پیشرانه هشت‌سیلندر می‌تواند قدرت و هیجان بیشتری به خودروی شما ببخشد، اما در برخی مدل‌ها وزن و ویژگی‌های آن به بهای افت هندلینگ تمام شده است.

در صنعت خودروسازی، افکار عمومی معمولاً موتور V8 را نماد قدرت، هیجان و جذابیت می‌داند؛ پیشرانه‌ای که انتظار می‌رود با افزایش توان خودرو، تجربه‌ای لذت‌بخش‌تر از رانندگی ایجاد کند. با این‌ حال، تاریخ خودروسازی نشان داده است که استفاده از موتورهای هشت‌سیلندر در هر خودرویی تصمیم درستی نیست.

گاهی نصب یک پیشرانه سنگین V8 روی پلتفرمی که برای آن طراحی نشده است، به اشتباهی بزرگ در مهندسیخودروتبدیل می‌شود. در چنین شرایطی، افزایش قدرت نه‌تنها به بهبود عملکرد منجر نمی‌شود، بلکه می‌تواند ویژگی‌های اصلی خودرو را نیز تحت‌تأثیر قرار دهد. در ادامه پنج خودروی هشت‌سیلندر را معرفی می‌کنیم که در این زمینه با شکست بزرگی مواجه شدند.

شکست زیر کاپوت؛ 5 خودروی هشت‌سیلندر ناموفق

وزن بیشتر موتور V8 در بخش جلویی خودرو ممکن است تعادل کلی بدنه را برهم بزند و هندلینگ، فرمان‌پذیری و کیفیت سواری را کاهش دهد. به همین دلیل، برخی خودروها پس از ارتقا به پیشرانه هشت‌سیلندر نه‌تنها بهتر نشدند، بلکه بخشی از اصالت، شخصیت و سواری مطلوب خود را نیز از دست دادند.

بنابراین، قرار گرفتن موتور V8 زیر کاپوت همیشه به معنای جذاب‌تر شدن خودرو نیست و در بعضی موارد به‌جای افزایش هیجان و توانایی‌های فنی، دردسرهای تازه‌ای ایجاد می‌کند. در ذیل، پنج خودرویی را بررسی می‌کنیم که استفاده از موتور V8 در آن‌ها برخلاف انتظار نتیجه موفقی نداشت.

• چرا فورد انتخاب اول و همیشگی خودروهای پلیس آمریکا است؟
• 12 شرکت خودروسازی که روزی در اوج بودند اما به‌مرور افت کردند؛ از دوران طلایی تا افول
• خاص‌ترین خودروهای موتوروسط تاریخ که برخلاف انتظار چهار صندلی دارند
• نیسان فرانتیر V6؛ اثباتی بر برتری موتورهای تنفس طبیعی قدیمی بر توربوشارژهای پرفشار
• چه زمانی شست‌وشوی انژکتور خودرو ضروری است؟

5. پونتیاک گرند پری GXP

جنرال موتورز در دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ نسخه‌های قدرتمند خودروهای خانوادگی خود را با موتور ۳.۸ لیتری V6 سوپرشارژ عرضه می‌کرد. شورلت مونت‌کارلو SS، شورلت ایمپالا SS، پونتیاک گرندپری و بیوک لاکراس سوپر از جمله مدل‌هایی بودند که از این پیشرانه استفاده می‌کردند. موتور V6 سوپرشارژ با قدرتی بین ۲۴۰ تا ۲۶۰ اسب‌بخار برای پلتفرم‌های دیفرانسیل جلو انتخابی منطقی بود و میان عملکرد و قابلیت کنترل خودرو تعادل مناسبی ایجاد می‌کرد.

با این‌ حال، جنرال موتورز از سال ۲۰۰۵ تصمیم گرفت موتور ۵.۳ لیتری V8 مدل LS4 را روی همین پلتفرم‌ها نصب کند. نخستین نتیجه این تصمیم، معرفی پونتیاک گرند پری GXP با ۳۰۳ اسب‌بخار قدرت و ۴۳۸ نیوتن‌متر گشتاور بود و پس از آن، شورلت و بیوک نیز نسخه‌های V8 خود را ارائه کردند.

