این مرد بیش از ۷۰۰ سال پیش درگذشت؛ پس چرا به نظر می‌رسد با یک ماشین تصادف کرده است؟

عجیب‌ترین چیزی که این هفته یاد گرفتید چه بود؟ پاسختان هرچه که باشد، به شما قول می‌دهیم اگر این مطلب را بخوانید، با پاسخ‌های به‌مراتب عجیب‌تری روبه‌رو خواهید شد.

در سال ۱۹۹۷، باستان‌شناسان ۹ اسکلت مربوط به قرون وسطی را در زیرزمین یک کلیسای کوچک در داخل قلعه استرلینگ کشف کردند. این مکان غیرمعمول برای آرامگاه (دفن در فضای سرپوشیده)، به‌شدت توجه آن‌ها را به خود جلب کرد. تاریخ‌گذاری رادیوکربن، قدمت آن‌ها را به حوالی سال ۱۳۰۰ میلادی رساند؛ موضوعی که توضیح منطقی و بالقوه‌ای برای دفن آن‌ها در فضای بسته ارائه می‌داد: وقوع یک محاصره که مردم را از خروج از قلعه بازمی‌داشت. محاصره استرلینگ توسط ادوارد اول در سال ۱۳۰۴، تصادفا یکی از بی‌رحمانه‌ترین نمونه‌های جنگ محاصره‌ای در تاریخ آن سرزمین به شمار می‌رود.

بیشتر اسکلت‌های یافت‌شده در کلیسای استرلینگ، دارای همان نوع زخم‌هایی بودند که باستان‌شناسان انتظار داشتند در قربانیان یک محاصره بیابند؛ مانند بریدگی با شمشیر، آسیب‌های ناشی از ضربات جسم سخت و جراحات نبرد تن‌به‌تن. اما یکی از آن‌ها کاملا متفاوت بود. اسکلت ۱۵۰ به‌معنای واقعی کلمه، شبیه‌به یک پازل انسانی ازهم‌پاشیده بود؛ با بیش از ۱۶۰ شکستگی که روی قامت ۱۶۵ سانتی‌متری او به چشم می‌خورد. جمجمه‌اش به ۶۱ قطعه خُرد شده، استخوان بالای پای او اساسا متلاشی شده و ده‌ها شکستگی زیگزاگ عجیب در امتداد دنده‌هایش وجود داشت. همچنین یک شکستگی دندانه‌دار و هولناک مشابه نیز روی شانه‌اش دیده می‌شد.

دانشمندان اخیرا دست‌به‌کار شدند تا برخی از احتمالات پیرامون وضعیت اسکلت ۱۵۰ را رد کنند. آن‌ها با استفاده از تکنیک‌های تصویربرداری پیشرفته و تحلیل‌های پزشکی قانونی نشان دادند که این شکستگی‌ها روی استخوان تازه رخ داده است و نمایانگر یک سناریوی پرهرج‌ومرج پس از مرگ نیست. آن‌ها الگوهای شکستگی را با سقوط از ارتفاع زیاد، لگدمال شدن توسط اسب و دیگر مقصران احتمالی مقایسه کردند، اما هیچ‌کدام با شواهد هم‌خوانی نداشت. آسیب‌های این اسکلت، به‌شکل تکان‌دهنده‌ای به برخورد با یک قطار یا اتومبیل درحال‌حرکت با سرعت بالا شباهت داشت.

البته می‌دانیم که در زمان محاصره استرلینگ، هیچ قطار سریع‌السیر یا اتومبیلی وجود نداشته است؛ اما هنوز برای مقصر دانستن بیگانگان فضایی عجله نکنید! کافی است نگاهی به منجنیق‌های غول‌پیکر آن دوران (تِربوشه) بیندازید.

این ماشین‌های محاصره لزوما برای کشتن مستقیم افراد طراحی نشده بودند. نقطه قوت آن‌ها، درهم‌کوبیدن سازه‌ها و فرو ریختن بخش‌هایی از دیوار بود که در نتیجه، سد دفاعی قلعه تحت محاصره را در هم می‌شکست. اما محققان اکنون بر این باورند که اگر شخصی به‌طور تصادفی مورد اصابت پرتابه عظیم و پرسرعت یک منجنیق قرار می‌گرفت، وضعیت جسد او دقیقا شبیه‌به کسی می‌شد که با یک ماشین تصادف کرده است.

وار ولف (گرگ جنگی)، یکی از مدعیان عنوان بزرگ‌ترین منجنیقی که تاکنون در تاریخ ساخته شده، دقیقا برای محاصره استرلینگ طراحی و در همان‌جا رونمایی شد. در واقع گفته می‌شود که فرماندار استرلینگ با دیدن این سلاح رعب‌آور، قصد تسلیم شدن داشت؛ اما ادوارد اول نپذیرفت و ترجیح داد ابتدا قدرت این ماشین محاصره عظیم را به نمایش بگذارد. وقتی پرتابه وار ولف دیوار محافظ قلعه را سوراخ کرد، ناظران این منظره را به تیری که پارچه‌ای را می‌شکافد، تشبیه کردند.

تقریبا به‌طور قطع می‌توان گفت که اسکلت ۱۵۰ توسط پرتابه مستقیم خود وار ولف کشته نشده است؛ چراکه ادوارد اول برای تماشای اولین و تنها حمله این سلاح، حتی زمانی را صرف برپایی یک جایگاه ویژه برای تماشای بانوان دربار کرد. ما می‌دانیم که پیش از ورود وار ولف به صحنه نبرد، چندین منجنیق نسبتا کوچک‌تر، ماه‌ها قلعه را بمباران کرده بودند؛ بنابراین از نظر آماری بسیار محتمل‌تر است که یکی از این ماشین‌های کوچک‌تر، جان این مرد بخت‌برگشته را گرفته باشد. علاوه بر این، دفن این اسکلت در داخل قلعه نشان می‌دهد که محاصره تا مدتی پس از مرگ او ادامه داشته است (می‌دانیم زمانی که وار ولف کار خود را انجام داد، محاصره به پایان رسید).

مقاله علمی پشت این داستان، هنوز مورد داوری همتا قرار نگرفته و صرفا اوایل سال ۲۰۲۶ در یک کنفرانس ارائه شده است. اما اگر این تحقیق از زیر تیغ بررسی‌های دقیق سایر کارشناسان سربلند بیرون بیاید، اسکلت ۱۵۰ می‌تواند نمایانگر اولین قربانی کشف‌شده در تاریخ باشد که مستقیما بر اثر اصابت پرتابه یک منجنیق غول‌پیکر جان خود را از دست داده است.

برای ارزیابی پایداری، امنیت و نگهداری این زیرساخت، راهنمای پشتیبانی شبکه را نیز مطالعه کنید.