راز گورستانی که ۷۰ سال پیش ناپدید شد، سرانجام با بررسی استخوان‌ها فاش شد

در سال ۱۹۵۵، کارگران یک معدن گچ در هایستد، نزدیک شهر سیتینگبورن در انگلستان، هنگام کار با صحنه‌ای غیرمنتظره روبه‌رو شدند. ناگهان یک جمجمه انسان از شیب کناره گودال به پایین افتاد. این کشف نخستین مورد از حدود ۲۶ تدفین متعلق به یک گورستان باستانی بود.

برای نجات بقایای انسانی پیش از تخریب کامل آن‌ها بر اثر فعالیت معدن، عملیات کاوش اضطراری آغاز شد. باستان‌شناسان از یافته‌ها عکس گرفتند و یادداشت‌هایی تهیه کردند و روزنامه محلی نیز گزارش این کشف را برای خوانندگان کنجکاو خود منتشر کرد. اما با پایان کاوش‌ها، آثار به‌تدریج ناپدید شدند؛ برخی ظروف سفالی به مجموعه‌های خصوصی راه یافتند، یادداشت‌ها از بین رفتند و استخوان‌ها بارها جابه‌جا شدند تا سرانجام به فراموشی سپرده شوند. به این ترتیب، گورستان هایستد عملاً در شمار محوطه‌های باستان‌شناسی گمشده قرار گرفت.

این وضعیت زمانی تغییر کرد که مایکل لِگ، دانشجوی دکتری در آن زمان، تصمیم گرفت مجموعه قدیمی یافته‌ها را دوباره بررسی کند. او و همکارانش دریافتند که این گورستان از اواخر عصر آهن تا اوایل دوره رومی مورد استفاده قرار داشته و احتمالاً سومین گورستان بزرگ شناخته‌شده با آیین تدفین دِیل به شمار می‌رود. نتایج این پژوهش در نشریه Oxford Journal of Archaeology منتشر شده است.

لِگ درباره روند این تحقیق گفت

این فرایند واقعاً تا حد زیادی شبیه یک داستان کارآگاهی بود؛ باید آثار باستانی را پیدا می‌کردیم، با مردم محلی و متصدیان موزه‌ها صحبت می‌کردیم، بریده‌های روزنامه‌ها را بررسی می‌کردیم و با کنار هم گذاشتن شواهد، ماجرای کاوش‌های گذشته را دوباره بازسازی می‌کردیم.

کشف دوباره و ناپدید شدن مجدد آثار

بر اساس این پژوهش، هایستد معدن گچ متروکه‌ای در نزدیکی رودشمر گرین، در جنوب انگلستان، قرار دارد. این منطقه پیشینه باستان‌شناسی طولانی‌ای دارد و طی دو قرن گذشته، آثار مختلفی از دوره رومی در آن کشف شده‌اند.

در سال ۱۹۵۵، کارگران معدن به بقایای اسکلت‌های انسانی برخورد کردند و همین موضوع به آغاز کاوش‌های نجات‌بخش انجامید. در جریان این عملیات، ۲۰ اسکلت، تعدادی ظرف سفالی، یک سنجاق زینتی و شواهد احتمالی مربوط به سوزاندن اجساد شش انسان کشف شد. طبق گزارش پژوهش، بیشتر اطلاعات باقی‌مانده از این کاوش‌ها به عکس‌های قدیمی، گزارش‌های روزنامه‌ها و مصاحبه با کاوشگران و متصدیان نگهداری بقایا محدود می‌شود.

درباره سرنوشت یافته‌ها پس از پایان کاوش، روایت‌های متفاوتی وجود دارد. یکی از کاوشگران ادعا کرده بود که آثار به موزه‌های میدستون و تالار دادگاه میلتون ریجس منتقل شدند و انجمن باستان‌شناسی کنت نیز گزارشی کامل درباره آن‌ها تهیه کرد که هرگز به انتشار نرسید. در مقابل، برخی روایت‌ها حاکی از آن هستند که تمام یافته‌ها به سرقت رفتند یا دوباره به صاحبان معدن بازگردانده شدند.

با گذشت زمان، چهار ظرف سفالی باقی‌مانده و بقایای استخوانی ۱۶ نفر شناسایی و مکان‌یابی شدند. با این حال، استخوان‌ها پس از نگهداری در کیسه‌های کاغذی داخل زیرزمینی مرطوب، به‌شدت با یکدیگر مخلوط شده بودند. رطوبت به‌تدریج کیسه‌ها را از بین برد و محتویات آن‌ها روی هم ریخت؛ اتفاقی که شناسایی و تفکیک بقایا را بسیار دشوار کرد.

بازسازی تاریخ گورستان و هویت مدفون‌شدگان

مایکل لِگ در سال ۲۰۱۸ و در جریان تحصیلات دکتری خود، شناسایی استخوان‌های باقی‌مانده در موزه میدستون را آغاز کرد. سپس او و همکارانش بررسی‌های علمی را ادامه دادند و توانستند برای نخستین بار تصویری روشن‌تر از افرادی ارائه دهند که در گورستان هایستد دفن شده بودند.

