دیدگاه اول: انسان‌نماها بسیار نادرند

بر اساس مدل‌های ریاضی که در یک نشریه علمی آلمانی منتشر شده، احتمال وجود یک گونه «واقعاً انسان‌نما» در یک سیستم ستاره‌ای مشابه خورشید، تنها ۱ در ۸۸ تا ۴۴۴ میلیارد است. این محاسبات بر پایه زنجیره‌ای از احتمالات ساخته شده‌اند: احتمال وجود سیاره در منطقه قابل سکونت، احتمال تکامل حیات، و احتمال رسیدن آن به مرحله هوش انسان‌گونه. تنها یک پروفسور اندرو واتسون از دانشگاه آنگلیای شرقی در سال ۲۰۰۸ محاسبه کرد که احتمال ظهور حیات هوشمند در یک سیاره زمین‌مانند، کمتر از ۰.۰۱٪ در طول چهار میلیارد سال است.

دیدگاه دوم: هوش انسان‌گونه یک «قاعده» است، نه استثنا

مطالعه جدیدی که در ژورنال Science Advances منتشر شده، نظریه‌ای به نام «مراحل سخت» (Hard Steps) را به چالش می‌کشد. این نظریه که توسط فیزیکدان براندون کارتر در دهه ۱۹۸۰ مطرح شده بود، استدلال می‌کرد که ظهور هوش انسان‌گونه در زمین نتیجه یک سری رویدادهای بسیار بعید بوده است. اما محققان دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا استدلال می‌کنند که این «مراحل سخت» در واقع نتیجه تغییرات طبیعی و قابل‌پیش‌بینی در محیط سیاره هستند. جیسون رایت، استاد نجوم و اخترفیزیک، می‌گوید: «ممکن است دیگر سیارات بتوانند این شرایط را سریع‌تر از زمین به دست آورند.»

آمار تخمینی در کهکشان

یک نظریه در یک نشریه علمی آلمانی، تعداد گونه‌های انسان‌نما در کهکشان راه شیری را بین ۳ تا ۴۸ تخمین می‌زند. اما یک مطالعه دیگر تعداد تمدن‌های هوشمند قابل‌ارتباط در کهکشان را حدود ۷۲ عدد تخمین زده است.

نظرسنجی از دانشمندان

یک نظرسنجی از ۵۲۱ اخترزیست‌شناس نشان داد که ۸۶.۶٪ از آنها معتقدند «به احتمال زیاد حیات فرازمینی (حداقل از نوع ابتدایی) در جایی از جهان وجود دارد.»

انتهای پیام