جوان‌ترین قهرمان فرمول یک؛ پسری که مرسدس به‌جای همیلتون انتخاب کرد

کیمی آنتونلی تازه پارسال گواهی‌نامه‌ی رانندگی گرفت؛ اما از سال‌ها قبل پشت فرمان خودروهای مسابقه‌ای می‌نشست و با سرعت‌هایی رانندگی می‌کرد که بیشتر مردم هرگز تجربه نمی‌کنند. همین جوان در بیست‌سالگیقهرمان فرمول یک جهانشد؛ اما در آخرین دور مسابقه‌ای که قرار بود نامش را در تاریخ ثبت کند، با مشکلی روبه‌رو شد که تمرین‌های گذشته کمکی به حلش نمی‌کرد و پایش را از روی گاز برداشت.

دور آخر جایزه بزرگ مکزیک رو به پایان بود. دو راننده جلوتر از کیمی آنتونلی حرکت می‌کردند و خط پایان چند پیچ آن‌طرف‌تر انتظارش را می‌کشید. او نیازی به سبقت‌گرفتن نداشت و حتی با چند رده پایین‌تر هم قهرمان می‌شد. اما حالا چشم‌هایش پر از اشک شده بود و مسیر را درست نمی‌دید. بعداً با خنده تعریف کرد که از پشت اشک‌ها، دو خودروی جلویی را دو فراری می‌دید. از ترس تصادف در همان دور پایانی، سرعتش را کم کرد.

اول نوامبر ۲۰۲۶، مکس ورشتپن برنده جایزه بزرگ مکزیک شد و لوئیس همیلتون پس از او به خط پایان رسید. آنتونلی با مرسدس سوم شد؛ بااین‌حال بزرگ‌ترین جایزه آن عصر را او برد. پیش از پایان فصل، قهرمانی‌اش را قطعی کرد و رکوردسباستین فتلبیش از سه سال جابه‌جا شد. فتل هنگام نخستین قهرمانی‌اش ۲۳ ساله بود؛ آنتونلی ۲۰ سال و ۶۸ روز داشت.

ایتالیا هم از ۷۳ سال قبل انتظار چنین روزی را می‌کشید. آخرین قهرمان ایتالیایی فرمول یک، آلبرتو آسکاری، در سال ۱۹۵۳ جام را بالای سر برده بود.

وقتی راننده ایتالیایی از ماشین پیاده شد، به‌سوی خانواده‌اش دوید. کمی بعد روی سکو، ورشتپن و همیلتون او را روی شانه‌هایشان بلند کردند؛ همان دو قهرمانی که نسل او با تماشای مسابقه‌هایشان بزرگ شده بود. آنتونلی گفت عکس این لحظه را قاب می‌کند و در خانه‌اش می‌گذارد.

تماشاگران، از جوان‌ترین قهرمان تاریخ فرمول یک می‌گفتند و پدرش، مارکو به پایان داستانی فکر می‌کرد که دوازده سال پیش با یک چرخ‌دستی و چند لاستیک مسابقه شروع شد.

سال ۲۰۱۴، پیست هوکنهایم آلمان میزبان مسابقات فرمول یک بود. مارکو آنتونلی در پورشه سوپرکاپ، از مسابقات پشتیبان همان آخر هفته، شرکت می‌کرد و پسر هفت‌ساله‌اش آرزو داشت پشت‌صحنه فرمول یک را از نزدیک ببیند؛ همان پدوکی که راننده‌ها، مهندسان و خودروها پیش از ورود به پیست در آن جمع می‌شوند. اما کیمی برای ورود خیلی کوچک بود و اجازه نداشت.

مارکو بالاخره راه‌حلی یافت که به ذهن هیچ‌کس نمی‌رسید. او پسرش رامیان دسته‌ای از لاستیک‌ها پنهان کردلاستیک‌ها را روی چرخ‌دستی گذاشت و چتری بالایشان باز کرد تا کسی متوجه مسافر کوچکش نشود.

چرخ‌دستی از ورودی گذشت. یکی از دوستان پدر برای کیمی مجوز ورود گرفت و پسرک حدود یک ساعت در محوطه چرخید. آنتونلی سال‌ها بعد گفت خودش هم نمی‌داند چطور در آن فضای تنگ جا شده بود. خانواده هنوز هم با یادآوری آن چرخ‌دستی می‌خندند.

یک‌بار در سال ۲۰۰۷، وقتی کیمی تازه یک‌ساله شده بود، پدر هنگام رانندگی با کارت او را روی پایش نشاند. بیشتر بچه‌ها از صدای موتور می‌ترسند، اما وقتی مادرش خواست او را از کارت پایین بیاورد، صدای گریه‌ی پسرک بلند شد؛ نمی‌خواست دست‌های کوچکش را از فرمان جدا کند.

چند سال بعد، مارکو شبیه‌ساز رانندگی‌ای را که برای نمایشگاه خودروی بولونیا تهیه کرده بود، به خانه آورد. کیمیِ سه‌ساله هر شب می‌خواست پشتش بنشیند. پدر پدال‌ها را در دست داشت و پسر فرمان را. یک شب مارکوی خسته خوابش برد و در انتهای مسیر ترمز نکرد. کیمی اعتراض کرد که پدر حق ندارد بخوابد؛ او هنوز می‌خواست رانندگی کند.

