه جان ترنوس چند عکس با گوشی گرفت، یکی از مدیران روابط‌عمومی اپل، استریمر و اینفلوئنسر پرجنب‌وجوش ۲۱ساله، IShowSpeed را از دل جمعیت بیرون کشید تا با مدیرعامل جدید دیدار کند. احتمالا به وجد آوردن این جوان پرحرارت، یکی از آسان‌ترین بخش‌های ماموریت ۲۵ساله ترنوس در اپل محسوب می‌شد.

اسپید به‌محض دیدن دوئو، چنان به وجد آمد که همان‌جا یک پشتک‌وارو زد. او در همان لحظه، نمایش زنده این ملاقات را برای ۶۱ میلیون مشترک خود در یوتیوب نیز پخش می‌کرد. وقتی ترنوس با انگشت شست میان منوهای این گوشی ۱۹۹۹ دلاری جابه‌جا می‌شد و تلاش می‌کرد عکسی را بکشد و داخل کادر پیامک رها کند، بینندگان تیزبین لرزش محسوس دست‌های او را به چشم دیدند.ترنوس بعداً به مجله تایم توضیح دادکه شب قبل از مراسم، چندان نخوابیده بود و گفت

آن روز حسابی تحت‌تأثیر آدرنالین، کافئین و هیجان اتفاقاتی بودم که در پیش داشتیم.

لرزش کوتاه دست ترنوس، بازتابی گویا از موقعیت خطیر مردی بود که از اول سپتامبر ۲۰۲۶ سکان هدایت دومین شرکت بزرگ جهان از نظر ارزش بازار را به دست گرفت، امپراتوری عظیمی که ارزش آن به‌تازگی از مرز ۵ تریلیون دلار هم عبور کرد.

ترنوس به‌دلیل سال‌ها تجربه‌ی مهندسی و دقت کم‌نظیرش در طراحی محصولاتی مانند مک، آیپد، ایرپاد و آیفون برای رهبری اپل انتخاب شد؛ ولی او در جایگاه چهره‌ی اول شرکتی که قدرتش با دولت‌ها برابری می‌کند، باید بتواند هم‌زمان با ستاره‌های هالیوود، سهام‌داران وال‌استریت، سیاست‌مداران واشنگتن و مدیران عامل رقیب در ارتباط باشد.

بااین‌حال، ترنوس به‌جای تقلید از مدیران اسطوره‌ای پیشین اپل، بازی را به زمینی می‌کشد که خودش و اپل در آن استادند؛ ساختن اشیای فیزیکی خیره‌کننده‌ای که حس خلاقیت، بهره‌وری و لذت را بیدار می‌کنند.

چگونه می‌توانیم مسیر انتخاب ترنوس را عطف به دو رهبر سابق اپل درک کنیم؟ استیو جابز به ستاره‌های راک شباهت داشت، رهبری رؤیاپرداز و کاریزماتیک که فناوری را به‌عنوان تجربه‌ای عمیقاً شخصی و حتی معنوی به جهان می‌فروخت. تیم کوک، نقش دیپلمات و کارگزاری قدرتمند را در سطح جهانی ایفا کرد و ۱۵ سال با مهارت تمام میان ژئوپلیتیک، بازارهای مالی و زنجیره‌های تأمین پیچیده مانور داد.

اما ترنوس انگار به دنیای دیگری تعلق دارد؛ مهندسی تودار، جزئی‌نگر و دور از هیاهو که تا قبل از رسیدن به سمت معاونت ارشد مهندسی سخت‌افزار اپل در سال ۲۰۲۱، بیرون از دیوارهای کوپرتینو چهره چندان شناخته‌شده‌ای نبود.

ترنوس تنها یک سال از شرکتی که اکنون اداره‌اش می‌کند بزرگ‌تر است. او ماه می ۱۹۷۵ در اورنج‌کانتی کالیفرنیا به دنیا آمد، درست یک سال پیش از آنکه اپل در ۴۰۰ مایلی شمال زادگاهش متولد شود. دوران کودکی‌اش مقارن با روزهایی بود که استیو جابز کامپیوتر شخصی را به نیرویی اجتماعی تبدیل می‌کرد.

وقتی جان ترنوس ۸ساله بود، پدرش یک کامپیوتر Apple II به خانه آورد؛ لحظه‌ای که مسیر زندگی پسرک را برای همیشه تغییر داد

شروع کردم به بازی‌کردن با آن کامپیوتر و خیلی زود شدیداً عاشق اپل شدم.

