آیا بزرگ‌ترین زلزله تاریخ آمریکا دوباره می‌تواند غرب میانه را بلرزاند؟

زلزله‌های نیو مادرید در سال‌های 1811 و 1812 میلادی بزرگ‌ترین زمین‌لرزه‌هایی بودند که در تاریخ آمریکا در شرق رشته‌کوه‌های راکی رخ داده‌اند.

بر اساس یک گزارش، اگر امروز زلزله‌ای با ابعادی مشابه در این منطقه اتفاق بیفتد، پیامدهای آن بسیار ویرانگر خواهد بود و می‌تواند نزدیک به 90000 مورد مرگ و جراحت بر جای بگذارد. با وجود اینکه هر سال زمین‌لرزه‌های کوچک و کم‌صدا همچنان در امتداد گسل نیو مادرید رخ می‌دهند، دانشمندان درباره احتمال وقوع یک زلزله بزرگ در این منطقه طی 50 سال آینده اتفاق نظر ندارند.

وقتی صحبت از مناطق لرزه‌خیز آمریکا می‌شود، معمولاً آتشفشان‌های فعال هاوایی، زمین‌لرزه‌های روزانه آلاسکا یا گسل‌های پرتلاطم امتداد ساحل غربی به ذهن می‌آیند. با این حال، بزرگ‌ترین رخدادهای لرزه‌ای تاریخ آمریکا و به‌مراتب بزرگ‌ترین زمین‌لرزه‌ها در شرق رشته‌کوه‌های راکی، در مناطق غرب میانه و جنوب کشور رخ داده‌اند و مرکز آنها در نزدیکی شهر کوچک نیو مادرید در ایالت میزوری قرار داشته است.

از دسامبر 1811 تا فوریه 1812، این منطقه شاهد مجموعه‌ای از لرزش‌های شدید بود که صدای زنگ کلیساها را در نیوانگلند به صدا درمی‌آورد، برای مدتی مسیر جریان رودخانه می‌سی‌سی‌پی را معکوس می‌کرد و دست‌کم جان 1000 نفر را می‌گرفت؛ هرچند احتمالاً شمار واقعی قربانیان بیشتر از این رقم بوده است. بیش از 200 سال بعد، وقوع زمین‌لرزه‌ای مشابه در همین منطقه می‌تواند پیامدهایی کاملاً متفاوت و مرگبارتر داشته باشد.

بر اساس گزارشی که در سال 2009 توسط دانشمندانی از دانشگاه ایلینوی، دانشگاه فناوری ویرجینیا و دانشگاه جورج واشنگتن تهیه شد، یک زلزله امروزی در گسل نیو مادرید احتمالاً ایالت‌های تنسی، آرکانزاس و میزوری را که مستقیماً در محدوده گسل قرار دارند، به‌شدت تحت تأثیر قرار خواهد داد. بیشتر زمین‌لرزه‌ها از نوع بین‌صفحه‌ای هستند و در محل برخورد دو صفحه تکتونیکی رخ می‌دهند، اما گسل نیو مادرید از نوع درون‌صفحه‌ای است؛ یعنی در داخل محدوده خود صفحه آمریکای شمالی قرار گرفته است.

ابعاد فاجعه احتمالی

این گزارش پیش‌بینی می‌کرد که چنین رویدادی می‌تواند به 715000 ساختمان آسیب بزند، 3500 پل را نیازمند تعمیر کند و باعث ایجاد 425000 شکستگی و نشتی در خطوط لوله آب بین‌ایالتی شود. بیش از 2 میلیون خانه نیز ممکن است بدون برق بمانند و 7.2 میلیون نفر ناچار به ترک محل زندگی خود شوند.

از نظر تلفات انسانی، حدود 86000 مورد مرگ و جراحت پیش‌بینی شده بود؛ وضعیتی که با آسیب دیدن بیش از 100 بیمارستان، وخیم‌تر خواهد شد. مجموع خسارت اقتصادی نیز حدود 300 میلیارد دلار برآورد شده است؛ رقمی که با احتساب ارزش پول در سال 2026 حتی می‌تواند بیشتر باشد. به بیان ساده، نتیجه چنین حادثه‌ای می‌تواند فاجعه‌بار باشد.

