این نتایج قابل پیش‌بینی بود، زیرا OpenAI ماه گذشته اعلام کرده بود که مدل‌هایش «بیش از ۱۰۰ مسئله باز و دیرینه را در بیشتر حوزه‌های ریاضیات» حل کرده‌اند. به عنوان بخشی از این انتشار، OpenAI استدلال‌های مدل، برآوردهای محاسباتی و اطلاعاتی درباره تعداد مسائل تلاش‌شده را نیز ارائه کرد. این شرکت اعلام کرد که «نتیجه متوسط» حدود سه ساعت استفاده از ChatGPT Pro را نیاز داشته است.

OpenAI گفت که از دستورالعمل‌های مستقل گروه مشاوره ریاضیات و هوش مصنوعی (AGMAI) برای انتشار این مقالات پیروی کرده است. این دستورالعمل‌ها شامل انتشار سریع نتایج از طریق کانال‌های دانشگاهی سنتی، به‌همراه جزئیاتی مانند نام مدل استفاده‌شده، اعلان‌ها (پرامپت‌ها) و هزینه‌های محاسباتی بود.

این شرکت نوشت: «برای این انتشار، ما نتایج را در یک مخزن GitHub منتشر می‌کنیم، همراه با پروتکل‌هایی برای بازبینی مقالات و استناددهی. ما در حال بررسی گزینه‌های جایگزین میزبانی‌شده توسط جامعه هستیم که با دستورالعمل‌های کمیته مطابقت داشته باشد. برای انتشارهای آینده، متعهد به بهبود بیشتر کیفیت مقالات از طریق استنادها، تبیین ریاضی و ارائه نتایج برای درک بهتر هستیم.»

با این حال، OpenAI برخی از پیشنهادهای این هیئت را نادیده گرفت. این شرکت زمان‌های محاسباتی مشخص برای مسائل یا اعلان‌های استفاده‌شده را منتشر نکرد.

برخی از نتایج کلیدی ادعاشده توسط OpenAI عبارتند از: حل حدس کاکِیا در فضای چهاربعدی، بهبود الگوریتم‌های کلیدی رایانه‌ای و پیشرفت در جهت فرضیه بسیار دشوار ریمان. OpenAI به مجله Scientific American گفت که تقریباً هر مقاله در پاسخ به یک اعلان واحد (single prompt) که به یک عامل هوش مصنوعی واحد داده شده بود، تولید شده است.

این نتایج هنوز باید توسط ریاضیدانان ارزیابی شود تا تأثیر آن‌ها مشخص گردد. و پس از ماجرای ناویه–استوکس، هنوز تردید زیادی میان دانشمندان وجود دارد. اندرو ساترلند، ریاضیدان دانشگاه MIT، به Scientific American گفت: «تا زمانی که مدل را منتشر نکنند و مردم نتوانند نتایج آن‌ها را بازتولید کنند، فکر می‌کنم باید هر ادعایی درباره حل یک‌مرحله‌ای مسائل با یک عامل واحد را تأییدنشده تلقی کنید.»

انتهای پیام