تکنولوژی و اینترنت

چرا چهره شما در عکس‌ها غیرطبیعی می‌افتد؟

مقصر شما نیستید، فیزیک است! اگر شما هم کمی شبیه من باشید، احتمالا این تجربه را داشته‌اید: پیش از خروج از خانه در آینه نگاه می‌کنید و احساس می‌کنید نسبتا خوش‌تیپ و مرتب هستید، اما بعدا عکسی از خودتان می‌بینید و ناگهان احساس می‌کنید چهره خودتان به شما خیانت کرده…

6 دقیقه مطالعه
  • پشتیبانی شبکه
  • چهره
  • تصویر
  • آینه
  • شما
  • عکس
  • بیشتر
  • چهره‌ای
چرا چهره شما در عکس‌ها غیرطبیعی می‌افتد؟

خلاصه تحلیلی خبر

مقصر شما نیستید، فیزیک است! اگر شما هم کمی شبیه من باشید، احتمالا این تجربه را داشته‌اید: پیش از خروج از خانه در آینه نگاه می‌کنید و احساس می‌کنید نسبتا خوش‌تیپ و مرتب هستید، اما بعدا عکسی از خودتان می‌بینید و ناگهان احساس می‌کنید چهره خودتان به شما خیانت کرده…

موضوعات اصلی: پشتیبانی شبکه، چهره، تصویر، آینه، شما، عکس

مقصر شما نیستید، فیزیک است!

اگر شما هم کمی شبیه من باشید، احتمالا این تجربه را داشته‌اید: پیش از خروج از خانه در آینه نگاه می‌کنید و احساس می‌کنید نسبتا خوش‌تیپ و مرتب هستید، اما بعدا عکسی از خودتان می‌بینید و ناگهان احساس می‌کنید چهره خودتان به شما خیانت کرده است!

برای من، این فاجعه معمولا ترکیبی از این موارد است: یک چشم که به‌خاطر نور خورشید نیمه‌بسته افتاده، لبخندی که همیشه شبیه یک پوزخند زورکی و مصنوعی ثبت می‌شود و چانه‌ام که با وجود تمام تلاش‌ها برای یافتن بهترین زاویه سلفی، چندطبقه و غبغب‌دار به نظر می‌رسد. در آن لحظه با خودم فکر می‌کنم: محال است این من باشم!

اما واقعیت این است که این دقیقا خود منم! خب، اگر آن چهره نسبتا بی‌نقص و قابل‌قبولی که در آینه دیدم خودم هستم و این عکس به‌شدت مأیوس‌کننده هم منم، کدام‌یک را باید باور کنم؟ کدام‌یک واقعی‌تر است؟ اصلا چرا چهره ما در عکس‌ها تا این حد با آینه تفاوت دارد و کدام نسخه به حقیقت نزدیک‌تر است؟

دکتر نیکلاس اپلی، دانشمند علوم رفتاری در مدرسه کسب‌وکار بوث (وابسته به دانشگاه شیکاگو)، در گفت‌وگو با نشریه Popular Science می‌گوید

ما معمولا به چیزهایی که برایمان آشناترند، بیشتر علاقه‌مند می‌شویم. بنابراین، اگر به‌طور مداوم و روتین تصویر خودتان را در آینه می‌بینید، با گذشت زمان به همان تصویر دل‌بسته خواهید شد.

چهره‌ای که می‌شناسید، چهره‌ای نیست که دیگران می‌بینند

بخشی از پاسخ این معما در فیزیک ساده نهفته است. آینه، تصویر معکوس چهره شما را نشان می‌دهد، درحالی‌که عکس این‌گونه نیست. چهره تقریبا همه انسان‌ها دارای نوعی عدم‌تقارن ظریف است: یک چشم کمی بالاتر است، یا یک طرف دهان انحنای متفاوتی دارد. اینکه بازیگران از داشتن زاویه خوب در صورتشان صحبت می‌کنند، تا حد زیادی ریشه در واقعیت دارد. وقتی هر روز و هزاران بار در آینه نگاه می‌کنید، در واقع دارید آن عدم‌تقارن را به‌صورت وارونه تماشا می‌کنید.

اما چرا یک تصویر معکوس باید بیشتر از تصویر واقعی، حس درست بودن را به ما القا کند؟ روان‌شناسان این پدیده را اثر مواجهه صِرف می‌نامند. این نظریه می‌گوید که هرچه بیشتر در معرض چیزی قرار بگیریم، بیشتر تمایل داریم که آن را دوست داشته باشیم، صرفا به این دلیل که برایمان آشناتر می‌شود.

دکتر والنتینا کاتزاتو، دانشیار علوم اعصاب شناختی در دانشگاه مسینای ایتالیا می‌گوید

ازآنجاکه بیشتر ما چهره خود را همواره از طریق بازتاب آینه می‌بینیم، آن پیکربندی و ساختار معکوس برایمان بسیار آشنا و عادی می‌شود. از طرفی چون همه چهره‌ها تا حدودی نامتقارن هستند، یک عکس غیرمعکوس موقعیت اجزای صورت را به‌گونه‌ای تغییر می‌دهد که ممکن است در نگاه ما به‌طرزی ناملموس، اشتباه و غیرطبیعی جلوه کند؛ هرچند که همان چهره برای دیگران کاملا عادی و طبیعی است.

اپلی نیز در تأیید این موضوع می‌گوید ما به نسخه روزمره‌ای از خودمان عادت می‌کنیم که به معنای واقعی کلمه، وارونه چیزی است که دیگران می‌بینند

آشنا بودن تصویر آینه، پردازش روان‌شناختی آن را برای مغز آسان‌تر می‌کند. شما ممکن است تصویر آینه‌ای خودتان را دوست داشته باشید، اما فراموش نکنید که دیگران، عکس شما را می‌بینند.

