افراد مبتلا به ADHD با خطر مرگ زودهنگام بیشتری روبه‌رو هستند

زندگی با اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی (ADHD) می‌تواند سلامت و طول عمر افراد را به‌شدت تحت تأثیر قرار دهد. با این‌ حال، پژوهشی جدید نشان می‌دهد که درمان به‌موقع این اختلال ممکن است به کاهش خطر مرگ زودهنگام کمک کند.

پژوهشگران دانشگاه لیورپول در بریتانیا به همراه محققانی دیگر، مطالعات علمی مرتبط با ADHD را بررسی کردند. نتایج نشان داد که ابتلا به این اختلال با افزایش میزان مرگ‌ومیر ارتباط دارد، اما افرادی که داروهای مربوط به ADHD مصرف می‌کنند، در مقایسه با کسانی که درمان نمی‌شوند، کمتر در معرض مرگ زودهنگام قرار می‌گیرند. محققان تأکید دارند که برای مشخص شدن میزان دقیق فواید داروها و سایر روش‌های درمانی، تحقیقات بیشتری لازم است. با این‌ حال، این مطالعه نیز شواهد تازه‌ای درباره تأثیرات بلندمدت ADHD بر سلامت ارائه می‌دهد.

نویسندگان پژوهش که روز دوشنبه در نشریه جاما نتورک اوپن منتشر شد، در مقاله خود نوشتند

این نتایج بر اهمیت مداخلات هدفمند و فراهم کردن دسترسی به تشخیص و درمان برای افراد مبتلا به ADHD در تمام مراحل زندگی تأکید می‌کنند.

اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی، عارضه‌ای پیچیده با نشانه‌هایی مانند بی‌قراری، رفتارهای تکانشی و دشواری در حفظ تمرکز، به‌ویژه هنگام انجام فعالیت‌های روزمره، به شمار می‌رود. اگرچه علائم این اختلال ممکن است از دوران کودکی آغاز شوند، بسیاری از افراد تا بزرگسالی تشخیص داده نمی‌شوند و برخی نیز هیچ‌گاه از ابتلای خود آگاه نخواهند شد.

مطالعات متعدد نشان داده‌اند که افراد مبتلا به ADHD ممکن است بیشتر از دیگران با مشکلات سلامتی مواجه شوند؛ از جمله اختلال در خواب باکیفیت و مشکلات مرتبط با مصرف مواد. همچنین احتمال تجربه رویدادهای پراسترس زندگی، مانند بیکاری طولانی‌مدت، در این افراد بیشتر به نظر می‌رسد. در سال‌های اخیر، پژوهش‌ها نشان داده‌اند که ADHD می‌تواند با افزایش احتمال مرگ زودهنگام و کاهش طول عمر همراه باشد. مطالعه‌ای در سال گذشته محاسبه کرد که تشخیص ADHD با کاهش میانگین امید به زندگی به میزان ۶.۷۸ سال در مردان و ۸.۶۴ سال در زنان ارتباط دارد.

به گفته نویسندگان پژوهش جدید، شواهد علمی درباره تأثیر کلی داروهای ADHD بر کاهش مرگ‌ومیر هنوز یکدست نیستند. این داروها شامل داروهای محرک و غیرمحرک می‌شوند. برخی مطالعات نشان داده‌اند که مصرف این داروها ممکن است رفتارهای مرتبط با خودکشی و سایر عوامل خطر مرگ زودهنگام را کاهش دهد. در مقابل، پژوهش‌های دیگری احتمال افزایش خطر بلندمدت بیماری‌های قلبی‌عروقی را مطرح کرده‌اند.

پژوهشگران در مجموع ۱۹ مطالعه را بررسی کردند که روی‌هم‌رفته بیش از ۱۵ میلیون نفر، شامل افراد مبتلا و غیرمبتلا به ADHD، را در بر می‌گرفتند. این مطالعات پیامدهای سلامتی شرکت‌کنندگان، از جمله موارد مرگ‌ومیر، را در بازه‌های زمانی مختلف بررسی کرده بودند و دوره پیگیری در برخی از آن‌ها به بیش از ۲۰ سال می‌رسید.