در این گزارش آمده است:

تنسی، آرکانزاس و میزوری بیشترین آسیب را متحمل خواهند شد. ایلینوی و کنتاکی نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرند، اما شدت خسارت در آنها کمتر از 3 ایالت نخست خواهد بود. برای واکنش به این زمین‌لرزه‌ها نیز حدود 42000 نیروی جست‌وجو و نجات در قالب 1500 تیم مورد نیاز است.

با توجه به پیامدهای سنگین چنین سناریوی بدبینانه‌ای، ایالت‌هایی که در محدوده تأثیر احتمالی زلزله قرار دارند، برنامه‌های مشخصی برای مقابله با بحران تنظیم کرده‌اند و هر سال جلساتی برای بررسی آمادگی، امدادرسانی و عملیات نجات برگزار می‌کنند.

برای نمونه، قانون‌گذاران میزوری در نشست 2026 Missouri Earthquake Summit درباره نحوه واکنش ایالت به یک زمین‌لرزه نیو مادرید گفت‌وگو کردند؛ رویدادی که در صورت وقوع، میزوری احتمالاً یکی از شدیدترین آسیب‌ها را تجربه خواهد کرد.

مارک ماربری، کمیسر شهرستان سنت ژنویو در میزوری، در گفت‌وگو با Ste. Genevieve Herald درباره استفاده از فرودگاه ملی رولّا در نزدیکی منطقه گفت: واکنش اولیه از طریق هوا انجام خواهد شد، چون واضح است که بخش بزرگی از زیرساخت‌ها آسیب می‌بینند. بنابراین گارد ملی میزوری، احتمالاً نیروی هوایی و تمام این واحدهای سیار از طریق هوا جابه‌جا می‌شوند و تجهیزات را به مناطقی می‌برند که به آنها نیاز دارند.

آیا گسل نیو مادرید هنوز خطرناک است؟

خوشبختانه در حال حاضر نشانه‌ای از وقوع قریب‌الوقوع یک زلزله بزرگ در گسل نیو مادرید دیده نمی‌شود. آژانس مدیریت اضطراری ایلینوی و دفتر امنیت داخلی این ایالت اعلام کرده‌اند که این گسل سالانه حدود 200 لرزش دارد، اما بیشتر آنها آن‌قدر ضعیف هستند که مردم حتی متوجهشان نمی‌شوند.

دانشمندان دانشگاه نورث‌وسترن در ایلینوی نیز معتقدند فعالیت این گسل در حال افول است و ممکن است مدت بسیار طولانی‌ای تا تکرار ویرانی‌های اوایل قرن نوزدهم باقی مانده باشد.

بررسی‌های این دانشمندان نشان می‌دهد گسل نیو مادرید تقریباً 0.2 میلی‌متر در سال جابه‌جا می‌شود؛ رقمی که در مقایسه با گسل سن‌آندریاس بسیار ناچیز است. گسل سن‌آندریاس با سرعت شگفت‌انگیز 37 میلی‌متر در سال حرکت می‌کند. این پژوهشگران همچنین احتمال داده‌اند زمین‌لرزه‌هایی که امروز در این منطقه رخ می‌دهند، شاید همچنان پس‌لرزه‌های همان فاجعه لرزه‌ای اصلی باشند.

با این حال، سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده با این دیدگاه موافق نیست و برآورد می‌کند که طی 50 سال آینده، احتمال وقوع زلزله‌ای با بزرگی 6.0 در امتداد این گسل بین 25 تا 40 درصد باشد. در شرایط فعلی، مسئولان رویکرد احتیاط را در پیش گرفته‌اند؛ یعنی ایالت‌های منطقه ضمن ادامه پایش گسل، خود را برای بدترین سناریوی ممکن آماده نگه می‌دارند.

برای ارزیابی پایداری، امنیت و نگهداری این زیرساخت، راهنمای پشتیبانی شبکه را نیز مطالعه کنید.