مشکل اصلی، انتقال حجم زیادی از گشتاور به چرخ‌های جلو بود که هنگام فشردن پدال گاز، انحراف شدید فرمان یا تورک‌استیر ایجاد می‌کرد. این خودروها همچنین با لاستیک‌سایی شدید، مصرف سوخت بالا و افت چشمگیر هندلینگ روبه‌رو بودند. مهندسان شاسی نتوانستند تعادل مناسبی میان قدرت موتور و توانایی پلتفرم ایجاد کنند و سرانجام تا سال ۲۰۰۹ تمام این مدل‌های دیفرانسیل جلو با موتور V8 از خط تولید کنار گذاشته شدند.

4. فورد تاروس SHO

نسل‌های اول و دومفوردتاروس SHO در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به‌عنوان سدان‌هایی سریع، اسپرت و خوش‌دست شناخته می‌شدند. این خودروها از موتورهای V6 تنفس طبیعی ساخت یاماها استفاده می‌کردند و در کنار آن گیربکس دستی نیز تجربه رانندگی جذابی در اختیار راننده قرار می‌داد. با این‌ حال، فورد در سال ۱۹۹۶ نسل سوم تاروس SHO را با طراحی بدنه بیضی‌شکل و تغییراتی اساسی معرفی کرد. 4

این شرکت موتور شش سیلندر ۲۲۰ اسب‌بخاری یاماها را کنار گذاشت و به سراغ موتور جدید ۳.۴ لیتری V8 با ۳۲ سوپاپ رفت؛ پیشرانه‌ای که آن هم با همکاری یاماها ساخته شده بود. مشکل اینجا بود که موتور V8 فقط ۲۳۵ اسب‌بخار قدرت تولید می‌کرد و از نظر توان، برتری چشمگیری نسبت به موتور V6 قبلی نداشت. از سوی دیگر، گیربکس دستی محبوب حذف شد و جای خود را به گیربکس چهارسرعته اتوماتیک کند و تنبل داد.

این تغییر، شتاب صفر تا ۹۶ کیلومتر بر ساعت را حدود یک ثانیه کاهش داد. خرابی دنده‌های میل‌سوپاپ در کارکردهای پایین نیز می‌توانست به آسیب جدی و حتی سوختن موتور منجر شود. مجموعه این مشکلات باعث شد خودروی هشت‌سیلندر SHO نسل سوم جذابیت گذشته را از دست بدهد و فورد در پایان همان دهه تولید آن را متوقف کند.

• فورد موستانگ Mach-E مدل 2027 با باتری ارتقایافته و تیپ آفرودی جدید به‌روز شد
• فورد موستانگ GTD در پیست نوربرگ‌رینگ رکوردشکنی کرد
• فورد برانکو ۲۰۲۷ با تیپ‌های جدید و پیشرانه تقویت‌شده معرفی شد
• پیکاپ فورد سوپر دیوتی مدل ۲۰۲۷ با کیت Roush به هیولای آفرود تبدیل شد

3. تریومف استگ

تریومف در اوایل دهه ۱۹۷۰ قصد داشت با عرضه رودستر لوکس استگ، وارد رقابت با مدل‌های کروک مرسدس‌ بنز و جگوار شود و بخشی از بازار خودروهای روباز گران‌قیمت را به دست آورد. این خودرو روی پلتفرم سدان تریومف ۲۰۰۰ ساخته شده بود و برای افزایش ایمنی سرنشینان، به میله تقویت T‌شکل روی سقف مجهز شد.

نمونه‌های اولیه استگ با موتور شش سیلندر خطی ۲ یا ۲.۵ لیتری و قدرت حدود ۱۳۰ اسب‌بخار آماده تولید بودند و عملکرد قابل‌قبولی داشتند. بااین‌حال، مدیران تریومف برای جلب توجه بیشتر خریداران تصمیم گرفتند یک موتور جدید ۲.۵ لیتری V8 با قدرت ۱۴۵ اسب‌بخار روی خودرو نصب کنند. این تصمیم خیلی زود به نقطه‌ضعف اصلی استگ تبدیل شد، زیرا موتور V8 در اصل از اتصال دو بلوک چهارسیلندر ساخته شده بود و مجاری خنک‌کاری بسیار تنگی داشت.

در نتیجه این خودروی هشت‌سیلندر مرتب داغ می‌کرد و مشکلاتی مانند تاب برداشتن سرسیلندر، خرابی یاتاقان‌های اصلی و پاره شدن زنجیر تایم برای آن پیش می‌آمد. خرابی‌های مکرر، اعتبار استگ را از بین برد و بسیاری از خریداران بعدها ترجیح می‌دادند همان موتور شش سیلندر خطی قابل‌اعتماد روی خودرو باقی می‌ماند.

