دانشمندان فهمیدند سلول‌های زامبی چگونه سیستم ایمنی بدن را فریب می‌دهند

پژوهشگران دانشگاه علوم سلامت سدارز-ساینای پروتئینی را شناسایی کرده‌اند که ممکن است به سلول‌های آسیب‌زای پیر اجازه دهد از شناسایی توسط سیستم ایمنی فرار کنند. این پروتئین با کمک به بقای این سلول‌ها در بدن و جلوگیری از حذف آن‌ها، می‌تواند در تجمع سلول‌های پیر و بروز مشکلات مرتبط با افزایش سن نقش داشته باشد.

این یافته که در مجله علمی Cell Metabolism منتشر شده، پروتئین PD-L2 را به‌عنوان هدفی بالقوه برای درمان‌هایی معرفی می‌کند که با هدف حذف سلول‌های پیر و آسیب‌زا طراحی می‌شوند. دانشمندان همچنین معتقدند این پروتئین می‌تواند به‌عنوان نشانگر زیستی در خون مورد استفاده قرار گیرد و راهی برای شناسایی و پیگیری این سلول‌ها فراهم آورد.

سلیم چایب، استادیار پژوهشی پزشکی در دانشگاه علوم سلامت سدارز-ساینای و نویسنده اول مطالعه، درباره نتایج پژوهش گفت

یافته‌های ما نشان می‌دهند که PD-L2 ممکن است به سلول‌های پیر کمک کند در بدن باقی بمانند، در شرایطی که سیستم ایمنی معمولاً آن‌ها را حذف می‌کند.

با افزایش سن یا آسیب دیدن سلول‌ها، برخی از آن‌ها وارد وضعیتی به نام پیری سلولی می‌شوند. این سلول‌ها دیگر تقسیم نمی‌شوند، اما همچنان زنده می‌مانند و به‌جای حذف شدن، برای مدتی طولانی در بافت‌های بدن باقی می‌مانند. با گذشت زمان، تجمع این سلول‌ها می‌تواند به ترشح موادی منجر شود که التهاب ایجاد می‌کنند و عملکرد طبیعی سلول‌های اطراف را مختل می‌سازند.

تجمع سلول‌های پیر با طیف گسترده‌ای از مشکلات سلامتی مرتبط است که با افزایش سن شیوع بیشتری پیدا می‌کنند. شناخت دلایل ماندگاری این سلول‌ها، به‌ویژه زمانی که سیستم ایمنی باید آن‌ها را از بین ببرد، می‌تواند به توسعه روش‌های تازه‌ای برای کاهش اثرات مخرب آن‌ها کمک کند.

پژوهشگران دریافتند که پروتئین PD-L2 احتمالاً نقش مهمی در این فرایند دارد و به سلول‌های پیر کمک می‌کند از حذف شدن توسط سیستم ایمنی جان سالم به در ببرند. برای بررسی نقش این پروتئین، دانشمندان آزمایش‌هایی روی موش‌های آزمایشگاهی انجام دادند که در آن‌ها PD-L2 حذف یا فعالیتش مسدود شد. هر دو روش به کاهش تجمع سلول‌های پیر و پایین آمدن سطح مواد التهاب‌زایی منجر شدند که این سلول‌ها ترشح می‌کنند.

مزایای این مداخله تنها به تغییرات سلولی محدود نماند. موش‌هایی که فعالیت PD-L2 در آن‌ها کاهش یافته بود، توانایی بهتری در پردازش قند نشان دادند و قدرت چنگ زدن آن‌ها نیز افزایش یافت. این نتایج حاکی از آن هستند که هدف قرار دادن این پروتئین می‌تواند بر عملکردهای جسمانی تأثیر بگذارد؛ عملکردهایی که معمولاً با افزایش سن دچار افت می‌شوند.

تیم پژوهشی همچنین سلول‌ها و بافت‌های انسانی را بررسی کرد. نتایج نشان دادند که سلول‌های پیر انسانی در مقایسه با سلول‌های جوان‌تر، مقدار بیشتری PD-L2 تولید می‌کنند. افزون بر این، سطح این پروتئین در برخی بافت‌های انسانی با افزایش سن بالا می‌رود. این یافته‌ها احتمال می‌دهند سازوکاری که در موش‌ها مشاهده شده، در روند پیری انسان نیز نقش داشته باشد.

نتایج این مطالعه این احتمال را مطرح می‌کنند که مسدود کردن PD-L2 بتواند به سیستم ایمنی کمک کند سلول‌های پیر و آسیب‌زا را بهتر شناسایی و حذف کند. چنین رویکردی ممکن است شدت برخی مشکلات سلامتی ناشی از تجمع این سلول‌ها را کاهش دهد. جیمز کرکلند، مدیر مرکز درمان‌های پیشرفته سالمندی و نویسنده ارشد این پژوهش، درباره چشم‌انداز این کشف گفت

اگر بتوانیم راهی برای مسدود کردن این پروتئین پیدا کنیم، شاید بتوانیم به سیستم ایمنی کمک کنیم تا این سلول‌ها را از بین ببرد و در نتیجه، مشکلات سلامتی مرتبط با افزایش سن را کاهش دهیم.

با وجود امیدوارکننده بودن نتایج، پیش از استفاده از این روش برای درمان انسان به پژوهش‌های بیشتری نیاز است. مطالعات آینده بررسی خواهند کرد که آیا مسدود کردن PD-L2 در انسان ایمن خواهد بود و می‌تواند مزایای قابل‌توجهی برای سلامتی به همراه داشته باشد یا خیر.

برای ارزیابی پایداری، امنیت و نگهداری این زیرساخت، راهنمای پشتیبانی شبکه را نیز مطالعه کنید.