به دلیل درهم‌آمیختگی شدید استخوان‌ها، پژوهشگران نتوانستند اسکلت‌های کامل و مستقلی از افراد مختلف بازسازی کنند، اما موفق شدند بقایای دست‌کم ۱۷ نفر را شناسایی کنند. این افراد شامل مردان، زنان و دست‌کم یک کودک بودند. بررسی‌ها همچنین نشان داد که بسیاری از آن‌ها مدت‌ها پیش از مرگ، دندان‌های آسیاب خود را از دست داده بودند. روی یکی از جمجمه‌ها نیز فرورفتگی‌ای دیده شد که احتمال دارد بر اثر ضربه به سر ایجاد شده باشد.

لِگ با ابراز تأسف درباره دشواری شناسایی دقیق بقایا گفت

احتمالاً هیچ‌گاه راهی برای نسبت دادن تک‌تک استخوان‌ها به فرد درست پیدا نخواهد شد و این موضوع واقعاً تأسف‌بار است.

تاریخ‌گذاری رادیوکربنی نشان داد که گورستان از اواخر عصر آهن تا پس از حمله رومی‌ها به بریتانیا مورد استفاده قرار داشته است. بررسی دی‌ان‌ای شش نفر نیز نشان داد که آن‌ها از نظر ژنتیکی شباهت‌هایی با ساکنان جنوب بریتانیا در عصر آهن داشته‌اند. با این حال، احتمال می‌رود دست‌کم یکی از افراد تبار اجدادی مرتبط با فرانسه یا سوئیس داشته باشد.

تحلیل ایزوتوپ‌ها همچنین حاکی از شباهت رژیم غذایی افراد مدفون‌شده بود. این یافته احتمال می‌دهد که آن‌ها با وجود رشد در همان منطقه، به شیوه‌های غذایی رایج در فرهنگ رومی نیز روی آورده بودند.

یکی از بخش‌های جالب توجه پژوهش، بررسی بقایایی بود که به‌عنوان اجساد سوزانده‌شده معرفی شده بودند. برخی گزارش‌های قدیمی از اسکلت‌هایی حکایت داشتند که در معرض آتش قرار گرفته بودند و در اطراف یکی از آن‌ها نیز چوب سوخته دیده می‌شد. این شواهد احتمال می‌دهد که برخی از تدفین‌ها از نوع بوسـتوم بوده باشند؛ روشی که در آن، آتش مخصوص سوزاندن جسد روی یک گور روباز برپا می‌شد و با فروکش کردن آتش، بقایای جسد به داخل گور می‌افتاد.

طبق این پژوهش، سنت تدفین بوسـتوم احتمالاً در نواحی نزدیک رودهای راین و دانوب شکل گرفته بود و در بریتانیا رواج چندانی نداشت.

لِگ درباره اهمیت احتمالی این کشف گفت

اگر تدفین‌های سوزاندن جسد در هایستد واقعاً از نوع بوسـتوم بوده باشند، اهمیت تاریخی بسیار زیادی خواهند داشت. شواهد موجود نشان می‌دهند که بیشتر جمعیت هایستد به همین منطقه تعلق داشته‌اند، اما سنت تدفین بوسـتوم قطعاً یک رسم محلی نبوده است.

عکس‌های قدیمی نشان می‌دهند که برخی افراد احتمالاً با استفاده از شیوه سنتی تدفین دِیل به خاک سپرده شده بودند. اگر تعداد اولیه ۲۶ تدفین تأیید شود، هایستد در جایگاه سومین گورستان بزرگ شناخته‌شده با این نوع آیین تدفین قرار خواهد گرفت.

لِگ درباره ارزش اصلی این تحقیق گفت

به باور من، اهمیت اساسی این پژوهش در آن است که نشان می‌دهد حتی بیش از ۷۰ سال پس از کشف یک مجموعه باستانی نادیده‌گرفته‌شده، باز هم می‌توان اطلاعات ارزشمندی از آن به دست آورد.

با این حال، یافته‌های این پژوهش تنها به بازشناسی مجموعه‌ای فراموش‌شده از آثار باستانی محدود نمی‌شوند.

لِگ در توضیح اهمیت انسانی این مطالعه گفت

گاهی ممکن است بقایای انسانی موجود در مجموعه‌های موزه‌ای را صرفاً منابعی باستان‌شناختی و بی‌جان در نظر بگیریم، اما باید به خاطر داشته باشیم که این بقایا متعلق به انسان‌هایی زنده با زندگی‌ها و باورهای پیچیده بوده‌اند. امیدواریم با این پژوهش توانسته باشیم بخشی از داستان زندگی آن‌ها و همچنین روایت کاوش‌هایی را که به کشف بقایایشان انجامید، دوباره بازسازی کنیم.

برای ارزیابی پایداری، امنیت و نگهداری این زیرساخت، راهنمای پشتیبانی شبکه را نیز مطالعه کنید.