نتایج کلی نشان داد که میزان مرگ‌ومیر ناشی از همه علل در افراد مبتلا به ADHD حدود ۷۰ درصد بیشتر از افراد فاقد این اختلال است. البته میزان افزایش خطر با توجه به علت مرگ تفاوت داشت. ابتلا به ADHD با افزایش ۹۰ درصدی میزان مرگ ناشی از خودکشی، افزایش ۵۵ درصدی مرگ‌ومیر بر اثر جراحات و افزایش ۲۷ درصدی مرگ ناشی از علل طبیعی ارتباط داشت.

علاوه بر این، محققان دریافتند افرادی که ADHD داشتند و دارو مصرف می‌کردند، در طول دوره بررسی با ۲۵ درصد خطر کمتر مرگ در مقایسه با مبتلایانی روبه‌رو بودند که هیچ دارویی دریافت نمی‌کردند.

این یافته‌ها چه معنایی برای مبتلایان به ADHD دارند؟

پژوهشگران هشدار می‌دهند که این فراتحلیل بر مطالعاتی تکیه داشت که از نظر طراحی و نحوه اجرا تفاوت‌های قابل‌توجهی با یکدیگر داشتند. بنابراین، اگرچه ADHD احتمالاً می‌تواند طول عمر افراد را کاهش دهد، هنوز نمی‌توان میزان دقیق این تأثیر را با اطمینان مشخص کرد. آن‌ها همچنین خاطرنشان کردند که از میان ۱۹ مطالعه بررسی‌شده، فقط سه مورد امکان مقایسه مستقیم افراد مصرف‌کننده دارو با افرادی را فراهم می‌کردند که دارو دریافت نمی‌کردند.

لوسی کوریگان، نویسنده اصلی پژوهش و روان‌شناس دانشگاه لیورپول، در بیانیه‌ای از سوی این دانشگاه گفت

یافته‌های ما شواهد اولیه‌ای ارائه می‌دهند که نشان می‌دهد دارودرمانی ممکن است نقش مهمی در حفظ سلامت افراد مبتلا به ADHD داشته باشد. با این‌ حال، این نتیجه بر تعداد محدودی از مطالعات استوار است و برای روشن شدن دقیق این ارتباط، به تحقیقات بیشتری نیاز داریم. دارو تنها بخشی از فرایند درمان محسوب می‌شود و بسیاری از افراد مبتلا به ADHD از درمان جامع و حمایت بلندمدت سود می‌برند.

موضوع دیگری که باید در نظر گرفت، بحث‌های ادامه‌دار درباره میزان شیوع ADHD در جوامع مختلف است. می‌دانیم که عوامل ژنتیکی و محیطی، از جمله قرار گرفتن در معرض سرب یا سایر مواد سمی در سال‌های ابتدایی زندگی، می‌توانند در بروز این اختلال نقش داشته باشند. با این‌ حال، میزان تشخیص ADHD در کشورهای مختلف تفاوت چشمگیری دارد و آمار آن در ایالات متحده بسیار بیشتر از بسیاری از کشورهای دیگر گزارش می‌شود.

بخشی از این تفاوت ممکن است به آگاهی بیشتر پزشکان و بیماران از نشانه‌های اختلال مربوط باشد. با این‌ حال، برخی پژوهشگران معتقدند عوامل اجتماعی و فرهنگی نیز می‌توانند احتمال تشخیص بیش‌ازحد ADHD را افزایش دهند. البته گروه دیگری از محققان به‌شدت با این فرضیه مخالفت می‌کنند و درباره اعتبار آن تردید دارند.

در مجموع، شواهد نشان می‌دهند که ADHD می‌تواند فشار قابل‌توجهی بر زندگی افراد وارد کند. پژوهشگران تأکید دارند که تشخیص دقیق و دریافت درمان مناسب می‌تواند کمک بزرگی به افراد مبتلا باشد و به بهبود سلامت و کیفیت زندگی آن‌ها کمک کند.

برای ارزیابی پایداری، امنیت و نگهداری این زیرساخت، راهنمای پشتیبانی شبکه را نیز مطالعه کنید.