با این حال، به گفته دکتر کاتزاتو، تفاوت‌های بین یک عکس ثابت و یک تصویر آینه‌ای، بسیار ظریف‌تر و پیچیده‌تر از یک جابه‌جایی ساده چپ‌وراست است

نگاه کردن در آینه یک تجربه پویا و تعاملی است: ما مدام حرکت می‌کنیم، حالت چهره خود را تغییر می‌دهیم و بهترین زاویه دلخواه را برای تماشا انتخاب می‌کنیم. در مقابل، یک عکس تنها کسری از ثانیه را فریز می‌کند؛ آن هم اغلب در شرایط نورپردازی و زاویه دوربینی که ما در حالت عادی انتخاب نمی‌کنیم.

بنابراین، احساس ناخوشایندی که ممکن است از دیدن یک عکس به شما دست بدهد، نه‌تنها به وارونه بودن تصویر، بلکه به گسست میان آن لحظه ثابت ثبت‌شده در دوربین و بازتاب متحرک و سه‌بعدی همیشگی درون آینه ارتباط دارد.

لایه عمیق‌تری در نحوه دیدن خودمان

پیچیدگی دیگری نیز در نحوه درک ما از چهره خودمان وجود دارد که ریشه در یک واکنش کاملا ناخودآگاه دارد. محققان به این پدیده عزت نفس ضمنی می‌گویند: حس بنیادین انسان از ارزش خود، که به‌طور آگاهانه مورد بررسی قرار نمی‌گیرد.

اپلی این موضوع را مستقیما مطالعه کرده است. تیم او در یک آزمایش، ابتدا عکس‌هایی کاملا خنثی از شرکت‌کنندگانی گرفتند که به دوربین خیره شده بودند. سپس به‌صورت دیجیتالی، هر یک از این عکس‌ها را در طیفی از تغییرات با چهره‌های دیگر ادغام کردند؛ از یک چهره بسیار جذاب گرفته تا یک میانگین ترکیبی و در نهایت یک چهره به‌شدت غیرجذاب. آن‌ها برای هر نفر ۱۱ نسخه متفاوت ایجاد کردند و سپس از شرکت‌کنندگان خواستند تا عکس واقعی خودشان را از میان آن‌ها انتخاب کنند.

اپلی می‌گوید

به‌طور متوسط، افراد تمایل داشتند چهره‌ای را به‌عنوان عکس واقعی خود انتخاب کنند که از چهره اصلی‌شان جذاب‌تر بود.

با این حال، او محتاطانه می‌افزاید که نباید در مورد این یافته اغراق کرد

تفسیرهای جایگزینی نیز وجود دارند که ما آن‌ها را مستقیما آزمایش نکردیم.

وی تأکید می‌کند که از شرکت‌کنندگان با چهره‌ای کاملا خنثی در شرایط آزمایشگاهی عکس‌برداری شده بود؛ حالتی که هیچ شباهتی به نگاه‌های روزمره ما در آینه یا دوربین گوشی ندارد.

شاید شما در عکس‌های روزمره‌تان بیشتر لبخند می‌زنید و این تصویری بسیار مثبت‌تر از آن چیزی است که ما در آزمایشگاه از افراد گرفتیم.

تحقیقات دکتر کاتزاتو این مفهوم را حتی از این هم فراتر برد. تیم او چهره شرکت‌کنندگان را با تصاویر زنان ناآشنایی که تحت عمل‌های زیبایی (به‌طور خاص فیلر لب و گونه) قرار گرفته بودند ادغام کردند و از آن‌ها خواستند چهره خود را تشخیص دهند.

او می‌گوید

ما متوجه شدیم که در یک مشاهده کوتاه و گذرا، شرکت‌کنندگان همچنان آن چهره دست‌کاری‌شده را به‌عنوان چهره خودشان شناسایی می‌کردند؛ حتی زمانی که عکس حاوی اطلاعات زیادی از چهره یک فرد دیگر بود. این موضوع لزوما نشان نمی‌دهد که همه افراد تصویر ذهنی زیباتری از خود دارند؛ بلکه ثابت می‌کند بازنمایی‌های ذهنی از چهره خودمان بسیار انعطاف‌پذیرند و می‌توانند ویژگی‌های مثبت سایر چهره‌ها را نیز در خود بگنجانند؛ به‌ویژه در زمان قضاوت‌های سریع و ناخودآگاه.

پذیرش و تطبیق دادن چهره‌ای که در آینه می‌شناسیم با چهره‌ای که دیگران در واقعیت از ما می‌بینند، می‌تواند تجربه‌ای ناخوشایند و تکان‌دهنده باشد. اما اپلی در پایان یک نکته مثبت و امیدوارکننده را یادآوری می‌کند: برای افراد حاضر در زندگی شما، آن تصویری که درون عکس‌ها عجیب‌وغریب به نظر می‌رسد، دقیقا به همان اندازه‌ای آشنا (و شاید جذاب) است که تصویر آینه برای خود شما آشناست.

او می‌گوید

شاید شما آن تصویر واقعی را دوست نداشته باشید، اما ازآنجاکه دیگران مدام همان تصویر را می‌بینند، قطعا آن را بیشتر از شما دوست دارند. فکر می‌کنم درک همین موضوع می‌تواند مایه آرامش و تسلی‌خاطر باشد.

برای ارزیابی پایداری، امنیت و نگهداری این زیرساخت، راهنمای پشتیبانی شبکه را نیز مطالعه کنید.