خودروهای موتوروسط معمولاً با کابینی دونفره شناخته می‌شوند و فضای کافی برای ردیف عقب ندارند. با این حال برخی مهندسان توانسته‌اند در این چیدمان متفاوت، چهار صندلی برای سرنشینان در نظر بگیرند.

قرار دادن پیشرانه در فاصله میان سرنشینان و محور عقب، یکی از چیدمان‌های محبوب مهندسان برای ساخت خودروهایی با هندلینگ دقیق و چابک است. در این آرایش، موتورخودرونزدیک به بخش میانی خودرو قرار می‌گیرد و همین موضوع به دستیابی به رفتار حرکتی موردنظر در سوپراسپرت‌ها کمک می‌کند.

با وجود این مزیت، موتوروسط بودن محدودیت مهمی هم دارد و فضای در دسترس برای کابین و بار به‌شدت کاهش پیدا می‌کند. وقتی پیشرانه درست پشت سر راننده و سرنشین جلو جا می‌گیرد، فراهم کردن فضایی کافی برای صندوق بار و صندلی‌های عقب دشوار می‌شود. با این حال برخی از خاص‌ترین خودروهای موتوروسط تاریخ طراحی شده‌اند که فضای ایده‌آلی برای سرنشینان ارائه می‌دهند.

نگاهی به عجیب‌ترین خودروهای موتوروسط تاریخ

بسیاری از خودروهای موتوروسط به دو صندلی محدود می‌شوند و امکان حمل سرنشینان بیشتری را ندارند. با این‌ حال، همه خودروسازان به این محدودیت تن نداده‌اند و برخی کوشیده‌اند با راهکارهای مهندسی هوشمندانه، از فضای موجود بهتر استفاده کنند. آن‌ها با بازنگری در طراحی خودرو توانسته‌اند در کنار حفظ آرایش موتوروسط، برای چهار سرنشین نیز جا باز کنند.

نتیجه این تلاش‌ها، خودروهایی است که برخلاف انتظار از چنین چیدمانی فقط به راننده و یک سرنشین جلو محدود نیستند. ساخت این مدل‌ها نمونه‌ای از تلاش مهندسان برای کنار هم قرار دادن ویژگی‌های متفاوت در یک خودرو است. در ادامه، این خودروهای خاص و گاه عجیب را مرور می‌کنیم.

9. هوندا Z

هوندا Z ارتباطی با خودروهای گران‌قیمت زمان خود نداشت و برای استفاده شهری و رفت‌وآمدهای روزمره ساخته شده بود. این خودرو، مانند زوندآپ یانوس که در ادامه لیست بدان اشاره خواهیم کرد، وسیله‌ای کوچک و ارزان به شمار می‌رفت. هوندا Z یک هاچ‌بک ریزنقش بود که پلتفرم و قطعات زیادی را از وانت هوندا اکتی به ارث برده بود. پیشرانه سه‌سیلندر ۶۵۶ سی‌سی آن درست زیر صندلی‌های عقب قرار داشت. این محل نصب موتور، چیدمانی متفاوت برای خودرویی شهری و جمع‌وجور به وجود می‌آورد.

هوندا این مدل را در نسخه تنفس طبیعی و نسخه توربوشارژ عرضه کرد. موتور تنفس طبیعی توانایی تولید ۵۲ اسب بخار قدرت داشت. در نسخه توربوشارژ، قدرت پیشرانه به ۶۳ اسب بخار می‌رسید. وجود این دو گزینه به خریداران امکان می‌داد متناسب با نیاز و بودجه خود انتخاب کنند. هوندا Z نشان داد که خودرویی با چیدمان موتور خاص می‌تواند برای خریداران دارای بودجه محدود نیز در دسترس باشد.