تاریخچه خودروهای فرمول یک؛ معرفی نسل‌های مختلف و فناوری‌ها

مارکو اما در آغاز ترجیح می‌داد پسرش آینده‌اش را به مسابقات حرفه‌ای گره نزند. به گفته کیمی، پدر می‌دانست این ورزش گاهی بی‌رحم می‌شود. خودش تجربه کرده بود که سرعت به‌تنهایی کسی را به جایگاه دلخواهش نمی‌رساند؛ استعداد باید در زمان درست دیده شود و حمایت مالی و فرصت مناسب هم پیدا کند. کیمی ولی مسابقه‌های کارتینگ را هر روز جدی‌تر دنبال می‌کرد و پیروزی‌هایش توجه‌ها را جلب کرده بود.

پدر پشت فرمان نشست و پسر با کلاه ایمنی روی پای او قرار گرفت. کمربند هر دو را دربر می‌گرفت. گاز و ترمز با مارکو بود؛ فرمان و تعویض دنده با کیمی. پدر تعریف می‌کند که از پشت کلاه پسرش تقریباً جاده را نمی‌دید و فقط تابلوهای فاصله تا پیچ را کنار پیست دنبال می‌کرد.

به روایت مارکو دوربه‌دور سرعت بیشتر شد و هنگام ترمزگیری پس از مسیر مستقیم و سرعتی نزدیک به ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت، عقب خودرو لغزید؛ وضعیتی که اگر راننده به‌موقع واکنش نشان ندهد، ماشین از مسیر بیرون می‌زند. کیمی فرمان را چرخاند، لغزش را مهار و دنده را عوض کرد.

مارکو همان‌جا تصمیم گرفت رانندگی را متوقف کند؛ ادامه‌اش خطرناک شده بود. اما وقتی فیلم آن دور را دوباره دید، برای اولین‌بار به این فکر افتاد که پسرش شاید استعدادی غیرمعمول دارد. پس از آن مسیر کیمی شتاب گرفت.

کیمی یازده‌ساله بود که استعدادیاب مرسدس برای تماشای رانندگی‌اش به ایتالیا رفت. نام فراری هم در مسیر آنتونلی مطرح شد، اما سرانجام مرسدس روی این کودک سرمایه‌گذاری کرد و او از دوازده‌سالگی عضو برنامه جوانان این تیم شد.

آنتونلی در رده‌های پایه، از کارتینگ تا فرمول چهار و فرمول منطقه‌ای، قهرمانی‌های پیاپی به دست آورد. مرسدس چنان به پیشرفتش اطمینان داشت که او را بدون گذراندن فرمول سه، مستقیم به فرمول دو فرستاد. چنین پرشی می‌توانست چند سال از راه رسیدن به فرمول یک کم کند؛ درعین‌حال جای اشتباه کمتری هم برای او می‌گذاشت.

سی‌ام اوت ۲۰۲۴، آنتونلیِ هجده‌ساله برای نخستین‌بار در یک جلسه رسمی فرمول یک پشت فرمان نشست. مرسدس خودرویجورج راسلرا برای تمرین آزاد مونزا در اختیارش گذاشت.

کیمی سالم از خودرو بیرون آمد، اما تصویر مرسدسِ تصادف‌کرده بلافاصله به خبر تبدیل شد. او فرمول سه را پشت سر نگذاشته بود، در فرمول دو هم هنوز یک فصل کامل تجربه نداشت و حالا اولین نمایش عمومی‌اش با تصادف تمام می‌شد.

قرار بود مرسدس روز بعد رسماً اعلام کند این نوجوان از فصل ۲۰۲۵ جای لوئیس همیلتون قهرمان هفت‌باره جهان می‌نشیند؛ همیلتونی که داشت راهی فراری می‌شد. حالا تردیدها صدای بلندتری پیدا کرده بودند.

توتو ولفمدیر تیم مرسدس پای تصمیمش ایستاد. پس از تصادف توضیح داد راننده جوانی که سرعت و جسارت دارد، گاهی هم به دیوار می‌خورد و تیم باید برای چنین خطایی آماده باشد. آنتونلی روز بعد مقابل خبرنگاران ایستاد، اما چالش اصلی تازه خودش را نشان می‌داد؛ هر بار که با ماشین مرسدس وارد پیست می‌شد، عملکردش را با خاطره‌ی یکی از موفق‌ترین رانندگان تاریخ فرمول یک می‌سنجیدند.

بعد نتیجه‌ها بالا و پایین شدند و اشتباه‌ها، حذف‌های زودهنگام و مسابقه‌های بی‌امتیاز از راه رسیدند. در بلژیک کار به جایی کشید که مقابل خبرنگاران اشک ریخت. حتی ولف، همان کسی که انتخابش کرده بود، یکی از عملکردهای او در مونزا را ناامیدکننده خواند.

