دویدن آهستهبه مدت تنها ده دقیقه، تاثیرات چشمگیری بر بهبود خلق و خو و عملکرد شناختی مغز می‌گذارد و دریچه‌هایی نو به سوی سلامت روان می‌گشاید.

بسیاری از ما در طول روز، انرژی کافی برای انجام فعالیت‌های ورزشی سنگین را نداریم، اما یافته‌های جدید علمی خبری خوشایند برای ما دارد. پژوهشگران در یک مطالعه اخیر نشان داده‌اند که حتی کمترین میزان فعالیت بدنی نیز می‌تواند مزایای قابل توجهی برایسلامت مغزداشته باشد. این کشف مهم، انگیزه‌ای جدید برای ادغامورزشدر برنامه روزانه، حتی به صورت بسیار آهسته، فراهم می‌کند.

ده دقیقه دویدن آهسته: تاثیر مستقیم بر خلق و خو و تمرکز

مطالعه‌ای جدید که نتایج آن در نشریه معتبر Imaging Neuroscience منتشر شده است، نشان می‌دهد حتیدویدن آهستهبا حداقل تلاش نیز می‌تواند به بهبود خلق و خو و ارتقاء عملکرد اجرایی در قشر پیش‌پیشانی مغز کمک کند. قشر پیش‌پیشانی ناحیه‌ای حیاتی برای تنظیم حالت روانی و عملکردهای شناختی است.

دانشمندان دانشگاه تسوکوبا در ژاپن این آزمایش را روی ۲۴ جوان سالم انجام دادند. شرکت‌کنندگان به مدت ۱۰ دقیقه با سرعت آهسته ۳ تا ۶ کیلومتر بر ساعت روی تردمیل دویدند. پس از این ۱۰ دقیقهدویدن آهستهآن‌ها بهبود قابل توجهی در خلق و خو، از جمله افزایش هوشیاری و احساس لذت، گزارش کردند. این نتایج در مقایسه با روزی بود که شرکت‌کنندگان ۱۰ دقیقه ثابت نشسته بودند.

علاوه بر این، زمان واکنش در تست‌های توجه و کنترل خود نیز پس ازدویدنبهبود یافت. در طول تست‌های شناختی، شرکت‌کنندگان هدست‌هایی به سر داشتند که تغییرات سطح هموگلوبین اکسیژن‌دار را در سطح مغز اندازه‌گیری می‌کرد. این هدست‌ها پس از دویدن، سیگنال قوی‌تری از خون غنی از اکسیژن را در دو ناحیه از قشر پیش‌پیشانی چپ مغز ثبت کردند که نشان‌دهنده فعالیت بیشتر در این نواحی است. این یافته حاکی از آن است که فواید شناختی و عصبی دویدن لزوماً محدود به تمرینات پرفشار نیست. با این حال، محققان تاکید دارند که این یافته‌ها اولیه هستند و مقایسه‌ای بین دویدن و پیاده‌روی ارائه نمی‌دهند یا ارتباطات بلندمدت را بررسی نمی‌کنند.

• انسان تا چه مسافتی می‌تواند بدون توقف بدود؟
• پیاده روی یا دویدن، کدام برای لاغری و کاهش وزن بهتر است؟

مکانیزم‌های احتمالی: از شبکه‌های عصبی تا حرکت سر

محققان چندین مکانیزم احتمالی را برای توضیح این تغییرات پیشنهاد کرده‌اند. یکی از آن‌ها می‌تواند تحریک شبکه‌های عصبی خاصی باشد که به قشر پیش‌پیشانی مغز می‌رسند. فرضیه دیگر به حرکت سر اشاره دارد. مطالعات روی جوندگان نشان داده است که حرکت ریتمیک سر به بالا و پایین می‌تواند به‌طور مکانیکی مغز را تحریک کند.

محققان در مطالعه حاضر دریافتند که در میان گروه کوچک شرکت‌کنندگان جوان، شتاب سر که تحت تاثیردویدن آهستهایجاد می‌شود، با افزایش سطح لذت ناشی از ورزش رابطه مثبتی دارد. این عامل حدود ۱۷ درصد از تغییرات مشاهده شده در نمرات بهبود خلق و خو بین افراد را توضیح می‌دهد. پژوهش‌های قبلی روی تمرینات کم‌فشار و شناخت معمولاً بر دوچرخه‌سواری متمرکز بودند، زیرا کنترل شدت آن آسان‌تر است. اما دوچرخه‌سواری به اندازه دویدن باعث تکان خوردن سر نمی‌شود و این تفاوت می‌تواند کلیدی باشد. نویسندگان این فرضیه را مطرح می‌کنند که کشف رابطه مثبت بین شتاب سر و بهبود خلق و خو ممکن است یکی از مکانیزم‌های اساسی باشد که از طریق آندویدن آهستهسلامت روان را ارتقا می‌بخشد.