خوردن غذا در تنهایی می‌تواند نحوه کنترل قند خون بدن را تغییر دهد

صرف شام به‌تنهایی می‌تواند تجربه‌ای همراه با احساس تنهایی باشد. پژوهش جدیدی نشان می‌دهد نبود ارتباط اجتماعی حتی ممکن است شیوه پردازش غذا توسط بدن را نیز تغییر دهد.

مطالعه‌ای جدید که در نشریه Science Advances منتشر شده، شواهدی ارائه می‌دهد که بر اساس آن غذا خوردن در کنار دیگران می‌تواند به بدن برای تنظیم سطح قند خون کمک کند.

در این پژوهش، ۱۰۸ شرکت‌کننده کمی بیش از ۱۰۰ گرم نان تهیه‌شده از گندم سفید مصرف کردند. پژوهشگران طی دو ساعت پس از خوردن نان، واکنش قند خون افراد را به‌طور مستمر بررسی کردند. در یک وضعیت، افراد نان را به‌تنهایی خوردند. در حالت دیگر، یکی از نزدیکان و همراهان صمیمی آنها نیز در کنارشان حضور داشت.

هنگامی که افراد در حضور یک همراه غذا می‌خوردند، افزایش قند خون کمتر بود و سطح آن نیز سریع‌تر به مقدار پایه بازمی‌گشت. در مقابل، هنگام صرف غذا در تنهایی، افزایش قند خون بیشتر و بازگشت به سطح اولیه کندتر مشاهده شد.

نویسندگان پژوهش معتقدند این نتیجه با پدیده‌ای گسترده و پایدار در انسان‌ها همخوانی دارد. شیر آتزیل از دانشگاه عبری اورشلیم گفت

تنظیم قند خون فقط به چیزی که می‌خوریم مربوط نیست، بلکه به فردی که همراه او غذا می‌خوریم نیز ارتباط دارد. روابط ما نقشی فعال و زیستی در سلامت جسمانی‌مان ایفا می‌کنند.

غذا خوردن در تنهایی می‌تواند پردازش گلوکز را تغییر دهد

آتزیل و همکارانش معتقدند نتایج این تحقیق نمونه‌ای عملی برای مفهوم فیزیولوژی اجتماعی ارائه می‌دهد؛ چارچوبی زیستی که توضیح می‌دهد ارتباط میان زندگی درونی و روابط بیرونی انسان‌ها چگونه در طول زمان تکامل پیدا کرده است.

فیزیولوژی اجتماعی دست‌کم بخشی از دلیل گرایش انسان‌ها به همکاری را توضیح می‌دهد. انسان‌ها موجوداتی وابسته به یکدیگر هستند و برای افزایش شانس بقا به دیگران تکیه دارند.

این وابستگی حتی در عملکرد خون و فرایندهای درونی بدن نیز دیده می‌شود، بدون آنکه افراد لزوماً تماس فیزیکی داشته باشند. آتزیل گفت

پیش‌تر تصور می‌کردیم بدن سامانه‌ای منزوی است که خودش را تنظیم می‌کند. یافته‌های ما نشان می‌دهد فیزیولوژی انسان ذاتاً اجتماعی است. نزدیک بودن به فردی که دوستش دارید، انرژی فیزیکی مورد نیاز بدن برای تنظیم عملکرد خودش را کاهش می‌دهد. این موضوع یک مزیت مستقیم متابولیکی برای با هم بودن ایجاد می‌کند و دلیل تکاملی مهمی را برای شکل‌گیری پیوندهای انسانی نشان می‌دهد؛ بدن‌های ما در کنار یکدیگر عملکرد بهتری دارند.

در حیوانات اجتماعی دیگری مانند مگس‌های میوه، جوندگان، خوک‌ها و میمون‌ها، تحقیقات نشان داده‌اند که انزوا می‌تواند طول عمر را کاهش دهد، فعالیت دستگاه ایمنی را سرکوب کند یا واکنش‌های بدن به استرس را افزایش دهد.

به دلایل اخلاقی، آزمایش‌های مشابه روی انسان‌ها انجام نمی‌گیرد. پژوهشگران در عوض تغییرات جزئی در عملکرد بدن را هنگام تنهایی و حضور در محیط اجتماعی بررسی می‌کنند تا مشخص شود بدن انسان در حضور دیگران چگونه واکنش نشان می‌دهد.

