با فراگیر شدن هوش مصنوعی مولد، معلمان دوره متوسطه اول و دوم در آمریکا در حال بازنگری شیوه‌های ارزیابی یادگیری هستند. بر اساس گفت‌وگوهای رویترز با ۱۲ معلم و متخصص آموزش در سراسر این کشور، آموزگاران تکالیف خانگی را کاهش می‌دهند، زمان بیشتری را به نوشتن و بحث در کلاس اختصاص می‌دهند و تکالیف را به‌گونه‌ای تغییر می‌دهند که به‌جای صرفاً سنجیدن پاسخ نهایی، شیوه تفکر دانش‌آموزان را ارزیابی کنند.

نظام‌های آموزشی هنوز درباره نحوه مواجهه با هوش مصنوعی اختلاف نظر دارند و بسیاری از معلمان ناچارند این دوره گذار را تا حد زیادی به‌تنهایی مدیریت کنند. برخی خواهان ادغام هوش مصنوعی در کلاس‌های درس هستند و برخی دیگر می‌خواهند استفاده از آن محدود شود؛ گروهی نیز رویکردی میانه دارند.

آنترو گارسیا، استاد آموزش در دانشگاه استنفورد و رئیس شورای ملی معلمان زبان انگلیسی، می‌گوید: «بسیاری از بزرگسالان از این ابزارها برای اهداف مختلف در محیط‌های کاری استفاده می‌کنند، اما هنوز مشخص نکرده‌ایم که این موضوع در آموزش چه معنایی دارد.»

هوش مصنوعی به بخشی ثابت از آموزش تبدیل می‌شود

با دسترسی دانش‌آموزان به چت‌بات‌های هوش مصنوعی از طریق تلفن‌های همراه و لپ‌تاپ‌ها، معلمان بخش بیشتری از فرایند یادگیری را به کلاس درس بازمی‌گردانند. آن‌ها بیش از گذشته بر نوشتن در کلاس، آموزش حضوری و ارزیابی رودررو تکیه می‌کنند.

راستی شِیب، معلم زبان انگلیسی دوره متوسطه اول در سان‌فرانسیسکو، می‌گوید دانش‌آموزان اغلب زمانی که در خانه احساس می‌کنند حجم کارها از توانشان خارج است، به هوش مصنوعی روی می‌آورند. او برای مقابله با این روند، زمان بیشتری را به نوشتن در کلاس اختصاص داده است؛ برای مثال، یک ماه را صرف کار روی مقاله‌ای با دانش‌آموزان پایه هفتم می‌کند.

بابسون وونگ، معلم ریاضی دبیرستان در نیویورک، اکنون تعداد پرسش‌های تکالیف خانگی را کاهش داده و تمرین‌های بیشتری را در کلاس برگزار می‌کند تا بتواند بهتر بر روند حل مسائل دانش‌آموزان نظارت داشته باشد.

وونگ می‌گوید: «هوش مصنوعی قطعاً نه‌فقط شیوه انجام ریاضی توسط دانش‌آموزان، بلکه شیوه تدریس من را هم تغییر داده است.»

تأثیر هوش مصنوعی بر یادگیری همچنان محل بحث است. یک مطالعه تصادفی دانشگاه هاروارد در سال ۲۰۲۵ نشان داد که یک معلم خصوصی مبتنی بر هوش مصنوعی با طراحی اختصاصی، میزان پیشرفت تحصیلی و مشارکت دانش‌آموزان را افزایش داده است. در مقابل، مطالعه‌ای کوچک از آزمایشگاه رسانه مؤسسه فناوری ماساچوست در همان سال نشان داد افرادی که برای نوشتن مقاله از چت‌جی‌پی‌تی استفاده کردند، کار را سریع‌تر انجام دادند، اما ظاهراً کمتر به تفکر پرداختند.

با وجود این اختلاف نظرها، هوش مصنوعی به بخشی ثابت از آموزش تبدیل شده است. نظرسنجی مؤسسه رَند در سال ۲۰۲۵ نشان داد که اکثریت دانش‌آموزان و معلمان زبان انگلیسی، ریاضی و علوم در آمریکا برای انجام امور درسی از هوش مصنوعی استفاده می‌کنند.

بهار گذشته، مگان هایلند، معلم زبان انگلیسی دبیرستانی در حومه شهر نیویورک، متوجه شد برخی دانش‌آموزان برای استفاده از هوش مصنوعی با تلفن همراه به سرویس بهداشتی می‌روند. با اینکه استفاده از تلفن همراه در کلاس او از قبل ممنوع بود، هایلند از آن زمان دانش‌آموزان را ملزم کرده است هنگام خروج از کلاس، تلفن‌های خود را بگذارند.

او همچنین سهم فعالیت‌های کلاسی را در نمره دانش‌آموزان افزایش داده و دیگر از تکالیف خانگی به‌عنوان تمرین اصلی استفاده نمی‌کند.

هایلند می‌گوید: «برای اینکه بفهمم دانش‌آموزان واقعاً توانایی تفکر انتقادی دارند یا نه، باید عمدتاً در مدرسه آن‌ها را ارزیابی کنم.»

