اثر غیرمنتظره تادالافیل؛ داروی اختلال نعوظ می‌تواند عضلات را نیز ترمیم کند

ورزش منظم یکی از بهترین راه‌ها برای حفظ سلامت و تقویت عضلات است، اما همه افراد توانایی انجام فعالیت بدنی را ندارند. برخی به دلیل بیماری‌های مزمن، معلولیت یا بستری‌بودن طولانی‌مدت نمی‌توانند ورزش کنند. به همین دلیل، دانشمندان سال‌هاست به‌دنبال داروهایی هستند که بتوانند بخشی از فواید ورزش را بدون نیاز به فعالیت بدنی فراهم کنند.

به‌گزارشساینس‌آلرتپژوهشگران دانشگاه فوروم ایتالیکو رم در ایتالیا، در مطالعه‌ای جدید دریافتند که داروی تادالافیل (Tadalafil) که برای درمان اختلال نعوظ و فشار خون شریانی ریوی تجویز می‌شود، می‌تواند تکثیر و بقای سلول‌های پیش‌ساز عضلانی را افزایش دهد.

پژوهشگران برای بررسی اثر دارو، سلول‌های پیش‌ساز عضلانی موش را در محیط آزمایشگاه در معرض تادالافیل قرار دادند. نتایج نشان داد که تعداد سلول‌های زنده افزایش و مرگ سلولی کاهش یافت. همچنین زمانی که دانشمندان خراشی در لایه سلول‌های کشت‌شده ایجاد کردند، سلول‌های دریافت‌کننده دارو سریع‌تر شکاف را بستند. براین‌اساس، تادالافیل ممکن است به تقویت برخی سازوکارهای سلولی مرتبط با ترمیم عضلات کمک کند.

یکی از مولکول‌های مؤثر در این فرایند، نیتریک اکسید است که هنگام ورزش یا آسیب عضلانی در بدن نقش پیام‌رسان دارد. این مولکول از طریق ماده‌ای به نام cGMP، بخشی از فعالیت‌های سلولی مرتبط با بازسازی عضلات را تنظیم می‌کند. در مقابل، آنزیمی به نام PDE5 با تجزیه cGMP فعالیت این مسیر را محدود می‌کند. تادالافیل با مهار این آنزیم، باعث می‌شود اثر cGMP مدت بیشتری باقی بماند.

پژوهشگران می‌خواستند بدانند آیا همین سازوکار می‌تواند تکثیر سلول‌های پیش‌ساز عضلانی و توانایی آن‌ها برای ترمیم آسیب را تقویت کند یا خیر.

نتایج آزمایش نشان داد که تادالافیل علاوه‌بر افزایش تعداد سلول‌های زنده، سرعت بسته‌شدن خراش ایجادشده در لایه سلولی را نیز افزایش می‌دهد. البته این آزمایش به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که دارو می‌تواند آسیب عضلانی را در بدن انسان سریع‌تر ترمیم کند.

پژوهشگران در کنار نتایج امیدوارکننده، به یافته‌ای غیرمنتظره نیز رسیدند. پس از یک هفته، سلول‌هایی که تادالافیل دریافت کرده بودند، تمایل کمتری به تبدیل‌شدن به رشته‌های عضلانی بالغ نشان دادند.

در نگاه اول، چنین اتفاقی ممکن است نتیجه‌ای منفی به نظر برسد؛ اما دانشمندان احتمال می‌دهند که به‌تأخیر‌افتادن بلوغ سلول‌ها بتواند ذخیره بزرگ‌تری از سلول‌های پیش‌ساز را برای ترمیم‌های بعدی فراهم کند. بااین‌حال، هنوز مشخص نیست که افزایش تعداد این سلول‌ها در نهایت به تشکیل عضلات بیشتر یا باکیفیت‌تر منجر می‌شود یا خیر.

پژوهشگران معتقدند در مطالعات آینده باید اثر تادالافیل روی موجودات زنده بررسی شود. همچنین لازم است مشخص شود که ترکیب دارو با فعالیت ورزشی می‌تواند روند عضله‌سازی و بازیابی عملکرد عضلات را بهبود دهد یا نه.

پژوهشگران هشدار می‌دهند که توانایی بالقوه تادالافیل در تقویت بازسازی عضلات ممکن است زمینه سوءاستفاده از آن را در ورزش حرفه‌ای فراهم کند. به گفته آن‌ها، برخی ورزشکاران هم‌اکنون از تادالافیل برای بهبود جریان خون و عملکرد عضلات استفاده می‌کنند. اگر اثرات مثبت آن بر بازسازی عضلات در انسان تأیید شود، سازمان‌های مبارزه با دوپینگ ممکن است لازم بدانند استفاده از این دارو را دقیق‌تر بررسی کنند.

با وجود نتایج امیدوارکننده، پژوهش جدید هنوز نشان نداده است که تادالافیل می‌تواند در انسان باعث رشد یا بازسازی عضلات شود. آزمایش‌ها فقط روی سلول‌های موش در محیط آزمایشگاه انجام شده‌اند و برای تأیید کاربرد درمانی دارو به مطالعات حیوانی و کارآزمایی‌های بالینی نیاز است. بنابراین، نتایج فعلی دلیلی برای مصرف خودسرانه تادالافیل با هدف عضله‌سازی یا جایگزین‌کردن ورزش نیست.

پژوهش در ژورنالMolecular Biology Reportsمنتشر شده است.