واکنش گلوکز یکی از روش‌های مناسب برای بررسی این موضوع به شمار می‌رود. در مطالعات انجام‌شده روی موش‌ها، انزوای اجتماعی باعث تغییر در پیام‌رسانی انسولین و اختلال عملکرد متابولیکی شده و در نتیجه خطر چاقی را افزایش داده است.

در انسان‌ها نیز تنهایی با اختلال در کنترل قند خون ارتباط دارد و می‌تواند احتمال ابتلا به دیابت نوع ۲ را پیش‌بینی کند.

نویسندگان پژوهش توضیح دادند

پژوهش‌های پیشین بیشتر بر پیامدهای انزوای اجتماعی تمرکز داشتند، اما مطالعه حاضر یک مزیت مستقیم و قابل اندازه‌گیری از نزدیکی اجتماعی در متابولیسم گلوکز را شناسایی کرده است.

آزمایش‌های این گروه نشان داد بدن انسان در برابر یک وعده غذایی حاوی مقدار یکسانی کربوهیدرات، بسته به اینکه فرد تنها باشد یا در کنار دیگران غذا بخورد، واکنش متفاوتی نشان می‌دهد.

پژوهشگران همچنین آزمایش‌های مشابهی را با حضور ۱۱۶ شرکت‌کننده انجام دادند تا نحوه واکنش بدن در برابر سرما را بررسی کنند. هنگامی که یک همراه در کنار فرد حضور داشت، تنظیم دمای بدن کارآمدتر انجام می‌شد و این اثر به‌ویژه زمانی بیشتر بود که دو نفر با یکدیگر تماس فیزیکی داشتند.

با این حال، حتی بدون تماس بدنی نیز آثار مثبتی مشاهده شد. در مجموعه دیگری از آزمایش‌ها که ۱۱۵ بزرگسال و ۵۶ زوج مادر و نوزاد در آن حضور داشتند، افراد در معرض یک عامل استرس‌زا قرار گرفتند.

در حضور فرد دیگری، واکنش برانگیختگی بدن مانند افزایش تعریق کمتر بود، حتی زمانی که میان دو نفر تماس مستقیم پوستی وجود نداشت. این واکنش نیز هنگام حضور ، سریع‌تر فروکش کرد.

یافته‌ها نشان می‌دهد حضور یک فرد نزدیک، حتی بدون تماس فیزیکی، می‌تواند به بدن کمک کند عملکرد خود را با کارایی بیشتری ادامه دهد.

پیامدهای احتمالی تنهایی برای سلامت

اینکه چنین تأثیراتی در بلندمدت چه پیامدهایی دارند، همچنان مشخص نیست؛ با این حال، مطالعات جمعیتی به‌طور کلی نشان می‌دهند تنهایی برای سلامت عمومی انسان مطلوب نیست.

شواهد موجود نشان می‌دهد افرادی که روابط اجتماعی قوی‌تری دارند، معمولاً سالم‌تر و شادتر هستند و عمر طولانی‌تری دارند. در مقابل، انزوای اجتماعی با افزایش اختلالات متابولیکی، بیماری‌های قلبی‌عروقی، سرطان، کندتر شدن ترمیم زخم، کاهش کیفیت خواب و افزایش خطر مرگ ارتباط دارد.

بزرگ‌ترین مطالعه جهان درباره شادی نیز اکنون ۸۸ سال است که ادامه دارد. پژوهشگران پس از بررسی صدها مقاله علمی داوری‌شده، تعداد زیادی پرسشنامه، معاینه پزشکی و مصاحبه حضوری با شرکت‌کنندگان، دریافتند روابط نزدیک از مهم‌ترین عوامل پیش‌بینی‌کننده یک زندگی شاد و معنادار هستند.

به نظر می‌رسد حضور افراد مورد علاقه در اطراف ما ذاتاً برای بدن مفید باشد. این ارتباطات شاید در مقیاسی بسیار کوچک نحوه عملکرد بدن را تغییر دهند، اما پیامدهای گسترده‌ای برای سلامت انسان داشته باشند.

نتایج این پژوهش در نشریه Science Advances منتشر شده است.

برای ارزیابی پایداری، امنیت و نگهداری این زیرساخت، راهنمای پشتیبانی شبکه را نیز مطالعه کنید.