یک دهه بعد، او کامپیوتر جدیدتر خانواده‌اش، مک مدل SE را زیر بغل زد و به دانشگاه پنسیلوانیا رفت تا در رشته مهندسی مکانیک تحصیل کند. سال ۲۰۰۱، در ۲۶ سالگی، کار در یک شرکت واقعیت مجازی را رها کرد و به‌عنوان مهندس به تیم طراحی محصول اپل پیوست.

جان نقش مهمی در ایجاد فضای همکاری میان تیم‌های مختلف اپل داشت تا مطمئن شود محصولات از ابتدا تا انتها تجربه‌ای لذت‌بخش برای کاربران فراهم می‌کنند؛ طوری که فناوری در حین استفاده، عملاً از برابر چشمتان ناپدید می‌شود.

در طول ۱۵ سال گذشته، منتقدان بارها اپل را به دوری از نوآوری‌های انقلابی دوران مک، آیپاد و آیفون متهم کرده‌اند؛ اما قابل‌انکار نیست که کامپیوترها و گوشی‌های اپل به‌لطف جهش‌های فنی در پس‌زمینه سخت‌افزار و نرم‌افزار، از جمله گذار تاریخی از پردازنده‌های اینتل به تراشه‌های اختصاصی اپل سیلیکون، در بالاترین سطح کیفی بازار باقی‌مانده‌اند.

اواخر دهه ۲۰۱۰، مدیران اپل عمدتا روی بخش پرشتاب سرویس‌ها مثل آی‌کلود، اپ‌استور و اپل موزیک متمرکز شدند؛ اما با متعادل‌شدن درآمد این بخش در سال ۲۰۲۶، ارتقای مقام «مرشد سخت‌افزار و محصول»، نوید بازگشت اپل به ریشه‌هایش را می‌دهد. نیل سایبارت، تحلیلگر باسابقه اپل توضیح می‌دهد که ترنوس منطقی‌ترین انتخاب ممکن برای مدیریت شرکت بود

او عمیقاً به فرهنگ «اول طراحی» اپل، اعتقاد دارد؛ فرهنگی که هویت شرکت را تعریف می‌کند و می‌گوید محصول صرفاً فناوری خام نیست و باید چیزی فراتر از آن برای ارائه داشته باشد.

دوران مدیرعاملی ترنوس دقیقاً هم‌زمان شد با معرفی آیفون دوئو؛ رادیکال‌ترین تغییر در طراحی ظاهری آیفون از سال ۲۰۰۷. با اینکه منتقدان تصور می‌کردند اپل از قافله‌ی گوشی‌های تاشوی آسیایی جامانده، اما ریشه‌های این محصول به ۱۵ سال پیش بازمی‌گردد.

سال ۲۰۱۱، زمانی که هنوز بسیاری از مردم گوشی‌های تاشوی دکمه‌ای در جیب داشتند، ترنوس به‌همراه پنج مهندس دیگر اپل، پتنتی را برای دستگاه‌های الکترونیکی تاشو ثبت کردند و به بررسی نوع باتری‌ها و بردهای مداری لازم برای چنین ایده‌ای پرداختند. ترنوس با یادآوری آن روزها می‌گوید

کاملاً روشن بود که سرانجام به نقطه‌ای خواهیم رسید که نمایشگرهای OLED انعطاف‌پذیر شوند.

اما میان پتنت روی کاغذ و محصول نهایی، کوهی از موانع مهندسی قرار داشت. نخستین تلاش‌های شرکت‌های رقیب برای ساخت گوشی هوشمند تاشو در دهه ۲۰۱۰، محصولاتی شکننده و پردردسر از آب درآمدند که چین‌خوردگی عمیقشان در مرکز صفحه، تجربه‌ی کاربری را زیر سؤال می‌برد.

ترنوس به‌دور از محافظه‌کاریِ مرسوم مدیران شرکت‌های بزرگ، رقبای اولیه را با لحنی تند توصیف می‌کند: «نمونه‌های دیگری که در بازار بودند، به‌نوعی حس جنس ارزان و بنجل را می‌دادند.»

تیم‌های سخت‌افزار و نرم‌افزار اپل برای عبور از چالش‌ها با یکدیگر همکاری کردند. مهندسان به کمک نسل جدید تراشه‌های اپل، موتور نمایشگر تازه‌ای ساختند که جابه‌جایی تصویر میان صفحه‌نمایش بیرونی و درونی را در یک چشم‌به‌هم‌زدن انجام می‌دهد.

