لامبورگینی اکووان، یک ون باری تمام‌برقی مرموز است که حدود سه دهه پیش توسط خودروساز ایتالیایی توسعه یافت اما سرنوشتی پنهان داشت و به تولید انبوه نرسید.

کمتر کسی تصور می‌کند شرکتلامبورگینینماد خودروهای سوپراسپرت و موتورهای پرقدرت V12، زمانی به ساخت یک ون باری تمام‌برقی روی آورده باشد. در حالی که روایت رسمی حاکی از مقاومت این خودروساز در برابر الکتریکی‌سازی تا اواسط دهه ۲۰۲۰ است، واقعیت تاریخی چیز دیگری می‌گوید. حدود ۳۰ سال پیش، این برند لوکس وارد یک پروژه XNETه شد که می‌توانست آینده خودروهای الکتریکی را به شکلی متفاوت رقم بزند، اما این ابتکار هرگز به چشم عموم نیامد.

وضعیت نابسامان لامبورگینی در دهه ۹۰ میلادی

در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۹۰ میلادی، لامبورگینی که در سال ۱۹۸۷ توسط کرایسلر (Chrysler) خریداری شده بود، وضعیت مالی دشواری را تجربه می‌کرد. هزینه هنگفت توسعه دیابلو (Diablo) برای جایگزینی مدل کهنه کانتک (Countach) و نیاز به افزایش سودآوری، این خودروساز را به سمت پروژه‌های جانبی سوق داد. از جمله این پروژه‌ها، تولید خودروی آفرود LM002 و حتی ساخت موتورهای V12 دریایی بود. در همین دوران پرچالش، لامبورگینی تصمیم گرفت فراتر از خودروهای اسپرت گران‌قیمت خود، یک ون باری تمام‌برقی را طراحی و تولید کند.

خلق ون برقی با مهندسی فراری: لامبورگینی Ecovan

پروژه الکتریکی‌سازی لامبورگینی با همکاری شرکت ENEL، هیئت ملی برق ایتالیا، آغاز شد. ENEL به جای شرکت‌های صنعتی سنتی مانند فیات (Fiat) یا ایوکو (Iveco)، لامبورگینی را مأمور ساخت یک خودروی تحویل بار تمام‌برقی برای تردد در مراکز شهر فشرده ایتالیا کرد. فرد کلیدی در این پروژه، مهندس مائورو فورگِیِری (Mauro Forghieri)، مدیر مهندسی لامبورگینی بود. فورگِیِری، یکی از برجسته‌ترین طراحان فرمول یک ایتالیا و مهندس سابق فراری (Ferrari)، در ابتدا برای توسعه موتورهای V12 برای بخش موتوراسپرت لامبورگینی استخدام شده بود. با این حال، در اوایل دهه ۹۰، او مسئولیت غیرمعمول برآورده کردن درخواست ENEL برای ساختلامبورگینی Ecovanرا بر عهده گرفت.

• خاص‌ترین خودروهای موتوروسط تاریخ که برخلاف انتظار چهار صندلی دارند
• چهره متفاوت لامبورگینی روئلتو با کیت بدنه فیبرکربنی طلایی
• لامبورگینی Temerario هیبریدی به ناوگان خودروهای پلیس دبی پیوست

مشخصات فنی و چالش‌های اکووان

اکووان لامبورگینی به یک موتور الکتریکی با حداکثر توان ۳۰ کیلووات مجهز بود که بسته به کاربرد، بین ۱۸ تا ۳۰ کیلووات متغیر بود. در آن زمان، باتری‌های اولیه سرب-اسید با ظرفیت ۱۵ تا ۲۰ کیلووات‌ساعت، سنگین و حجیم بودند و تیم فورگِیِری با باتری‌های پیشرفته‌تر سدیم-گوگرد که سه برابر چگالی انرژی بیشتری داشتند، اما در دمای ۳۰۰ تا ۳۵۰ درجه سلسیوس کار می‌کردند، نیز آزمایش‌هایی انجام داد. برای کاهش وزن، بدنه ون از پنل‌های کامپوزیت فایبرگلاس-فوم ساخته شد. وزن بدون بار آن کمتر از ۱,۳۰۰ کیلوگرم و ظرفیت حمل بار بین ۵۰۰ تا ۸۰۰ کیلوگرم بود. برد حرکتی این ون نیز محدود بود؛ با باتری‌های سرب-اسید حدود ۴۰ مایل (۶۴ کیلومتر) و با باتری‌های سدیم-گوگرد تا ۷۵ مایل (۱۲۰ کیلومتر) تخمین زده می‌شد. لامبورگینی حتی روی فناوری تعویض سریع باتری از کناره یا عقب ون کار کرده بود. ENEL امید داشت که ۱۰۰ دستگاه از این ون برای آزمایش فناوری باتری و استفاده در ناوگان حمل‌ونقل تولید کند.

چرا پروژه اکووان لامبورگینی به سرانجام نرسید؟

پروژه اکووان، که به طور داخلی با نام EV1 شناخته می‌شد، نه به دلیل مغایرت با فلسفه لامبورگینی، بلکه به دلیل هزینه‌های سرسام‌آور و تغییرات ساختار سازمانی لغو شد. کرایسلر در سال ۱۹۹۴ لامبورگینی را به شرکت اندونزیایی مگاتک (Megatech Ltd.) فروخت و سپس این شرکت در سال ۱۹۹۸ آن را به آئودی (Audi) واگذار کرد. این تغییرات پیاپی مالکیت، همراه با هزینه‌های گزاف قطعات خودروهای برقی در آن زمان، ادامه برنامه اکووان را از نظر مالی غیرممکن ساخت. در مجموع، تنها ۵ دستگاه ازلامبورگینی اکووانتولید شد و هیچ‌کدام از آن‌ها امروزه باقی نمانده‌اند. این پروژه نشان می‌دهد که لامبورگینی آن‌طور که تصور می‌شود، به شدت با جنبش خودروهای برقی مخالف نبوده و تحت شرایط مناسب، به آن روی می‌آورده است.