آنتونلی بعدها گفتفشار انتظارها مدتی او را از پا انداخته بود. با هر مسابقه بد، حس می‌کرد کسانی را که به او اعتماد کرده‌اند، به‌خصوص ولف را ناامید می‌کند.

کیمی آنتونلی پس از بخش اروپایی فصل، جلسه‌ای مفصل با تیم برگزار کرد. به گفته خودش، همین گفت‌وگو کمک کرد نگاهش را دوباره تنظیم کند و آرام‌آرام اعتمادبه‌نفسش را پس بگیرد. در برزیل و لاس‌وگاس دوباره روی سکو رفت، هرچند سال نخستش را بدون پیروزی تمام کرد. مهم‌تر از جدول امتیازها، یاد گرفته بود چگونه پس از یک اشتباه به مسابقه بعدی برگردد.

فرمول یک در آغاز سال ۲۰۲۶ با مقررات فنی جدید و خودروهایی متفاوت روبه‌رو شد. مرسدس ماشینی بسیار رقابتی ساخته بود و شیوه رانندگی آنتونلی، به‌ویژه کنترل خودرو در شرایط چسبندگی کم، با ویژگی‌های نسل جدید سازگاری داشت.

اما رسیدن از یک فصل دشوار به جایگاه مدعی قهرمانی، فقط کار خودرو نبود. آنتونلی حالا آرام‌تر تصمیم می‌گرفت و خطای هر مسابقه را همان‌جا جا می‌گذاشت.

پانزدهم مارس در چین، در نوزده‌سالگینخستین جایزه بزرگ خود را برد. لوئیس همیلتون در شروع از او سبقت گرفته بود، اما کیمی دوباره پیش افتاد و تا پایان پیشتازی‌اش را حفظ کرد. بعد، پیروزی‌ها یکی پس از دیگری از راه رسیدند و کیمی با پنج برد پیاپی در ژاپن، میامی، کانادا و موناکو به درخشش خود ادامه داد.

آنتونلی با پیروزی در ژاپن، جوان‌ترین صدرنشین تاریخ جدول قهرمانی شد. آن روزها دیگر کمتر کسی او را صرفاً جانشین نوجوان همیلتون می‌دید. مهم‌ترین مسابقه‌اش اما در شهری رقم خورد که پیش‌تر در آن به دیوار کوبیده بود.

چند دور اول کافی بود تا کیمی بخش بزرگی از فاصله را جبران کند. از میان خودروها گذشت و به هم‌تیمی‌اش جورج راسل رسید. در ادامه، یک دوره خودروی ایمنی مجازی به سود راهبرد توقفش تمام شد؛ لاستیک‌های تازه به آنتونلی امکان داد دوباره خودش را به راسل برساند.

در نخستین حمله برای سبقت، لحظه‌ای وارد شن‌های کنار پیست شد، این بار اما اشتباهش به معنای پایان مسابقه نبود. کیمی به مسیر برگشت و در دور پنجاهم از پنجاه‌وسه دور، سه دور مانده به پایان، در شیکین آسکاری از راسل گذشت.

راننده‌ای که اولین تمرینش در مونزا با برخورد به حفاظ تمام شده بود، حالا همان‌جا برنده می‌شد؛ نخستین ایتالیایی پس از سال ۱۹۶۶ که جایزه بزرگ ایتالیا را می‌برد. شروع از رده نوزدهم هم این برد را به دومین پیروزی از دورترین نقطه شروع در تاریخ فرمول یک تبدیل کرد.

دو ماه بعد در مکزیک، کیمی آنتونلی برای قهرمانی نیازی نداشت مسابقه را ببرد؛ کافی بود نهم شود. اما آخرین دور از هر دور دیگری سخت‌تر گذشت. آنتونلی در کنفرانس خبری تعریف کرد که خاطرات کارتینگ و سال‌های گذشته ناگهان به سراغش آمدند و اشک‌ها مسیر را از جلوی چشمش پاک کردند. از سرعت کم کرد تا همان چند پیچ آخر را سالم پشت سر بگذارد.

بعد از عبور از خط پایان، هر دو گریه کردند. روی سکو، هنگام پخش ملودی ایتالیایی نسون دورما، آنتونلی دوباره احساساتی شد.در کنفرانس خبریبه خبرنگار ESPN توضیح داد: «پدربزرگم همیشه به این آهنگ گوش می‌داد. شنیدنش برایم خیلی خاص بود. فکر می‌کنم او به من افتخار می‌کرد.» و دوباره به گریه افتاد.

سرانجام ورشتپن و همیلتون جوان‌ترین قهرمان جهان را روی شانه‌هایشان بلند کردند. فاصله‌ی این تصویر با خاطره‌ی قدیمی پسر هفت‌ساله‌ای که میان لاستیک‌ها پنهان شده بود، رؤیایی به نظر می‌رسید. آن روز برای دیدن راننده‌های فرمول یک باید از چشم نگهبانان دور می‌ماند و دوازده سال بعد، خود راننده‌ها او را بالای سرشان نگه داشته بودند.