ریچارد دین خاطره‌ی جالبی از یکی از جلسات کلیدی‌شان تعریف می‌کند؛ جایی که از ترنوس پرسیده بود آیا تیم باید به سراغ ماده‌ی پوششیِ سطح بالایی مشابه نمونه‌های رقیب برود، ماده‌ای که نقص‌هایی داشت اما «به‌اندازه کافی خوب» به نظر می‌رسید. پاسخ ترنوس مسیر پروژه را عوض کرد

جان به من گفت ببین ریچ، وقتی به چیز درست برسی، خودت متوجه می‌شوی. همین جمله به ما جسارت داد تا مرزهای نوآوری و تولید را جابه‌جا کنیم، به سراسر دنیا پرواز کنیم تا تأمین‌کنندگانمان را به هم وصل کنیم و در نهایت به فناوری سطح نانوتکسچر برسیم.

نتیجه‌ی سخت‌گیری‌ها و وسواس ترنوس و تیم کوک را در سطحی ساخته‌شده از یک پلیمر سفارشی می‌بینیم که روی لولایی متشکل از بیش از ۱۰۰ قطعه‌ی ظریف و دقیق داخلی قرار دارد؛ ترکیبی که نخستین آزمایش‌کنندگان را شگفت‌زده کرد؛ چرا که تقریبا هیچ تاخوردگی محسوسی در میانه‌ی صفحه دیده نمی‌شود.

آیفون دوئو را در حالت بسته، گوشی خوش‌دستی به‌اندازه یک پاسپورت توصیف می‌کنند که در جیب جا می‌شود و وقتی بازش کنید، تبلتی قدرتمند با سطح مات و ضدبازتاب نور در دست خواهید داشت؛ دستگاهی که کاربر می‌تواند روی آن دو وب‌سایت را کنار هم مقایسه کند، فیلم ببیند یا با دوربین دوگانه‌اش در تماس تصویری FaceTime هم‌زمان چهره خود و منظره روبه‌رویش را نشان دهد.

اپل روی اعتبار فرهنگی دستگاه تاشدنی‌اش در میان سینماگران و هنرمندان هم حساب ویژه‌ای می‌کند؛ قشری که هنوز اپل را نه دشمنی از جنس غول‌های فناوری، بلکه سازنده‌ی ابزارهای خلاقانه می‌دانند.

شان بیکر، کارگردان برنده‌ی جایزه اسکار که اوایل سال ۲۰۲۶ در جشنواره‌ای علیه هوش مصنوعی سخنرانی کرده بود، در مراسم رونمایی آیفون دوئو در کوپرتینو حضور یافت و رابطه‌ی اپل با هنرمندان را تعاملی دوطرفه خواند و گفت

این‌طور نیست که فقط بگویند محصول ما را بخرید و استفاده کنید. رابطه‌ی اپل با ما تا حد زیادی با همکاری حرفه‌ای شباهت دارد، هم ارتباطشان را با ما حفظ می‌کنند، هم مدام نظر و بازخوردمان را جویا می‌شوند.

بسیاری از کارشناسان مهندسی آیفون دوئو را تحسین می‌کنند؛ ولی هنوز مشخص نیست اپل در انقلاب هوش مصنوعی کجا می‌ایستد.

از زمان انتشار ChatGPT در نوامبر ۲۰۲۲، هوش مصنوعی مولد در حالی رشد کرد که اپل عملاً روی نیمکت تماشاگران نشسته بود. OpenAI چت‌بات‌ها را به میان توده مردم آورد، انویدیا تراشه‌های پردازشی آن‌ها را ساخت و مایکروسافت، گوگل، متا، آمازون، آنتروپیک و اسپیس‌ایکس یا در مرزهای اول این فناوری می‌جنگند یا از زنجیره‌ی تأمین آن پول پارو می‌کنند.

اپل اینتلیجنس ژوئن ۲۰۲۴ معرفی شد، سپس شرکت بیش‌از دو سال تلاش کرد نسخه‌ی شخصی‌سازی‌شده‌ی سیری را آماده کند. سال ۲۰۲۵، مدیران شرکت به این نتیجه رسیدند که معماری قدیمی سیری توان قدکشیدن در عصر هوش مصنوعی را ندارد؛ بنابراین به سراغ نسخه‌ی جایگزینی رفتند که به‌صورت موازی توسعه می‌یافت.

