خورشید ما شاید واقعا سیاره‌خوار باشد

تحول ستاره‌ها می‌تواند روندی بسیار آشفته داشته باشد و به همین دلیل، بعید نیست که در تاریخ کیهانی سیاره‌هایی به درون ستاره مادر خود کشیده و برای همیشه نابود شده باشند.

پژوهشی تازه که در نشریه Monthly Notices of the Royal Astronomical Society منتشر شده، احتمال می‌دهد خورشید جوان ما میلیاردها سال پیش سیاره‌ای با جرمی حدود ۵ تا ۱۰ برابر زمین را بلعیده باشد. نکته مهم اینجاست که بر اساس این بررسی، امکان یافتن آثار قابل شناسایی از آن جرم گمشده درون خورشید وجود دارد. مدل ارائه‌شده همچنین با اندازه‌گیری‌های مستقل از ساختار داخلی خورشید هماهنگی دارد و می‌تواند اخترشناسان را یک قدم به حل این معمای کیهانی نزدیک‌تر کند.

متولی ییلدیز، نویسنده این پژوهش و اخترشناس دانشگاه اژه در ترکیه، گفت

سیاره‌ای که چند برابر زمین جرم داشته، ممکن است در دوران جوانی خورشید به درون آن سقوط کرده باشد و اثری شیمیایی از خود در اعماق ستاره بر جای گذاشته باشد.

این مطالعه از بررسی دو معمای جداگانه درباره خورشید آغاز شد. نخست اینکه مدل‌های متداول خورشیدی معمولا نمی‌توانستند مشاهدات واقعی مربوط به ناحیه همرفتی خورشید، یعنی خارجی‌ترین لایه این ستاره، را به‌طور کامل بازتولید کنند. دوم اینکه سطح خورشید در مقایسه با ستاره‌های مشابه، مقدار لیتیوم کمتری داشت.

این کمبود لیتیوم اهمیت زیادی داشت، زیرا لیتیوم با سه پروتون یکی از عناصر ابتدایی در روند تکامل ستاره‌ای محسوب می‌شود. ییلدیز برای توضیح این ویژگی غیرمعمول، احتمال دیگری را مطرح کرد: شاید بلعیده شدن یک سیاره در گذشته، ترکیب شیمیایی خورشید را تغییر داده باشد.

ییلدیز توضیح داد

ما می‌خواستیم بدانیم آیا این دو مشکل می‌توانند ریشه مشترکی در تاریخ شیمیایی اولیه خورشید داشته باشند یا نه. از آنجا که سیاره‌ها از موادی با ترکیب شیمیایی متفاوت از گاز موجود در قرص پیرامون ستاره شکل می‌گیرند، این پرسش مطرح شد که آیا بلعیده شدن یک سیاره در دوران جوانی خورشید می‌توانسته نشانه‌ای شیمیایی درون آن باقی بگذارد.

برای بررسی این فرضیه، ییلدیز از یک ماژول متن‌باز برای شبیه‌سازی تکامل ستاره‌ای استفاده کرد و طیف گسترده‌ای از سناریوهای مختلف مربوط به جذب ماده را مورد آزمایش قرار داد تا مشخص شود کدام مدل می‌تواند خورشید امروزی را بهتر توضیح دهد. بهترین تطابق به مدلی مربوط بود که در آن خورشید میلیاردها سال پیش یک سیاره با جرم چند برابر زمین را به خود جذب کرده بود.

جرم به‌دست‌آمده از این مدل با اندازه‌گیری‌های شناخته‌شده درباره بخش‌های داخلی خورشید و همچنین میزان لیتیوم موجود در آن سازگاری داشت. این سناریو حتی می‌تواند توضیحی برای کمبود نسبی سیاره‌های ابرزمین در منظومه شمسی ارائه کند؛ زیرا در بسیاری از منظومه‌های سیاره‌ای دیگر، چنین سیاره‌هایی فراوان‌تر هستند.

ییلدیز افزود

تصور می‌کردیم بلعیده شدن یک سیاره می‌تواند روی ساختار خورشید اثر بگذارد، اما انتظار نداشتیم محاسبات به محدوده جرمی مشخصی برای یک سیاره ابرزمین برسند. این موضوع یکی از جالب‌ترین نتایج این پژوهش بود.

ییلدیز در پایان مقاله تأکید کرد که نتایج محاسبات، امکان فیزیکی بلعیده شدن یک سیاره ابرزمین توسط خورشید را تقویت می‌کند، اما هنوز نمی‌توان گفت چنین اتفاقی واقعا رخ داده است. با این حال، یافته‌ها این احتمال را به گزینه‌ای جدی برای توضیح یکی از عوامل ناشناخته در مدل‌های مربوط به خورشید و دیگر ستاره‌ها تبدیل می‌کنند.

از این رو، پژوهش‌های نظری و رصدی آینده می‌توانند این سناریو را با دقت بیشتری بررسی کنند. ییلدیز گفت: پژوهش ما این پرسش را مطرح می‌کند که آیا خود خورشید هنوز می‌تواند شواهد قابل مشاهده‌ای از چنین رویدادی در اختیار ما قرار دهد یا نه و ما معتقدیم که چنین امکانی وجود دارد. گام بعدی این است که بررسی کنیم آیا می‌توان این آثار را به‌صورت مستقل شناسایی کرد.

برای ارزیابی پایداری، امنیت و نگهداری این زیرساخت، راهنمای پشتیبانی شبکه را نیز مطالعه کنید.