فناوری جاده‌های شارژکننده خودرو برقی که امکان شارژ بی‌سیم وسایل نقلیه الکتریکی را حین حرکت فراهم می‌کند، پتانسیل بالایی دارد اما با چالش‌هایی برای گسترش جهانی روبه‌روست.

تصور کنید در حین رانندگی باخودروی برقیخود، باتری آن به صورت خودکار و بدون توقف شارژ می‌شود. این رویا که پیش‌تر علمی-تخیلی به نظر می‌رسید، امروزه با ظهور جاده‌های شارژکننده به واقعیت نزدیک شده است. اما چرا با وجود این پیشرفت چشمگیر، هنوز نمی‌توانیم این جاده‌ها را در همه جا ببینیم و دسترسی به آن‌ها محدود است؟ در این مطلب، سازوکار، مزایا و چالش‌های پیش روی این فناوری نوین را بررسی خواهیم کرد.

جاده‌های شارژکننده خودرو برقی چگونه کار می‌کنند؟

جاده‌های شارژکننده خودرو برقی، با انتقال بی‌سیم برق به وسایل نقلیه حین حرکت، نگرانی از اتمام شارژ را کاهش داده و زمان شارژ را ذخیره می‌کنند. این فناوری با استفاده از کویل‌های دفن‌شده زیر جاده که میدان الکترومغناطیسی تولید می‌کنند، برق را به گیرنده زیر خودرو منتقل کرده و باتری را شارژ می‌کند. سیستم‌های دیگر شامل ریل‌های رسانا یا سیم‌های هوایی برای کامیون‌ها نیز وجود دارند. نکته مهم این است که خودروها باید برای دریافت این برق به‌طور خاصی طراحی شوند.

این فناوری از سال ۲۰۰۹ با آزمایش‌های KAIST در کره‌جنوبی آغاز شد و در سال ۲۰۱۳ اتوبوس‌های برقی در شهر گومی (Gumi) کره‌جنوبی از آن بهره بردند. از آن زمان، آزمایش‌هایی در سوئد، ایتالیا، آلمان، ژاپن و آمریکا انجام شده است؛ از جمله افتتاح بخشی از جاده برقی در دیترویت در سال ۲۰۲۳ و تجهیز ۱٫۵ کیلومتر از بزرگراهی نزدیک پاریس در سال ۲۰۲۵ و شارژ موفقیت‌آمیز یک کامیون برقی سنگین در ایندیانا در سال ۲۰۲۶. این پروژه‌ها اثبات می‌کنند که فناوری کارآمد است، اما فقط در محیط‌های محدود و با خودروهای نمونه اولیه سازگار.

• سهم خودروهای بنزینی از بازار جهانی برای نخستین‌بار به کمتر از ۵۰ درصد رسید
• تعرفه جدید شارژ خودروهای برقی در مهر 1405 با افزایش 42 درصدی اعلام شد
• کولر خودروهای برقی چقدر از باتری کم می‌کند؟ پاسخ شاید شما را غافلگیر کند
• باتری خودروهای برقی چگونه با مایع خنک می‌شود؟
• ارزان‌ترین خودروهای برقی بازار آمریکا در سال 2026

ضرورت و چالش‌های گسترش جاده‌های شارژکننده

هزینه بالای احداث این جاده‌ها، بین ۱٫۸ تا ۳٫۶ میلیون دلار برای هر کیلومتر، از چالش‌های اصلی است. با وجود راحتی برای خودروهای برقی شخصی، عدم دسترسی گسترده به وسایل نقلیه سازگار و امکان شارژ خانگی، توجیه سرمایه‌گذاری برای این گروه از رانندگان را دشوار می‌کند؛ بهتر است ابتدا در زیرساخت‌های شارژ سنتی سرمایه‌گذاری شود.

منافع واقعی این فناوری برای وسایل نقلیه تجاری، به‌ویژه کامیون‌های خودران، مشهودتر است. این کامیون‌ها می‌توانند با باتری کوچک‌تر وزن کمتری حمل کرده و زمان توقف کمتری برای شارژ داشته باشند. جاده‌های شارژکننده در مسیرهای پرترافیک باری و اطراف بنادر کهوسایل نقلیهمسیرهای قابل پیش‌بینی دارند، بیشترین کارایی را خواهند داشت. گسترش این جاده‌ها منوط به اثبات برتری صرفه‌جویی ناشی از باتری‌های کوچک‌تر و کاهش توقف‌ها بر هزینه‌های نصب و نگهداری است؛ بنابراین، تمرکز بر مسیرهای هدفمند کلید موفقیت آینده این فناوری خواهد بود.