نیروی هوایی آمریکا به طور جدی در حال بررسی توسعهتانکر بدون سرنشینبرای سوخت‌رسانی هوایی است تا ناوگان آینده خود را با فناوری‌های پیشرفته متحول کند. این برنامه‌ها بر اتصال‌پذیری، قابلیت دفاعی و امکان عملیات بدون سرنشین تأکید دارند و از پیشرفت‌های نیروی دریایی در این زمینه الهام گرفته‌اند.

ستوان ژنرال دانیل تالی، فرماندهی تحرک هوایینیروی هوایی آمریکااعلام کرد که نسل بعدی تانکرها، موسوم به «سیستم تانکر پیشرفته»، باید متصل، قادر به دفاع از خود و دارای قابلیت عملیات سرنشین‌دار انتخابی یا کاملاً خودمختار باشد. با اشاره به تانکرهای بدون سرنشین بوئینگ MQ-25 Stingray نیروی دریایی، تالی تأکید کرد که راه‌حل‌های سوخت‌رسانی آینده لزوماً سرنشین‌دار نخواهند بود، اما چالش اصلی چگونگی به‌کارگیری این فناوری در ابعاد و مقیاس مورد نیاز نیروی هوایی است.

چالش‌ها و پیشرفت‌ها در توسعه تانکرهای سوخت‌رسان بدون سرنشین بزرگ

یکتانکر بدون سرنشینبرای نیروی هوایی باید هواپیمایی بسیار بزرگ با ظرفیت حمل سوخت بالا و توانایی پرواز طولانی‌مدت باشد، در حالی که MQ-25 نیروی دریایی، برد و ظرفیت محدودتری دارد. تالی خاطرنشان کرد که عملیاتی کردن هواپیماهای بزرگ کاملاً خودمختار هنوز در مراحل اولیه است.

متیو جورج، مدیرعامل Merlin Labs، اظهار داشت که چشم‌انداز خودمختاری برای هواپیماهای بزرگ در حال وضوح یافتن است. شرکت او در حال پیاده‌سازی خودمختاری بر روی C-130J است که تقریباً هم‌اندازه با تانکرهای بزرگ نیروی هوایی است. جورج مسیر تدریجی از عملیات با خدمه انسانی به سمت خودمختاری کامل را پیشنهاد می‌کند. چالش‌های عمده شامل رسیدگی به شرایط اضطراری و مسائل سیاستی و اخذ تأییدیه است. Merlin Labs در حال همکاری با نیروی هوایی برای دریافت گواهینامه برای فناوری خود و عملیاتی کردن آن روی C-130J است.