دماغه شیشه‌ای بمب‌افکن‌های جنگ جهانی دوم، ویژگی کلیدی بود که هدف‌گیری بصری دقیق بمب‌افکن‌ها را در طول ماموریت‌های حساس امکان‌پذیر می‌ساخت.

در طول جنگ جهانی دوم، نیاز به بمباران اهداف با دقت بالا، توسعه فناوری‌هاینظامیجدید را ضروری ساخت. از آنجا که سیستم‌های هدایت‌شونده امروزی وجود نداشتند، بمباران موفق به دید مستقیم و واضح از هدف بستگی داشت. این چالش، مهندسان را به سمت طراحی دماغه شفاف سوق داد تا بمباردیرها بتوانند به بهترین شکل ممکن ماموریت خود را انجام دهند.

چرا دماغه بمب‌افکن‌ها شیشه‌ای بود؟

وظیفه اصلی بمب‌افکن‌ها، پرتاب دقیق بمب‌ها بود. خدمه بمباران (بمباردیرها) برای هدف‌گیری به دید مستقیم و بدون مانع از هدف نیاز داشتند. آن‌ها از دستگاهی محرمانه به نامبمب‌سایت نوردن M-9استفاده می‌کردند که به هدف‌گیری بصری کمک می‌کرد. شیشه سنتی برای دماغه هواپیما مناسب نبود و خرد می‌شد. از این رو، مواد پلاستیکی اکریلیک مقاوم مانندلوکایتکه در سال ۱۹۳۱ توسط دوپونت اختراع شد وپلکسی‌گلاسکه در سال ۱۹۳۳ توسط اتو روم توسعه یافت، جایگزین شیشه سنتی شدند. این مواد، سبک‌تر و مقاوم‌تر در برابر گلوله بودند و ساخت دماغه شفاف را ممکن ساختند.

• چینی‌ها می‌گویند نقطه‌ضعف بزرگ بمب‌افکن B-21 ریدر آمریکا را کشف کرده‌اند
• جنگنده F-22 قرار بود به بمب‌افکن مافوق‌صوت تبدیل شود؛ داستان پروژه مرموز FB-22
• چگونه ریاضیات به متفقین در پیروزی در جنگ جهانی دوم کمک کرد
• بمب‌افکن گمشده جنگ جهانی دوم در قعر دریا پیدا شد

نقش بمب‌سایت نوردن در دقت بمباران

بمب‌سایت نوردن M-9یک پیشرفت چشمگیر تکنولوژیکی بود که از سال ۱۹۳۲ توسط نیروی هوایی آمریکا به کار گرفته شد. این کامپیوتر آنالوگ به بمباردیر اجازه می‌داد با وارد کردن اطلاعاتی نظیر جهت باد و ارتفاع، موقعیت بهینه هدف را محاسبه کند. یک ژیروسکوپ داخلی نیز پایداری دوربین تلسکوپی را برای عملیات در ارتفاع بالا تامین می‌کرد و دقتی بی‌سابقه در هدف‌گیری به ارمغان می‌آورد. این دماغه شفاف در هواپیماهای شاخصی مانند بی-۱۷، بی-۲۴ و بی-۲۹ آمریکایی، و همچنین هاینکل ۱۱۱ آلمانی و آورو لنکستر بریتانیایی به کار گرفته شد و نقشی حیاتی در موفقیت ماموریت‌های هواییجنگ جهانی دومداشت.