2. بی ام و M3 نسل E90

نسل E46بی ام وM3 با موتور شش سیلندر خطی S54 و قدرت ۳۳۳ اسب‌بخار، یکی از کامل‌ترین و ماندگارترین خودروهای اسپرت تاریخ به شمار می‌رفت. این خودرو به دلیل تعادل مناسب، واکنش دقیق و گشتاور قابل‌استفاده، هم در رانندگی روزمره و هم در مسیرهای پرپیچ‌وخم عملکرد موفقی داشت.

با این‌ حال، بی ام و برای نسل بعدی یعنی M3 با کد E90، تصمیم گرفت موتور ۴ لیتری V8 تنفس طبیعی با قدرت ۴۲۰ اسب‌بخار را ارائه کند. بعدها نسخه ارتقایافته این پیشرانه به حجم ۴.۴ لیتر و قدرت ۴۵۰ اسب‌بخار رسید. موتور V8 توان زیادی داشت و می‌توانست تا دور بالای ۸۳۰۰ دور در دقیقه کار کند، اما استفاده از آن وزن خودرو را حدود ۹۰ کیلوگرم نسبت به نسل قبل افزایش داد.

علاوه بر این، برای دستیابی به بیشترین قدرت و گشتاور، راننده باید دور موتور را تا نزدیکی ردلاین بالا می‌برد. این ویژگی در رانندگی هیجان‌انگیز جذاب بود، اما در استفاده شهری و روزمره می‌توانست خسته‌کننده و طاقت‌فرسا باشد. موتور V8 همچنین آن نرمی و گشتاور کاربردی موتورهای شش سیلندر نسل‌های قبلی را نداشت. به همین دلیل، بی ام و در نسل‌های بعدی M3 دوباره به موتورهای شش سیلندر توئین‌توربو بازگشت تا وزن کمتر و گشتاور مناسب‌تری ارائه دهد.

• بی‌ام‌و از کانسپت 7 Protection رونمایی کرد؛ تبدیل بی‌ام‌و سری ۷ به سدان لوکس ضدگلوله
• بی ام و iX3 M60 با دو موتور برقی و قدرت ۶۰۴ اسب‌بخار معرفی شد
• بی ام و M3 برقی رونمایی شد؛ چهار موتور الکتریکی برای چابکی بیشتر و لذت رانندگی
• بی ام و X3 M50 مدل ۲۰۲۷ با ۴۴۳ اسب‌بخار و شتاب ۴.۴ ثانیه‌ای معرفی شد

1. لکسوس IS 500

لکسوس IS برای سال‌ها به‌عنوان یک سدان اسپرت کامپکت با موتورهای چهار و شش سیلندر شناخته می‌شد. پس از خروج مدل قدرتمند IS F از بازار در سال ۲۰۱۴، نسخه استاندارد IS با موتور ۳.۵ لیتری V6 و قدرت حدود ۳۰۰ اسب‌بخار به تولید ادامه داد و نیروی آن از طریق گیربکس هشت‌سرعته اتوماتیک منتقل می‌شد.

با این‌ حال، لکسوس در سال ۲۰۲۲ تصمیم گرفت موتور ۵ لیتری V8 تنفس طبیعی قدیمی خود را با قدرت ۴۷۲ اسب‌بخار در مدل IS 500 نصب کند. مشکل مهم این بود که برخلاف محصولات سری F، این خودرو از ارتقاهای اختصاصی در بخش شاسی، سیستم تعلیق و ترمزها بهره نمی‌برد. در نتیجه، IS 500 در مسیر مستقیم سرعت و شتاب قابل‌توجهی داشت، اما شاسی و تعلیق پایه آن که برای موتور شش سیلندر تنظیم شده بود، در پیچ‌ها نمی‌توانست قدرت و وزن بیشتر پیشرانه V8 را به‌خوبی مهار کند.

این ناهماهنگی باعث شد توان بالای موتور همیشه به تجربه رانندگی بهتر منجر نشود و خودرو در بخش کنترل و پایداری، به اندازه قدرتش توانمند نباشد. صدای جذاب اگزوز و شخصیت هیجان‌انگیز موتور V8 نیز نتوانست ضعف هماهنگی میان پیشرانه و شاسی قدیمی را پنهان کند. در نهایت، لکسوس IS 500 را از خط تولید خارج کرد.