نئاندرتال‌ها فقط نیزه نمی‌ساختند؛ آثار ابزار چوبی، ظرف و حتی سازه‌هایشان پیدا شد

ابزارهای چوبی نئاندرتال‌ها در اسپانیا که در دل سنگ حفظ شده بودند، کشف شدند.

در پژوهشی تازه که در مجله ساینس ادونسز منتشر شده، گروهی از باستان‌شناسان اسپانیایی ۵۹۷ بقایای چوبی را از محل‌های سکونت نئاندرتال‌ها شناسایی و دسته‌بندی کرده‌اند. قدمت این آثار به حدود ۶۲ هزار تا ۴۰ هزار سال پیش بازمی‌گردد. یافته‌ها شامل نیزه‌ها، چوب‌های حفاری، سینی‌های ساخته‌شده از پوست درخت، اجزای احتمالی سرپناه‌ها و گرزی با ساختاری بی‌سابقه بود. این کشفیات نشان می‌دهند نئاندرتال‌ها احتمالاً بسیار پیشرفته‌تر از آن چیزی بودند که در گذشته تصور می‌شد و نمی‌توان آن‌ها را صرفاً خویشاوندانی کم‌هوش‌تر از انسان خردمند دانست.

فراتر از ابزارهای شکار

قدیمی‌ترین آثار چوبی کشف‌شده از انسان‌های باستانی عمدتاً سلاح بوده‌اند. از جمله این آثار می‌توان به نیزه‌های یافت‌شده در شهر شونینگن آلمان، نوک نیزه کشف‌شده در کلاکتون-آن-سی انگلستان و نیزه‌ای اشاره کرد که در کنار اسکلت یک فیل در لیرینگن آلمان پیدا شد. بیشتر این اشیا در رسوبات غرقابی و محیط‌های اشباع از آب باقی مانده بودند؛ شرایطی که به دلیل کمبود اکسیژن، روند پوسیدگی چوب را کند می‌کند.

این نیزه‌ها عمدتاً اطلاعاتی درباره شیوه شکار نئاندرتال‌ها در اختیار پژوهشگران قرار می‌دهند. اما یافته‌های آبریک رومانí تفاوت مهمی دارند، زیرا این آثار در مکانی کشف شده‌اند که نئاندرتال‌ها حدود ۲۰ هزار سال در آن زندگی می‌کردند، می‌خوابیدند، غذا می‌پختند و ابزار می‌ساختند.

م. جما چاکون، باستان‌شناس مؤسسه کاتالان دیرین‌زیست‌شناسی انسان و تکامل اجتماعی، معروف به آی‌پِس-سرکا، و از نویسندگان این پژوهش، گفت

ما مجموعه‌ای از ابزارهای چوبی در اختیار داریم که برای فعالیت‌های مختلف مربوط به تأمین نیازهای زندگی به کار می‌رفتند و کاربرد آن‌ها فقط به شکار محدود نمی‌شد.

از آنجا که بقایای چوبی در لایه‌های متعدد این محوطه پیدا شده‌اند، پژوهشگران نتیجه گرفته‌اند که نجاری و کار با چوب برای نئاندرتال‌ها فعالیتی معمول و روزمره بوده، نه کاری اتفاقی که تنها در موارد خاص انجام شود.

قالب‌های سنگی تراورتن

پناهگاه آبریک رومانí در پای پرتگاهی از تراورتن قرار دارد؛ نوعی سنگ آهکی که بر اثر رسوب مواد معدنی موجود در آب چشمه‌های سرشار از کلسیم شکل می‌گیرد. هنگامی که این آب روی سطح پناهگاه جریان می‌یافت، کربنات کلسیم روی اشیای موجود در محیط، از جمله تنه درختان، برگ‌ها، مخروط‌های کاج و ابزارهای نئاندرتال‌ها رسوب می‌کرد. چوب درون این پوسته معدنی به‌تدریج تجزیه می‌شد و قالبی توخالی از خود بر جای می‌گذاشت. این قالب‌ها تصویر معکوس و بسیار دقیقی از اشیای اصلی هستند و در برخی موارد، حتی خطوط سلول‌های چوبی را می‌توان زیر میکروسکوپ مشاهده کرد.

کاوش‌های آبریک رومانí از سال ۱۹۸۳ به‌طور پیوسته ادامه داشته و همین موضوع به گروه پژوهشی فرصت داده است تا روش ویژه‌ای برای بیرون آوردن اشیایی توسعه دهد که در واقع فضای خالی باقی‌مانده از چوب پوسیده هستند. پژوهشگران ابتدا محدوده هر یافته را مشخص می‌کنند، سپس از آن نقشه‌برداری و عکاسی انجام می‌دهند. در ادامه، متخصصان مرمت پوسته معدنی شکننده را تثبیت می‌کنند. چاکون در توضیح این مرحله گفت

سپس یکی از بخش‌های شیء را با نهایت دقت باز می‌کنیم.

در گذشته، اعضای گروه برای به دست آوردن نمونه‌ای برجسته از اشیای اصلی، فضای خالی داخل قالب‌ها را با رزین یا گچ پر می‌کردند. اما اکنون روش کار تغییر کرده است. چاکون گفت

در حال حاضر، تمام بقایای چوبی را با فناوری چاپ سه‌بعدی بازسازی می‌کنیم.

قالب‌ها با استفاده از اسکن سه‌بعدی و فتوگرامتری دیجیتالی می‌شوند و سپس نسخه‌های چاپ‌شده برای بررسی‌های علمی و نمایش در موزه‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند.

بیشتر ۵۹۷ بقایای بررسی‌شده در این محوطه، در واقع تنه‌های طبیعی درختان، شاخه‌های افتاده و مقدار زیادی هیزم بودند که عمدتاً از کاج اسکاتلندی به دست آمده بودند. تنها ۱۳ مورد از این اشیا را نئاندرتال‌ها ساخته یا تغییر شکل داده بودند. چاکون درباره این یافته‌ها گفت

شکل و ساختار این ۱۳ ابزار را نمی‌توان در طبیعت پیدا کرد.

برای ارزیابی پایداری، امنیت و نگهداری این زیرساخت، راهنمای پشتیبانی شبکه را نیز مطالعه کنید.