• معرفی برترین کوپه‌های لوکس دهه ۹۰؛ از کادیلاک الدورادو تا بی ام و سری ۸
• 7 مورد از بهترین خودروهای دنده دستی جهان از نگاه تاپ‌گیر
• معرفی ماندگارترین خودروهای قرن بیستم؛ از هاچ‌بک مینی ماینر تا افسانه مک‌لارن F1

8. فراری موندیال

فراریپس از عرضه مدل‌های GT4، موندیال را ساخت تا خودرویی خانوادگی‌تر و نزدیک‌تر به یک گرندتورر واقعی ارائه کند. موندیال برای آن طراحی شده بود که در کنار ویژگی‌های اسپرت، راحتی و فضای بیشتری برای سرنشینان داشته باشد. با این‌ حال ظاهر آن از همان ابتدا با انتقادهایی روبه‌رو شد و برخی منتقدان، فرم بخش عقب بدنه را ناهماهنگ و عجیب می‌دانستند.

قدرت نسخه‌های اولیه عرضه‌شده در آمریکا نیز چندان زیاد نبود و حدود ۲۱۴ اسب بخار اعلام شده بود. با وجود این انتقادها، موندیال در نهایت به موفقیتی تجاری برای فراری تبدیل شد. این خودرو طی ۱۳ سال تولید، بیش از ۶ هزار دستگاه فروش داشت. چنین میزان فروشی موندیال را به یکی از محصولات موفق مارانلو تبدیل کرد. نسخه کابریوی آن نیز ویژگی کم‌نظیری داشت و با سقف روباز به خط تولید رسید. موندیال کابریو تنها خودروی موتوروسط تاریخ بود که با چهار صندلی و سقف روباز تولید شد.

7. فراری 208 GT4 و 308 GT4

فراری برای عقب نماندن از رقابت در بازار خودروهای موتوروسط چهارنفره، مدل‌های ۲۰۸ GT4 و ۳۰۸ GT4 را معرفی کرد. این دو مدل در مقایسه با دیگر محصولات این برند، گزینه‌هایی اقتصادی‌تر در سبد فراری به شمار می‌رفتند. قلب تپنده هر دو خودرو یک پیشرانه V8 بود که به‌صورت عرضی در بدنه نصب می‌شد.

نیروی موتور از طریق یک گیربکس پنج‌سرعته دستی به چرخ‌های عقب منتقل می‌شد. این آرایش فنی در کنار کابین چهارنفره، GT4 ها را به نمونه‌هایی متفاوت در میان فراری‌های موتوروسط تبدیل می‌کرد. فراری این خودروها را در سال‌های نخست عرضه با نام دینو به فروش می‌رساند. این تصمیم با هدف حفظ نام اصلی فراری برای مدل‌های پرچم‌دار این شرکت گرفته شده بود. از حدود سال ۱۹۷۶ نشان اسب سرکش روی بدنه این خودروها قرار گرفت. پس از این تغییر ارزش ۲۰۸ GT4 و ۳۰۸ GT4 در بازار چندین برابر شد.

• بهترین خودروهای زیر 35 هزار دلار برای تجربه لذت رانندگی در سال 2026
• 9 خودرو سوپراسپرت‌ با بزرگ‌ترین بال عقب در تاریخ؛ از کانتاش افسانه‌ای تا وایپر ACR
• بهترین خودروهای داخلی ایران در ۱۴۰۵ ؛ کدام مدل‌ها هنوز ارزش خرید دارند؟

6. زوندآپ یانوس

زوندآپ یانوس خودرویی بسیار کوچک و نامتعارف بود که در آلمان، بین سال‌های ۱۹۵۷ و ۱۹۵۸ تولید شد. این مدل امروزه برای بسیاری از علاقه‌مندان خودرو ناشناخته است و در شمار خودروهای خاص و کم‌تیراژ تاریخ قرار می‌گیرد. در طول دو سال تولید تنها ۶٬۹۰۲ دستگاه از زوندآپ یانوس ساخته شد. تمام این خودروها از یک پیشرانه تک‌سیلندر دوزمانه بهره می‌بردند. قدرت این موتور بسیار کوچک حدود ۱۴ اسب بخار بود و با ابعاد جمع‌وجور خودرو تناسب داشت.

