افراد مبتلا به زوال عقل ممکن است با داشتن وزن اضافی، عمر طولانی‌تری داشته باشند

چاقی در میانسالی یکی از عوامل خطر مهم برای ابتلا به زوال عقل در سال‌های بعد زندگی به شمار می‌رود، اما ارتباط میان وزن بدن و این بیماری ممکن است پیچیده‌تر از تصورات قبلی ما باشد.

پژوهشگران آمریکایی و کانادایی به شواهدی دست یافته‌اند که نشان می‌دهد پس از تشخیص زوال عقل، وزن بالاتر بدن با طول عمر بیشتر ارتباط دارد.

این یافته با توجه به مشکلات سلامتی متعددی که با چاقی مرتبط هستند، از فشار خون بالا گرفته تا چندین نوع سرطان، غیرمنتظره به نظر می‌رسد. با این حال، نتایج پژوهش می‌توانند اطلاعات ارزشمندی درباره روند پیشرفت زوال عقل و راه‌های احتمالی کند کردن آن در اختیار متخصصان قرار دهند.

گروه پژوهشی سوابق سلامت ۴۵۲۳ بزرگسال آمریکایی ۵۱ ساله و بالاتر را بررسی کرد. این افراد در آغاز دوره مطالعه به زوال عقل مبتلا نبودند، اما در ادامه به این بیماری دچار شدند.

پژوهشگران بر اساس شاخص توده بدنی (BMI) افراد در ابتدای مطالعه، آن‌ها را به چهار گروه تقسیم کردند: وزن طبیعی، اضافه‌وزن، چاقی درجه یک و چاقی درجه دو یا سه.

بر اساس نتایج منتشرشده در مجله Journal of Alzheimer’s Disease، در دوره پیگیری که حداکثر ۲۰ سال ادامه داشت، احتمال مرگ زودتر در افراد دارای وزن طبیعی به‌طور قابل‌توجهی بیشتر بود.

ویرجینیا چانگ، دانشمند علوم رفتاری در دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه نیویورک، گفت

این یافته به این معنا نیست که افراد مبتلا به زوال عقل باید برای رسیدن به اضافه‌وزن یا چاقی تلاش کنند؛ زیرا مطالعه ما برای بررسی چنین موضوعی طراحی نشده بود. با این حال، نتایج نشان می‌دهند که وضعیت وزنی افراد هنگام تشخیص زوال عقل می‌تواند نشانه‌ای مفید برای پیش‌بینی طول عمر آن‌ها باشد. این یافته‌ها همچنین بر اهمیت تغذیه به‌عنوان یکی از عوامل کلیدی مؤثر بر سلامت و بقای افراد مبتلا به زوال عقل تأکید دارند.

ارتباط وزن بدن با طول عمر مبتلایان به زوال عقل

در مقایسه با افراد دارای وزن طبیعی، خطر مرگ در گروه دارای اضافه‌وزن طی دوره مطالعه ۱۶ درصد کمتر بود.

پژوهشگران برای دستیابی به این نتیجه، عوامل مؤثر دیگر بر میزان مرگ‌ومیر را نیز در محاسبات خود لحاظ کردند. این عوامل شامل جنسیت، سطح تحصیلات، نژاد و قومیت، وضعیت مصرف دخانیات و سایر بیماری‌های مزمن بودند.

محققان همچنین احتمال وجود سوگیری در نتایج را به‌دقت بررسی کردند. برای مثال، سابقه تغییرات وزن شرکت‌کنندگان را ارزیابی کردند تا مشخص شود آیا برخی از افراد حاضر در گروه وزن طبیعی، پیش‌تر اضافه‌وزن داشته‌اند و به دلیل بیماری یا مشکلات سلامتی وزن خود را از دست داده‌اند یا خیر. چنین شرایطی می‌توانست آن‌ها را در برابر مرگ زودرس آسیب‌پذیرتر کند، اما حتی پس از بررسی این احتمال نیز ارتباط مشاهده‌شده همچنان برقرار ماند.

