اولین آزمایش انتقال بی‌سیم انرژی بین دو فضاپیما به‌زودی در مدار زمین انجام می‌شود

شرکت Star Catcher Industries درحال آماده‌سازی فضاپیمایی تستی به نام Protostar برای آزمایشی است که در صورت موفقیت، می‌تواند اولین انتقال بی‌سیم انرژی بین دو فضاپیمای مستقل و بدون اتصال فیزیکی در مدار باشد. این فضاپیما قرار است در اکتبر ۲۰۲۶ با مأموریت Transporter-18 اسپیس‌ایکس از پایگاه نیروی فضایی وندنبرگ به فضا پرتاب شود.

وایردهدف اصلی این آزمایش، بررسی انتقال انرژی نوری از پروتوستار به یک ماهواره کوچک (CubeSat) در مدار است. کیوب‌ست به پنل‌های خورشیدی تجاری مجهز خواهد بود و Protostar تلاش می‌کند پرتو انرژی خود را به این پنل‌ها بتاباند تا میزان انرژی دریافت‌شده اندازه‌گیری شود.

اولین آزمایش انتقال بی‌سیم انرژی بین دو فضاپیما

Protostar با فناوری‌های مختلف برای انتقال انرژی در مدار توسعه یافته است؛ این فضاپیما می‌تواند انرژی بگیرد، فضاپیمای دیگری را شناسایی و ردیابی کند و سپس انرژی را به سمت آن بفرستد.

آزمایش در مدار به مهندسان فرصتی می‌دهد عملکرد این سیستم را در شرایط واقعی بسنجند؛ شرایطی که حرکت دائمی فضاپیماها، فرایند شناسایی و حفظ ارتباط ردیابی را پیچیده‌تر می‌کند. «مایکل اسنایدر»، هم‌بنیان‌گذار و مدیر فناوری استار کچر، گفته است داده‌های به‌دست‌آمده از این مأموریت برای توسعه شبکه انتقال انرژی این شرکت اهمیت خواهد داشت.

استار کچر پیش‌ازاین نیز بخش‌هایی از فناوری خود را آزمایش کرده است. این شرکت در مرکز فضایی کندی ناسا یک آزمایش انتقال انرژی نوری در زمین انجام داد و در اواخر ۲۰۲۵ نیز مأموریت Sextant Alpha را اجرا کرد . در آن مأموریت، نرم‌افزارهای شناسایی و ردیابی فضاپیما در مدار آزمایش شدند.

در آزمایش زمینی، استار کچر توانست بیش از یک کیلووات انرژی را به پنل‌های خورشیدی تجاری منتقل کند. این میزان انرژی برای تأمین برق یک مایکروویو کافی توصیف شده است. بااین‌حال، انتقال انرژی در این مقیاس هنوز با نیاز ماهواره‌های مخابراتی یا مراکز داده فضایی فاصله دارد.

استار کچر می‌خواهد با مجموعه‌ای از ماهواره‌ها که آن‌ها را Power Nodes می‌نامد، انرژی خورشیدی را در فضا جمع‌آوری و سپس به ماهواره‌های دیگر منتقل کند. این سامانه از مجموعه‌ای از عدسی‌ها برای جمع‌آوری نور خورشید استفاده می‌کند و سپس انرژی را به طول موج‌هایی تبدیل می‌کند که به گفته شرکت، می‌توانند تا ۱۰ برابر بیشتر از نور خورشیدِ پراکنده توان ایجاد کنند. انرژی حاصل در قالب پرتو لیزر به سمت ماهواره دریافت‌کننده هدایت می‌شود.

بااین‌حال، انتقال انرژی لیزری در فضا هنوز مسائل فنی متعددی دارد. مشکلاتی مانند بازده انتقال، ردیابی دقیق، مدیریت گرما و دوام تجهیزات در خلأ سرد فضا از جمله این مشکلات است.

در صورت موفقیت، این آزمایش داده‌های عملیاتی موردنیاز برای توسعه نسل بزرگ‌تر سامانه انتقال انرژی استار کچر را فراهم می‌کند و این فناوری را یک گام به استفاده تجاری از انتقال انرژی میان فضاپیماهای مستقل نزدیک‌تر خواهد کرد.

برای ارزیابی پایداری، امنیت و نگهداری این زیرساخت، راهنمای پشتیبانی شبکه را نیز مطالعه کنید.