با این‌ حال، ویژگی اصلی یانوس نه پیشرانه، بلکه آرایش غیرمعمول کابین آن بود. موتور تک‌سیلندر دقیقاً در مرکز خودرو و میان فضای داخلی قرار داشت. در دو طرف موتور دو صندلی نیمکتی تعبیه شده بود که هرکدام در یک سمت کابین قرار می‌گرفتند. این صندلی‌ها پشت‌به‌پشت نصب شده بودند و آرایشی کاملاً متفاوت با چیدمان معمول خودروها ایجاد می‌کردند. ترکیب موتور مرکزی و صندلی‌های روبه‌جهت مخالف، زوندآپ یانوس را به یکی از عجیب‌ترین خودروهای این فهرست تبدیل کرد.

5. لامبورگینی اوراکو

لامبورگینیدر اوایل دهه ۱۹۷۰ و پس از موفقیت مدل‌های اسپرتی مانند میورا، تصمیم گرفت خودرویی پایه‌ای‌تر و همه‌پسندتر بسازد. این شرکت می‌خواست محصولی عرضه کند که در کنار ویژگی‌های اسپرت، برای گروه گسترده‌تری از خریداران جذاب باشد. نتیجه این تصمیم، لامبورگینی اوراکو بود؛ کوپه‌ای شیک با چیدمان صندلی ۲+۲. این آرایش به معنای وجود دو صندلی اصلی در جلو و دو صندلی کوچک‌تر در عقب بود.

اوراکو به پیشرانه هشت‌سیلندر مجهز شد و حجم موتور آن در نسخه‌های مختلف تغییر کرد. حجم پیشرانه در ابتدا از ۲ لیتر آغاز می‌شد و بعدها نسخه‌های ۲.۵ و ۳ لیتری نیز عرضه شدند. این خودرو قصد داشت ویژگی‌های یک گرندتورر لوکس و یک خودروی اسپرت تمام‌عیار را در کنار هم قرار دهد. ظاهر کشیده و کوپه‌مانند اوراکو، چهره‌ای اسپرت به آن می‌بخشید. در عین حال، کابین آن برای چهار نفر فضا داشت و از خودروهای موتوروسط دونفره متمایز می‌شد.

• لامبورگینی Temerario هیبریدی به ناوگان خودروهای پلیس دبی پیوست
• لامبورگینی روولتو فیس‌لیفت در حال تست دیده شد؛ آیا فقط ظاهر آن جدید است؟
• تیونر اسپانیایی، لامبورگینی Revuelto را به یک هیولای مشکی ۱۰۰۱ اسب‌بخاری تبدیل کرد

4. مازراتی مراک

هم‌زمان با لامبورگینی، مازراتی نیز به سراغ ساخت یک خودروی موتوروسط رفت و مدل مراک را روانه بازار کرد. مراک از پیشرانه V6 استفاده می‌کرد که ریشه آن به سیتروئن SM بازمی‌گشت. مازراتی بعدها نسخه‌ای با موتور دو لیتری را نیز به خط تولید اضافه کرد. هدف از عرضه این نسخه، دور زدن قوانین سنگین مالیاتی بود که بر خودروهای دارای موتورهای حجیم‌تر فشار وارد می‌کرد. در نتیجه، خریداران می‌توانستند نسخه‌ای با حجم موتور کمتر از مراک را انتخاب کنند.

این خودرو در عین برخورداری از چیدمان موتوروسط برای چهار سرنشین جا داشت. مراک به خانواده‌ها و علاقه‌مندان سرعت امکان می‌داد در یک خودرو کنار هم قرار گیرند. خریداران برای لذت بردن از رانندگی با یک کوپه اسپرت ایتالیایی، ناچار نبودند از گشت‌وگذار با همسر و فرزندانشان صرف‌نظر کنند. طراحی جذاب و اصیل ایتالیایی بخش مهمی از هویت این مدل بود. به این ترتیب مراک هم پاسخ‌گوی علاقه به رانندگی اسپرت بود و هم امکان استفاده خانوادگی را فراهم می‌کرد.

3. لوتوس اوورا

لوتوس اوورا با هدف ارائه تعریفی تازه از یک خودروی موتوروسط بریتانیایی ساخته شد. این خودرو قرار نبود فقط در پیست مسابقه کاربرد داشته باشد یا صرفاً برای رانندگی‌های کوتاه و هیجان‌انگیز استفاده شود. لوتوس می‌خواست اوورا در سفرهای طولانی جاده‌ای نیز همراهی قابل‌اعتماد باشد. به همین دلیل، این خودرو در کنار ویژگی‌های اسپرت برای استفاده در مسیرهای طولانی هم در نظر گرفته شده بود.

