کشتی‌های جنگی جنگ جهانی دوم برای به حرکت درآمدن در اقیانوس‌ها به انواع مختلفی از سوخت‌ها متکی بودند، که هر یک نقش حیاتی در عملیات‌های دریایی ایفا می‌کردند.

در حالی که تمرکز معمول بر تجهیزاتنظامیچشمگیر مانند تانک‌ها، هواپیماها و ناوهای عظیم‌الجثه است، سوخت‌رسانی به این ماشین‌های عظیم دریایی، جنبه‌ای کمتر بررسی‌شده از جنگ جهانی دوم محسوب می‌شود. ناوگان‌های دریایی آن زمان عمدتاً از دیزل، بنزین، نفت کوره و زغال سنگ به عنوان منبع انرژی استفاده می‌کردند.

سوخت‌های اصلی و کاربردشان در جنگ جهانی دوم

کشتی‌های جنگی درجنگ جهانی دومعمدتاً از چهار نوع سوخت دیزل، بنزین، نفت کوره و زغال سنگ استفاده می‌کردند. زغال سنگ عمدتاً در کشتی‌های قدیمی‌تر باقی‌مانده بود؛ مثلاً، نیروی دریایی آمریکا از دو کشتی بخار چرخ‌پره‌ای زغال‌سوز برای آموزش پرسنل استفاده می‌کرد. قایق‌های PT کوچک‌تر از بنزین هواپیمایی ۱۰۰ اکتان بهره می‌بردند و زیردریایی‌های آلمانی (U-boats) و آمریکایی نیز از سوخت دیزل بهره می‌بردند.

• 12 تا از عجیب‌ترین کشتی‌های نیروی دریایی آمریکا که برای ماموریت‌های خاص ساخته شدند
• نسل جدید کشتی‌های جنگی به مرحله عملیاتی نزدیک‌تر می‌شوند
• گنبدهای سفید بزرگ روی برخی کشتی‌های نیروی دریایی آمریکا چه کاربردی دارند؟
• چرا ناوهای هواپیمابر هرگز به سرنوشت کشتی‌های جنگی دچار نخواهند شد؟

برتری نفت کوره و دیزل در ناوگان جنگی

بیشتر کشتی‌های زغال‌سوز اوایل قرن بیستم، تا آغاز جنگ جهانی دوم، از خدمت خارج یا به نفت کوره تبدیل شده بودند؛ناو جنگیUSS Texas (BB-35) در سال ۱۹۲۵ به سوخت نفتی روی آورد. نفت کوره، کارایی را افزایش داد و سوخت اصلی ناوهای بزرگ‌تر و سریع‌تر بود؛ USS Iowa (BB-61) حدود ۲.۵ میلیون گالن و ناوهای هواپیمابر کلاس اسکس ۱.۵ میلیون گالن نفت کوره (علاوه بر ۲۴۰,۰۰۰ گالن سوخت هواپیما) حمل می‌کردند.

تا سال ۱۹۳۹، نفت کوره رایج‌ترین منبع انرژی برای اکثر کشتی‌های سطحی در تمام طرفین درگیری بود. زیردریایی‌ها روی سطح از دیزل برای پیش‌رانش و شارژ باتری استفاده می‌کردند، اما در زیر آب به موتورهای الکتریکی متکی بودند؛ نیروی دریایی آمریکا در طول جنگ جهانی دوم از سوخت مخصوص دریایی (NSFO) بهره می‌برد.