سیری جدید که سرانجام در سپتامبر ۲۰۲۶ در دسترس کاربران آمریکایی قرار گرفت، بر پایه‌ی مدل هوش مصنوعی اپل کار می‌کند اما در دل خود از فناوری جمنای گوگل بهره می‌برد. توافق اپل و گوگل، خالق آیفون را در موقعیت نامتعارفی قرار می‌دهد، زیرا برای یکی از ستون‌های اصلی محصول خود به رقیب دیرینه‌اش تکیه می‌کند.

چنین برون‌سپاری‌هایی در گذشته خشم استیو جابز را برمی‌انگیخت، چرا که او اصرار داشت اپل باید مالک کل محصول باشد؛ از سخت‌افزار گرفته تا نرم‌افزار و سرویس. ترنوس با ردِ فرضیه‌ی عقب‌نشینی اپل از این فلسفه، یادآور می‌شود که اپل سال‌هاست برای تأمین نمایشگر، حافظه و مودم به شرکت‌های بیرونی تکیه دارد

هدف این نیست که حتماً تک‌تک اجزای داخل یک محصول را خودمان بسازیم. ما چیزهایی را می‌سازیم که واقعاً می‌توانیم در آن‌ها تمایز ایجاد کنیم.

مدیران اپل می‌گویند در شرایطی که موج هوش مصنوعی با واکنش منفی بخشی از افکار عمومی روبه‌رو شده است، آن‌ها به‌دنبال توسعه‌ی هوش مصنوعی کم‌ادعاتر و شخصی‌سازی‌شده‌ای هستند که از حریم خصوصی محافظت کند و واقعاً به کار مردم عادی بیاید؛ نه اینکه صرفاً طیف «افراطی‌های متعصب» هوش مصنوعی در سیلیکون‌ولی را به وجد بیاورد؛ اصطلاحی که گرگ جوزویاک، معاون ارشد بازاریابی جهانی اپل به‌کار می‌برد.

از نگاه اپل، مزیت واقعی هوش مصنوعی نه از قدرت خام مدل، بلکه از بستر پیرامون آن می‌آید؛ تراشه‌ای که هوش مصنوعی را اجرا می‌کند، سیستم‌عاملی که بستر فناوری می‌شود و شناختی که ابزار هوشمند از صاحب دستگاه دارد.

سیری جدید شاید در کدنویسی به‌پای Codex نرسد یا ظرافت قلم کلاد شرکت آنتروپیک را نداشته باشد، اما با اجازه‌ی کاربر می‌تواند میان پیام‌ها، ایمیل‌ها، تقویم، اسناد و داده‌های سلامت ساعت هوشمند ارتباط برقرار کند تا کاربر را برای یک جلسه‌ی کاری آماده سازد یا بلیت پرواز دفن‌شده در صندوق پیام‌ها را بیرون بکشد. ترنوس می‌گوید

تمام زندگی شما روی گوشی‌تان است. با هوش مصنوعی سیری، می‌توانید از تمام این اطلاعات برای انجام‌دادن کارها، یادگرفتن و کشف‌کردن مسائل به شیوه‌ای استفاده کنید که هیچ‌کس دیگری قادر به انجامش نیست.

حتی محدودیت‌های سیری نیز در روایت مدیران اپل به‌عنوان نقطه قوت معرفی می‌شوند. مثلاً اینکه سیری قدرت تفکر مستقلِ ایجنت‌های هوشمند را ندارد، احتمال سرکش‌شدن یا بروز رفتارهای ترسناک و عجیب از سوی آن را به حداقل می‌رساند. لیلیان رینکون، مدیر محصولات هوش مصنوعی اپل، بر این مرز اخلاقی پافشاری می‌کند

ما عمداً سیری را طوری طراحی کرده‌ایم که همدم افراد نباشد و به‌هیچ‌وجه قصد جایگزینی ارتباط انسانی را نداریم.

در کنار حریم خصوصی و پردازش ابری امن اپل، برخی سرمایه‌گذاران نیز این شرکت را نوعی صندوق پوشش ریسک می‌دانند. اگر حباب هوش مصنوعی بترکد، اپل برنده‌ی بزرگ بورس خواهد بود و اگر پیشرفت هوش مصنوعی ادامه یابد و مدل‌های کوچک‌تر و ارزان‌تر فراگیر شوند، دارایی کمیاب دیگر چت‌بات نیست، بلکه سخت‌افزار و سیستم‌عاملی است که چت‌بات روی آن اجرا می‌شود.