پیشرانه V6 اوورا ریشه در محصولات تویوتا داشت. با این‌ حال، مهندسی لوتوس تغییر مهمی در شخصیت نهایی خودرو ایجاد کرد. اضافه شدن سوپرشارژر نیز به مجموعه پیشرانه کمک می‌کرد تا تجربه رانندگی اوورا با خودروهای معمولی تویوتا متفاوت باشد. این ترکیب باعث می‌شد راننده هنگام استفاده از اوورا به‌راحتی به یاد تویوتا کمری نیفتد. اوورا در کنار چیدمان موتوروسط، صندلی‌های عقب هم داشت. این صندلی‌ها بسیار کوچک بودند و بیشتر برای کودکان خردسال یا قرار دادن کیف و وسایل کاربرد داشتند.

• رقابت سرعت جنگنده F-35B با خودرو فراری SF90 در پایگاه هوایی ایتالیا
• فراری 812 سفارشی منصوری به ناوگان پلیس دبی پیوست
• ۲۲ خودروی جنجالی تاریخ؛ وقتی غول‌های خودروسازی اعتبار خود را زیر سوال بردند

2. بی ام و i8

بی ام و در سال ۲۰۱۴ با معرفی i8 نشان داد فناوری‌های نوین می‌توانند چیدمان سنتی خودروهای موتوروسط را تغییر دهند. بدنه فیبر کربنی این خودرو یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های ساختاری آن بود. در بخش عقب، یک پیشرانه ۱.۵ لیتری سه‌سیلندر توئین‌توربو قرار داشت. در محور جلو نیز یک موتور الکتریکی نصب شده بود و دو مجموعه نیرو در کنار هم کار می‌کردند. قدرت مجموع این پیشرانه بنزینی و موتور الکتریکی به ۳۵۷ اسب بخار می‌رسید. ترکیب این سامانه‌ها، بی ام و i8 را به نمونه‌ای مدرن از خودروهای موتوروسط تبدیل می‌کرد.

این خودرو می‌توانست مسافت ۲۴ کیلومتر را بدون مصرف بنزین طی کند. قابلیت حرکت بدون بنزین، یکی از ویژگی‌هایی بود که آن را از سوپراسپرت‌های معمول متمایز می‌کرد. i8 به‌عنوان خودرویی مدرن و اسپرت شناخته شد که برای استفاده روزمره نیز کاربرد داشت. به این ترتیب، بی ام و توانست در یک خودرو فناوری نوین، عملکرد اسپرت و کاربردپذیری را کنار هم قرار دهد.

1. کونیگزگ جمرا

کونیگزگ جمرادر میان خودروهای موتوروسط چهارنفره، نمونه‌ای است که این چیدمان را به کامل‌ترین شکل اجرا می‌کند. برخلاف مدل‌های قبلی این فهرست، جمرا برای چهار انسان بالغ کابینی کاملاً جادار فراهم کرده است. یکی از راهکارهای به‌کاررفته در طراحی داخلی آن، استفاده از صندلی‌های بسیار باریک فیبر کربنی است. این صندلی‌ها با اشغال فضای کمتر، به آزاد ماندن فضای کابین کمک می‌کنند.

درهای بسیار بزرگ جمرا نیز سوار و پیاده شدن را آسان‌تر می‌کنند. به لطف طراحی درها، سرنشینان برای ورود به صندلی‌های عقب لازم نیست صندلی‌های جلو را خم کنند. برای سرنشینان عقب، نمایشگر ۱۳ اینچی مجزا در نظر گرفته شده است.

کابین همچنین به جا‌لیوانی و اتصالات ایزوفیکس برای نصب صندلی کودک مجهز است. این تجهیزات در کنار فضای مناسب چهار سرنشین، جمرا را به خودرویی کاربردی‌تر از بسیاری از سوپراسپرت‌های موتوروسط تبدیل می‌کنند. به همین دلیل جمرا کاربردی‌ترین سوپراسپرت موتوروسط جهان توصیف شده است.