برخی معلمان معتقدند بهترین راه مقابله با استفاده نادرست از هوش مصنوعی، پرهیز از پرسش‌های قابل پیش‌بینی است. از آنجا که هوش مصنوعی در پاسخ دادن به پرسش‌های معمول درباره شخصیت‌ها و طرح داستان مهارت دارد، برخی معلمان از دانش‌آموزان می‌خواهند تفسیرهایی ارائه کنند که با برداشت‌های رایج متفاوت باشد.

پیان راکفلد، معلم زبان انگلیسی دبیرستانی در منطقه برانکس نیویورک، می‌گوید: «سعی می‌کنم پرسش‌هایی طراحی کنم که هوش مصنوعی دست‌کم در حال حاضر، در پاسخ دادن به آن‌ها ضعف دارد.»

از دیگر روش‌های او، تعیین مقاله‌هایی است که دانش‌آموزان برای نوشتن آن‌ها باید پژوهش‌های علمی را مطالعه کنند؛ آثاری که معمولاً پشت دیوار پرداخت قرار دارند و چت‌بات‌های هوش مصنوعی به آن‌ها دسترسی مستقیم ندارند.
«وقتی لپ‌تاپ‌ها کنار گذاشته می‌شوند، دیگر نمی‌توان پنهان شد»
برای برخی معلمان، ظهور هوش مصنوعی واکنشی گسترده‌تر علیه فناوری در کلاس درس را سرعت بخشیده است؛ واکنشی که آن‌ها را به فاصله گرفتن از صفحه‌نمایش‌ها و بازگشت به دفترهای کاغذی، نوشتن با قلم و کاغذ و فعالیت‌های عملی سوق می‌دهد.

رکس اوواله، معلم زبان انگلیسی دبیرستانی در حومه شیکاگو، از دانش‌آموزان می‌خواهد در ابتدای کلاس دفترهای انشای خود را از جعبه‌ای بردارند. او استفاده از رایانه‌های کروم‌بوک را به حدود ۱۰ درصد روزهای تحصیلی محدود کرده است.

اوواله می‌گوید: «وقتی لپ‌تاپ‌ها کنار گذاشته می‌شوند، مشارکت دانش‌آموزان بسیار بیشتر می‌شود؛ چون دیگر نمی‌توانند پشت آن‌ها پنهان شوند.»

در دوران همه‌گیری کووید-۱۹، کروم‌بوک‌ها و دیگر فناوری‌ها به‌طور گسترده وارد مدارس شدند. با این حال، اکنون بسیاری از مناطق آموزشی در واکنش به نگرانی‌ها درباره استفاده بیش از اندازه از صفحه‌نمایش، در حال بازنگری میزان استفاده از فناوری هستند.

در کلاس‌های زبان انگلیسی هایلند، دانش‌آموزان به‌جز مواردی که به تسهیلات ویژه نیاز دارند، تکالیف خود را با دست می‌نویسند. او همچنین روش‌های تازه‌ای برای سنجش درک دانش‌آموزان از کتاب‌ها طراحی کرده است؛ از جمله اینکه از آن‌ها می‌خواهد برای نشان دادن درک خود از رمان «داستان دو شهر»، یک نمایش آشپزی اجرا کنند. برای مثال، یک شیرینی سیاه‌وسفید نمادی از جمله آغازین مشهور این کتاب درباره بهترین و بدترین دوران بود.

هایلند می‌گوید به‌دنبال درس‌هایی است که در آن‌ها «فعالیتی به‌صورت زنده انجام شود تا دانش‌آموزان بتوانند خلاقیت و قدرت تفکر خود را در همان لحظه نشان دهند».

در عین حال، برخی معلمان با وجود نگرانی درباره استفاده نادرست از هوش مصنوعی، از آن به‌عنوان ابزاری برای آموزش استقبال می‌کنند. آن‌ها می‌گویند این فناوری می‌تواند در پیدا کردن مقاله درباره موضوعی مشخص، طراحی تابلوهای آموزشی کلاس و تولید تصاویر برای ارائه‌های درسی کمک‌کننده باشد.

مایکل زاگاری، معلم مطالعات اجتماعی دبیرستانی در حومه نیویورک، از هوش مصنوعی برای ساده‌سازی واژگان اسناد تاریخی متناسب با سطوح مختلف خواندن دانش‌آموزان و خلاصه کردن مقاله‌ها استفاده می‌کند تا بتواند آن‌ها را در کلاس بررسی کند.

او دانش‌آموزان را تشویق می‌کند برای شروع پروژه‌های پژوهشی از هوش مصنوعی کمک بگیرند و معتقد است یادگیری نحوه طرح درخواست مؤثر از این ابزارها می‌تواند به تقویت تفکر انتقادی آن‌ها کمک کند.

زاگاری می‌گوید: «هوش مصنوعی از بین نخواهد رفت. باید مسئولیت‌پذیری مدنی در استفاده از هوش مصنوعی را آموزش دهیم؛ همان‌طور که استفاده مسئولانه از اینترنت را آموزش دادیم.»

انتهای پیام