هرچند اپل نقشی در پروژه ایفا نمی‌کرد، اما کاربران دریافته بودند که تراشه‌های کم‌مصرف اپل و حافظه‌ی یکپارچه‌ی مک‌مینی امکان اجرای شبانه‌روزی مدل‌های هوش مصنوعی را با کمترین هزینه‌ی برق فراهم می‌کنند؛ موجی که باعث شد برخی مدل‌های مک‌مینی ماه‌ها در بازار نایاب شوند.

اپل حالا سخت‌افزار هوش مصنوعی بیشتری در صف تولید دارد. شرکت در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۶ هاب خانه‌ی هوشمند جدیدی به‌نام HomeView را معرفی کرد و به‌گزارش بلومبرگ، شاید عینک‌های هوشمند اپل برای سال ۲۰۲۷ آماده شوند.

البته رقبای سخت‌افزاری هم بیکار ننشسته‌اند؛ سال گذشته OpenAI استارتاپ جانی آیو، مدیر طراحی افسانه‌ای و سابق اپل را خرید تا به همراه جمعی از کهنه‌کاران پیشین کوپرتینو، دستگاه‌های مبتنی بر هوش مصنوعی بسازد؛ حرکتی که باعث شد جولای ۲۰۲۶ اپل از OpenAI به اتهام سرقت اسرار تجاری سخت‌افزار خود شکایت کند.

ولی تا وقتی از مزایای ۲٫۵ میلیارد دستگاه فعال بهره می‌برید و درآمد سالانه‌تان به نزدیک نیم تریلیون دلار می‌رسد، می‌توانید مثل جوزویاک با اعتمادبه‌نفس بگویید

ما احساس تهدید نمی‌کنیم. این واقعیت که می‌توانیم چنین یکپارچگی عمیقی ایجاد کنیم، یعنی قادریم تجربه‌ای بهتر از دیگران خلق کنیم. ما عاشق طرفداران دوآتشه‌ی هوش مصنوعی هستیم، اما هدف ما آن‌ها نیستند؛ ما می‌خواهیم زندگی مردم عادی را بهبود دهیم.

ترنوس در برخوردهای حضوری، تلاش می‌کند در میان جمع به چشم نیاید؛ لباس‌های ساده می‌پوشد و با جملاتی آرام، مدام از درخشش فرهنگ درونی اپل حرف می‌زند. او بخش زیادی از نخستین هفته‌های مدیرعاملی‌اش را وقف طراحی محصولات کرد و چندین روز در هفته را در استودیو، کنار تیم‌های طراحی صنعتی و رابط کاربری گذراند.

اما آن‌سوی دیوارهای شیشه‌ای و خمیده‌ی اپل پارک، طوفان‌های سیاسی و ژئوپلیتیکی منتظرند تا مهندس آرام را محک بزنند. نخستین آزمون بزرگ را می‌توانیم کمبود جهانی تراشه‌های حافظه بدانیم که هزینه‌های تولیدی را بالا می‌برد و زمان‌بندی خطوط تولید را در معرض خطر قرار می‌دهد.

جولای ۲۰۲۶فایننشال‌تایمز گزارش دادکه اپل برای افزایش ظرفیت قطعات خود، تراشه‌های حافظه‌ی یک شرکت چینی را آزمایش می‌کند. این خبر واکنش تند گروهی از سناتورها را به دنبال داشت که درنامه‌ای به اپلهشدار دادند چنین کاری امنیت ملی آمریکا را به خطر می‌اندازد؛ اما ترنوس در برابر فشارهای سیاسی می‌ایستد

محدودیت‌های بخش حافظه، بحرانی تمام‌عیارند و ما باور داریم که تمام گزینه‌ها باید روی میز باشند.

تیم کوک بارها نشان داد روابط شرکت با سیاست‌مداران را به‌خوبی مدیریت می‌کند و حتی وقتی سوژه‌ی تمسخر رسانه‌ها می‌شد، بازهم از منافع اپل در برابر دولت‌ها دفاع می‌کرد. سال ۲۰۲۵، او هوشمندانه به ترامپ نزدیک شد و دیسکی با پایه‌ی طلای ۲۴ عیار به رئیس‌جمهور اهدا کرد تا شاید اپل از گزند سنگین‌ترین تعرفه‌های پیشنهادی دولت در امان بماند.