یوان ژانگ، متخصص سالمندی در دانشکده بهداشت عمومی میلمن دانشگاه کلمبیا، گفت

از آنجا که این یافته تا حدی برخلاف انتظار است، باید بررسی کنیم که آیا این ارتباط صرفاً نتیجه نوعی سوگیری در داده‌هاست یا خیر. تحلیل‌های ما نشان می‌دهند که منابع اصلی سوگیری مورد بررسی، نمی‌توانند مزیت بقای مرتبط با وزن بالاتر را توضیح دهند.

چرا وزن بیشتر ممکن است با بقای طولانی‌تر همراه باشد؟

پرسش اصلی بعدی این است که چرا چنین ارتباط غیرمنتظره‌ای میان وزن بدن و طول عمر افراد مبتلا به زوال عقل وجود دارد.

در حال حاضر، پاسخ قطعی برای این پرسش در دست نیست، اما پژوهشگران احتمال می‌دهند که زوال عقل باعث شود افراد وعده‌های غذایی خود را از دست بدهند یا خوردن غذا را فراموش کنند. در چنین شرایطی، افرادی که ذخایر بیشتری از چربی یا توده عضلانی دارند، ممکن است در برابر پیامدهای ناشی از تغذیه ناکافی مقاومت بیشتری نشان دهند.

چانگ در این باره گفت

تغذیه می‌تواند برای افراد مبتلا به زوال عقل به یک مشکل جدی تبدیل شود. این افراد ممکن است دچار تحلیل رفتن بافت‌های بدن شوند و توانایی غذا خوردن را از دست بدهند. این مشکلات می‌توانند ناشی از تغییرات مغزی باشند که به کاهش اشتها و انگیزه، افزایش مصرف انرژی و دشواری در غذا خوردن بدون کمک دیگران منجر می‌شوند.

این ایده کاملاً تازه نیست. پدیده‌ای که از آن با عنوان پارادوکس چاقی یاد می‌شود، پیش‌تر در برخی بیماری‌های قلبی و کلیوی نیز مشاهده شده است. این اصطلاح به یافته‌هایی اشاره دارد که بر اساس آن‌ها، در برخی گروه‌های بیمار، وزن بالاتر با پیامدهای بهتر یا بقای طولانی‌تر ارتباط نشان می‌دهد؛ هرچند چنین ارتباطی لزوماً به معنای اثر محافظتی چاقی نیست.

برای درک بهتر علت این ارتباط، به پژوهش‌های بیشتری نیاز است؛ به‌ویژه مطالعاتی که تغییرات وزن و عادت‌های غذایی افراد را در طول زمان دنبال کنند.

در حال حاضر، نتایج این تحقیق رابطه علت و معلولی را اثبات نمی‌کنند. بنابراین، نمی‌توان با اطمینان گفت که وزن بیشتر مستقیماً باعث افزایش طول عمر افراد مبتلا به زوال عقل می‌شود. با این حال، شواهد نشان می‌دهند که وضعیت وزنی می‌تواند یکی از شاخص‌های مهم برای ارزیابی شرایط این بیماران باشد.

پژوهشگران در جمع‌بندی نتایج خود توضیح دادند

اگرچه سازوکارهای زیربنایی این ارتباط هنوز به‌طور کامل شناخته نشده‌اند، یافته‌ها نشان می‌دهند که وضعیت وزنی فرد هنگام تشخیص زوال عقل می‌تواند در کنار سایر عوامل، شاخصی مفید برای پیش‌بینی پیامدهای بیماری باشد.

نتایج این پژوهش در مجله Journal of Alzheimer’s Disease منتشر شده است.

برای ارزیابی پایداری، امنیت و نگهداری این زیرساخت، راهنمای پشتیبانی شبکه را نیز مطالعه کنید.