برخی معتقدند در دوران گذار، کوک در جایگاه رئیس اجرایی هیئت‌مدیره همچنان نقش سپر دیپلماتیک اپل را در صحنه‌ی جهانی بازی می‌کند؛ از دیدارش با نخست‌وزیر استرالیا و رئیس کمیسیون اروپا گرفته تا حضور در ضیافت شام رسمی ترامپ برای شی جین‌پینگ. ترنوس با رضایت درباره این تقسیم کار می‌گوید

کوک روابط فوق‌العاده‌ای دارد و در عشقش به اپل شکی نیست؛ بنابراین هر کجا که بتواند کمکی کند، باکمال‌میل این کار را انجام می‌دهد.

چالش بعدی اپل به موج جهانی قوانین و شکایت‌هایی برمی‌گردد که غول‌های فناوری را به‌خاطر آسیب صفحه‌نمایش‌ها به رشد ذهنی کودکان مقصر می‌دانند. قانون‌گذاران و مقامات بریتانیا، استرالیا، کالیفرنیا و نیویورک، استفاده‌ی کودکان از شبکه‌های اجتماعی، هوش مصنوعی و گوشی در مدارس را با محدودیت‌های جدی مواجه کرده‌اند.

سپتامبر ۲۰۲۶، اپل نسخه‌ی بازطراحی‌شده‌ای از قابلیت Screen Time را عرضه کرد تا کنترل بیشتری به والدین بدهد. ترنوس حتی از تجربه‌ی شخصی‌اش به‌عنوان یک پدر می‌گوید و اعتراف می‌کند که در گذشته استفاده از Screen Time برای نظارت بر فرزندانش «خوب بود، اما عالی نبود» و حالا ایمنی کودکان را یکی از محورهای استراتژی آینده اپل می‌داند.

۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶، صف‌های طولانی بیرون فروشگاه‌های اپل از هانگژو و بمبئی تا لندن و نیویورک شکل گرفت؛ جایی که ده‌ها نفر از همان مردم عادی ساعت‌ها در صف ایستادند تا صدها دلار از دسترنج خود را پای خرید جدیدترین آیفون بگذارند.

ترنوس، درست مثل استیو جابز و تیم کوک، صبح زود به فروشگاه مشهور خیابان پنجم نیویورک رفت تا درها را به روی طرف‌دارانی باز کند که تمام شب را در پیاده‌رو بیدار مانده بودند. خریداران با دیدن او طوری هیجان‌زده شدند و عکس یادگاری گرفتند که گویی با یک ستاره‌ی سینما روبه‌رو شده‌اند.

هرچند بسیاری از هواداران آشنایی چندانی با شخصیت جان ترنوس نداشتند، اما نیازی هم به این شناخت حس نمی‌کردند؛ چرا که روح کار او را در دستگاه‌هایی که سال‌ها بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی روزمره‌شان هستند، دیده بودند.

ترنوس در همان فروشگاه خیابان پنجم با لبخندی صمیمی، به نکته‌ای اشاره کرد که شاید نگاهش به مسیر آینده‌ی اپل را منعکس کند. او گفت حتی اگر رقبای سیلیکون‌ولی موفق شوند ابرهوش مصنوعی را خلق کنند، انسان‌ها باز هم برای حرف‌زدن با آن به دریچه‌ای ملموس و فیزیکی نیاز خواهند داشت.

مردم لوازم فیزیکی می‌خواهند. آن‌ها می‌خواهند حرف بزنند، تصویر عزیزانشان را ببینند و عکس بگیرند؛ بنابراین من هیچ سناریویی را متصور نیستم که در آن ناگهان دستگاه‌های ما ناپدید شوند و آیفون از زندگی روزمره‌مان کنار برود.

هوش مصنوعی شاید به‌زودی جایگاه مهمی در زندگی تمام مشتریان پیدا کند، اما هیچ‌کس نمی‌داند آینده چه خواهد شد و فعلا دستگاه‌های قابل‌حمل همچنان حرف اول را می‌زنند. ترنوس در پایان گفت‌وگویش با تایم می‌گوید

نمی‌شود همه‌ی کارها را با هم کرد. برای همین سعی می‌کنیم خودمان را به چیزهایی محدود کنیم که بیشترین اهمیت را دارند و بعد تمام توانمان را روی همان‌ها بگذاریم.